Sukta 35

Mantra 1

ह्वयाम्यग्निं प्रथमं स्वस्तये ह्वयामि मित्रावरुणाविहावसे । ह्वयामि रात्रीं जगतो निवेशनीं ह्वयामि देवं सवितारमूतये ॥

স্বস্তিৰ বাবে মই প্ৰথমে অগ্নিক আহ্বান কৰোঁ; সহায়-ৰক্ষাৰ বাবে ইয়াত মিত্ৰ-বৰুণক আহ্বান কৰোঁ। জগতৰ নিবেশিনী—চলমান বিশ্বক স্থাপন কৰা ৰাত্ৰীক আহ্বান কৰোঁ; আৰু পোষণকাৰী ৰক্ষাৰ বাবে দেৱ সৱিতৃক আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 2

आ कृष्णेन रजसा वर्तमानो निवेशयन्नमृतं मर्त्यं च । हिरण्ययेन सविता रथेना देवो याति भुवनानि पश्यन् ॥

কৃষ্ণ ৰজসা (অন্ধকাৰ ধূলি/ধূসৰতাৰ) মাজেৰে গতি কৰি সৱিতৃ আগবাঢ়ে, অমৃত (অমৰ) আৰু মর্ত্য—দুয়োকেই নিজ নিজ স্থানে স্থাপন কৰোঁৱাই। হিৰণ্য ৰথেৰে দেৱ সৱিতৃ যাত্ৰা কৰে, ভুবনসমূহ চায়—সকল লোকক শৃঙ্খলিত দৃষ্টিৰে বিন্যস্ত কৰে।

Mantra 3

याति देवः प्रवता यात्युद्वता याति शुभ्राभ्यां यजतो हरिभ्याम् । आ देवो याति सविता परावतोऽप विश्वा दुरिता बाधमानः ॥

দেৱ গতি কৰে প্ৰৱত পথেদি, গতি কৰে উদ্বত পথেদিও; পূজ্য দেৱ দুটা শুভ্ৰ, হৰি (তাম্ৰাভ/সোনালি) অশ্বেৰে গতি কৰে। পৰাৱত (দূৰ-পাৰ)ৰ পৰা সৱিতৃ দেৱ আহে, সকলো দুঃকৃত্য আৰু দুঃখ-দুৰিত দূৰ কৰি।

Mantra 4

अभीवृतं कृशनैर्विश्वरूपं हिरण्यशम्यं यजतो बृहन्तम् । आस्थाद्रथं सविता चित्रभानुः कृष्णा रजांसि तविषीं दधानः ॥

সৰ্বদিশে আৱৃত, বিশ্বৰূপ, কৃশান (কিৰণ/অগ্নি-সদৃশ) দ্বাৰা দীপ্ত; হিৰণ্য-শম্য (সোনালি লাগাম/জুৱ)যুক্ত, মহান আৰু পূজ্য। চিত্ৰভানু সৱিতৃ ৰথত আৰোহণ কৰে, কৃষ্ণ ৰজাংসি (অন্ধকাৰ অঞ্চল) মাজে শক্তি ধৰি—অন্ধকাৰ জয় কৰা বল বহন কৰে।

Mantra 5

वि जनाञ्छ्यावाः शितिपादो अख्यन्रथं हिरण्यप्रउगं वहन्तः । शश्वद्विशः सवितुर्दैव्यस्योपस्थे विश्वा भुवनानि तस्थुः ॥

শ্যাৱা, শিতিপাদ (উজ্জ্বল-পদ) সত্তাসকলে জনসমূহক চিনি পায়; সোনালী অগ্ৰভাগযুক্ত ৰথ বহন কৰি চলে। দেৱ সৱিতৃৰ কোলাত চিৰকালেই গোত্ৰসমূহ স্থিত; সকলো ভুবন তাতেই স্থিৰ হৈ ৰ’ল—তাঁৰ ধাৰণকাৰী আলিঙ্গনত জীৱনৰ গতি-প্ৰবাহে নিজ নিজ বিধানমতে স্থান পায়।

Mantra 6

तिस्रो द्यावः सवितुर्द्वा उपस्थाँ एका यमस्य भुवने विराषाट् । आणिं न रथ्यममृताधि तस्थुरिह ब्रवीतु य उ तच्चिकेतत् ॥

