Sukta 167

Mantra 1

सहस्रं त इन्द्रोतयो नः सहस्रमिषो हरिवो गूर्ततमाः । सहस्रं रायो मादयध्यै सहस्रिण उप नो यन्तु वाजाः ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাৰ বাবে তোমাৰ সহায় সহস্ৰ; হে হৰিবো (তাম্ৰবৰ্ণ অশ্বৰ অধিপতি), তোমাৰ পোষণ-দানো সহস্ৰ, আহ্বানযোগ্যতাত অতি উৎকৃষ্ট। আনন্দ-ঐশ্বৰ্যৰ সহস্ৰ ধাৰা আমাৰ উল্লাসৰ বাবে; সহস্ৰগুণ বিজয়-শক্তিসমূহ (ৱাজাঃ) আমাৰ ওচৰলৈ আহক।

Mantra 2

आ नोऽवोभिर्मरुतो यान्त्वच्छा ज्येष्ठेभिर्वा बृहद्दिवैः सुमायाः । अध यदेषां नियुतः परमाः समुद्रस्य चिद्धनयन्त पारे ॥

হে মৰুতগণ, তোমালোকৰ সহায়সমূহ লৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহা—জ্যেষ্ঠসকলৰ সৈতে হওক বা বৃহৎ-দ্যুতিময়, সুদক্ষসকলৰ সৈতে। কিয়নো যেতিয়া তেওঁলোকৰ পৰম নিয়ুত্ (যুগ্ম শক্তি) সাগৰৰো দূৰ পাৰতো ধন জয় কৰে, তেতিয়াই তেওঁলোকৰ বল প্ৰমাণিত হয়; আমাৰ যাত্ৰাৰ বাবে সেই শক্তি ইয়ালৈ আহক।

Mantra 3

मिम्यक्ष येषु सुधिता घृताची हिरण्यनिर्णिगुपरा न ऋष्टिः । गुहा चरन्ती मनुषो न योषा सभावती विदथ्येव सं वाक् ॥

যিসকলৰ ভিতৰত সুস্থাপিত, ঘৃত-দীপ্ত শক্তি ঝলমল কৰে—সোনালী আভাযুক্ত, ওপৰৰ ধাৰ থকা বর্শাৰ দৰে; গোপনে চলা, মানুহৰ মাজত নাৰী যেন—তেওঁলোকৰ বাক্য সমবেত হয়, সভা-বহনকাৰী, যেন যজ্ঞ-সভাৰ বিদথত একেলগে উচ্চাৰিত বাণী।

Mantra 4

परा शुभ्रा अयासो यव्या साधारण्येव मरुतो मिमिक्षुः । न रोदसी अप नुदन्त घोरा जुषन्त वृधं सख्याय देवाः ॥

দূৰ-উজ্জ্বল, অক্লান্ত, সদা-যৌৱন—মৰুতসকলে যেন একে সাধাৰণ সন্মতিত নিজৰ বল একেলগে মিহলাই লয়। তেওঁলোকে দুয়ো ৰোদসী (দুই জগত)ক আঁতৰাই নধকিয়ায়; ভয়ংকৰ হ’লেও, দেবতাসকলে সখ্য-বৃদ্ধিকাৰক সেই বৃদ্ধি (বৃধ)ত আনন্দ পায়।

Mantra 5

जोषद्यदीमसुर्या सचध्यै विषितस्तुका रोदसी नृमणाः । आ सूर्येव विधतो रथं गात्त्वेषप्रतीका नभसो नेत्या ॥

যেতিয়া অসুৰ্য (সাৰ্বভৌম) শক্তিয়ে তেওঁলোকৰ সৈতে চলিবলৈ সন্মতি দিয়ে, তেতিয়া দুয়ো ৰোদসী—নৃমণা (পৌৰুষ-আকাঙ্ক্ষী), উজ্জ্বল-তুফ্টযুক্ত দীপ্তিত—গতি কৰে। সূৰ্যৰ দৰে, ই উপাসকৰ ৰথলৈ যায়—তীব্ৰ-প্ৰতীক, আকাশৰ বিস্তাৰেদি গমন কৰে।