সৱিতৃৰ তিনিটা দ্যৌ আছে; দুটা তেওঁৰ আশ্ৰয়-আসন, আৰু এটা যমৰ ভুবনত—বিস্তৃত দীপ্তিময়। ৰথৰ চকাৰ নাভিৰ দৰে অমৃতসকল তাতেই স্থিত হৈছে। যি সত্যই সেই গূঢ় তত্ত্ব জানে, সি ইয়াত কওক—মর্ত্যৰ মুখামুখি হ’লেও কিদৰে অমৃত বিধান প্ৰতিষ্ঠিত।

Mantra 7

वि सुपर्णो अन्तरिक्षाण्यख्यद्गभीरवेपा असुरः सुनीथः । क्वेदानीं सूर्यः कश्चिकेत कतमां द्यां रश्मिरस्या ततान ॥

সুপৰ্ণ (সু-ডেউকা) জনে অন্তৰিক্ষসমূহ বিচাৰি দেখিলে; গভীৰ কম্পনময়, অসুৰ—সুনীথ (সু-পথ-নেতা)। এতিয়া সূৰ্য ক’ত? কোনে তাক সত্যই বুজিলে? কোন দ্যৌলৈ তাৰ ৰশ্মি বিস্তাৰিত?—সন্ধানী সোধে; কিয়নো পোহৰ সূক্ষ্মতালৈ সৰি যায়, অন্তৰ্জ্ঞানেই তাক ধৰে।

Mantra 8

अष्टौ व्यख्यत्ककुभः पृथिव्यास्त्री धन्व योजना सप्त सिन्धून् । हिरण्याक्षः सविता देव आगाद्दधद्रत्ना दाशुषे वार्याणि ॥

পৃথিৱীৰ অষ্ট দিশা, ত্ৰয়ী বিস্তাৰ, পথৰ যোজনামান, আৰু সপ্ত সিন্ধু—এই সকলো সৱিতৃয়ে প্ৰকাশ কৰিলে। হিৰণ্যাক্ষ (সোনালী-চক্ষু) দেব সৱিতৃ আহিল; দানশীল উপাসকৰ বাবে ৰত্নসম্ভাৰ বহন কৰি—উজ্জ্বল, মূল্যবান দান, যি সত্তাক বিস্তাৰ কৰে আৰু সঠিক বিশ্ব-মাপে স্থাপন কৰে।

Mantra 9

हिरण्यपाणिः सविता विचर्षणिरुभे द्यावापृथिवी अन्तरीयते । अपामीवां बाधते वेति सूर्यमभि कृष्णेन रजसा द्यामृणोति ॥

হিৰণ্যপাণি, বিচৰ্ষণি সৱিতৃ দ্যাৱা-পৃথিৱীৰ মাজেৰে গতি কৰে। তেওঁ অপামীৱা (ৰোগ-দুৰ্ভোগ) দূৰ কৰে; সূৰ্যৰ দিশে গমন কৰে; কৃষ্ণ ৰজসা (অন্ধকাৰ ধূলি/আবৰণ)ৰে আকাশ ঢাকে।

Mantra 10

हिरण्यहस्तो असुरः सुनीथः सुमृळीकः स्ववाँ यात्वर्वाङ् । अपसेधन्रक्षसो यातुधानानस्थाद्देवः प्रतिदोषं गृणानः ॥

হিৰণ্যহস্ত, অসুৰ (সাৰ্বভৌম), সুনীথ (সু-পথপ্ৰদৰ্শক), সুমৃলীক (কৃপাময়), স্বৱান (আত্ম-অধিষ্ঠিত)—সৱিতৃ আমাৰ ফালে আহক। ৰক্ষস আৰু যাতুধানসকলক প্ৰতিহত কৰি, দেবতা প্ৰতি সন্ধ্যাত স্থিত হয়, স্তোত্ৰে গীত হৈ; অন্ধকাৰৰ বৈৰী গঠনসমূহ ৰুদ্ধ হওক, আৰু সঠিক প্ৰেৰণা আমাৰ দুৱাৰ ৰক্ষা কৰক।

Mantra 11

ये ते पन्थाः सवितः पूर्व्यासोऽरेणवः सुकृता अन्तरिक्षे । तेभिर्नो अद्य पथिभिः सुगेभी रक्षा च नो अधि च ब्रूहि देव ॥

হে সবিতৃ, তোমাৰ সেই পূৰ্বতন পথসমূহ—অৰেণৱ (ধূলিমুক্ত), সুকৃত (সু-নির্মিত) অন্তৰিক্ষত—সেই সুগম পথেদি আজি আমাক ৰক্ষা কৰা; আৰু হে দেৱ, আমাৰ ওপৰত আৰু আমাৰ ভিতৰত সৎ-পথ-নির্দেশক বাক্যও উচ্চাৰণ কৰা।