Mantra 6

आस्थापयन्त युवतिं युवानः शुभे निमिश्लां विदथेषु पज्राम् । अर्को यद्वो मरुतो हविष्मान्गायद्गाथं सुतसोमो दुवस्यन् ॥

যুৱানসকলে যুৱতীজনীক—উজ্জ্বল, ক্ষিপ্ৰ—বিদথসমূহত স্থাপন কৰে। হে মৰুতসকল, যেতিয়া হৱিষ্মান অর্ক (স্তোত্ৰ) তোমালোকৰ বাবে গাথা গায়, যেতিয়া সুত-সোম সেৱাত চন্ত গায়—তেতিয়া শক্তিসমূহ আমাৰ ভিতৰত দৃঢ়ভাৱে স্থাপিত হয়।

Mantra 7

प्र तं विवक्मि वक्म्यो य एषां मरुतां महिमा सत्यो अस्ति । सचा यदीं वृषमणा अहंयुः स्थिरा चिज्जनीर्वहते सुभागाः ॥

মই সেইজনাক উচ্চাৰণৰ বাবে আগবঢ়াই কওঁ—যি সত্যই উচ্চাৰণযোগ্য; যাৰ মহিমাই এই মৰুতসকলৰ সত্য-তত্ত্ব। যেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকৰ সৈতে গতি কৰে, বৃষ-মনস্ক, স্বয়ং-চালিত শক্তি; তেতিয়া স্থিৰভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত শক্তিসমূহো বহন হৈ আগবঢ়ে, নিজৰ ভাগত সুভাগ্যৱান হয়।

Mantra 8

पान्ति मित्रावरुणाववद्याच्चयत ईमर्यमो अप्रशस्तान् । उत च्यवन्ते अच्युता ध्रुवाणि वावृध ईं मरुतो दातिवारः ॥

মিত্ৰ-বৰুণ তেওঁলোকক দোষৰ পৰা ৰক্ষা কৰে; আৰ্যমণ তেওঁলোকক একত্ৰ কৰে—অপ্ৰশস্ত, নিন্দাহীনসকলক। আৰু অচল, ধ্ৰুৱ বস্তুবোৰো চলিত হয়; মৰুতসকল বৃদ্ধি পায়, দান-ধনে সমৃদ্ধ।

Mantra 9

नही नु वो मरुतो अन्त्यस्मे आरात्ताच्चिच्छवसो अन्तमापुः । ते धृष्णुना शवसा शूशुवांसोऽर्णो न द्वेषो धृषता परि ष्ठुः ॥

হে মৰুতসকল, আমাৰ বাবে তোমালোকৰ বলৰ অন্ত কেতিয়াও নহয়—দূৰৰ পৰাও নহয়। ধৃষ্ট শক্তিৰে তীক্ষ্ণ হৈ উঠি, তোমালোক বৈৰিতাৰ চাৰিওফালে তেনে থিয় দিয়া যেন বাধাৰ চাৰিওফালে বান; তাক ঠেলি আঁতৰাই ৰাখা।

Mantra 10

वयमद्येन्द्रस्य प्रेष्ठा वयं श्वो वोचेमहि समर्ये । वयं पुरा महि च नो अनु द्यून्तन्न ऋभुक्षा नरामनु ष्यात् ॥

আমি আজি ইন্দ্ৰৰ অতি প্ৰিয়; কাইলৈও সমৰ-মধ্যত আমি ঘোষণা কৰিম। পূৰ্বেও আমি তেনে আছিলোঁ; দিনদিন ধৰি আমাৰ বাবে তেনেই হওক। নৰমধ্যত দৃঢ়-গঢ়নকাৰী ঋভুক্ষাৰ অনুগ্ৰহ-নেতৃত্বত সেয়া আমাৰ হৌক।

Mantra 11

एष वः स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

হে মৰুতসকল, এই তোমালোকৰ স্তোত্ৰ; এই মান্য, প্ৰেৰণাদায়ক কাৰুৰ বাণী। ইয়াৰ দ্বাৰা আমাৰ দেহ-সত্তা আৰু বিস্তাৰলৈ আহাঁ; আমি এই ফলপ্ৰদ বল—যি শীঘ্ৰে আৰু স্থায়ীভাৱে দান কৰে—সেয়া লাভ কৰোঁ।