Sukta 104

Mantra 1

योनिष्ट इन्द्र निषदे अकारि तमा नि षीद स्वानो नार्वा । विमुच्या वयोऽवसायाश्वान्दोषा वस्तोर्वहीयसः प्रपित्वे ॥

হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ বসিবলৈ এক আশ্ৰয়-যোনি গঢ়া হ’ল; তাত আহি বহা—হ্ৰেষিত অশ্বৰ দৰে। প্ৰাণশক্তিসমূহক মুক্ত গতিৰ বাবে উন্মোচন কৰি, সন্ধ্যা আৰু প্ৰভাতত বিশ্ৰামৰ বাবে অশ্বসমূহক জুৱাৰ পৰা মুকলি কৰা—সান্নিধ্যৰ অধিক অন্তৰঙ্গতাত।

Mantra 2

ओ त्ये नर इन्द्रमूतये गुर्नू चित्तान्त्सद्यो अध्वनो जगम्यात् । देवासो मन्युं दासस्य श्चम्नन्ते न आ वक्षन्त्सुविताय वर्णम् ॥

ও সেই বীৰগণ ইন্দ্ৰক সহায়ৰ বাবে আহ্বান কৰিছে; এতিয়াই তেওঁ পথৰ পৰা সোজাকৈ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহক। দাসৰ ক্ৰোধ চেপি ধৰি দেৱতাসকলে আমাক সুৱিতাৰ্থে দীপ্ত বৰ্ণ—সু-গতিৰ উন্মুক্ত পথ—লৈ আহি পোৱাওক।

Mantra 3

अव त्मना भरते केतवेदा अव त्मना भरते फेनमुदन् । क्षीरेण स्नातः कुयवस्य योषे हते ते स्यातां प्रवणे शिफायाः ॥

নিজ স্বভাৱতে কেতৱেদা তললৈ নামি যায়; নিজ স্বভাৱতে পানীৰ ওপৰৰ ফেনো তললৈ নামি যায়। হে কুয়ৱৰ পত্নী, ক্ষীৰে স্নাত সেই দুয়ো যেন আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ শিফাৰ ঢালত পৰে—মিথ্যা দীপ্তি নিজৰ অৱতৰণতেই নাশ হওক।

Mantra 4

युयोप नाभिरुपरस्यायोः प्र पूर्वाभिस्तिरते राष्टि शूरः । अञ्जसी कुलिशी वीरपत्नी पयो हिन्वाना उदभिर्भरन्ते ॥

উপৰ ধাতুকাৰ্যৰ নাভি যেন ঘূৰি উঠিল; বীৰজন প্ৰাচীন শক্তিসমূহেৰে দণ্ড আগবঢ়াই টানে। সোজা বজ্ৰাস্ত্ৰ—বীৰৰ বলৱতী পত্নী; পূৰ্ণতাৰ দুগ্ধ উদ্দীপিত কৰি, সেয়া জলধাৰাসমূহৰ সৈতে বহন কৰি আনে—সত্তাৰ স্ৰোতে বহোৱা পোষণ।

Mantra 5

प्रति यत्स्या नीथादर्शि दस्योरोको नाच्छा सदनं जानती गात् । अध स्मा नो मघवञ्चर्कृतादिन्मा नो मघेव निष्षपी परा दाः ॥

যেতিয়া পথ-নেতৃত্ব দৃষ্টিত উলটি দেখা যায়, আৰু দস্যুৰ বাসস্থানলৈ আগ নাযায়, তেতিয়া, হে দানশীল ইন্দ্ৰ, কুটিলসকলৰ কোলাহলৰ পৰা আমাক ৰক্ষা কৰা। দান দি পুনৰ আঁতৰি যোৱা মানুহৰ দৰে আমাক দূৰলৈ নেপেলাবা; আমাৰ ন্যায়সঙ্গত ভাগ কেতিয়াও ত্যাগ নকৰিবা।

Mantra 6

स त्वं न इन्द्र सूर्ये सो अप्स्वनागास्त्व आ भज जीवशंसे । मान्तरां भुजमा रीरिषो नः श्रद्धितं ते महत इन्द्रियाय ॥

হে ইন্দ্ৰ, সূৰ্যত তুমি আমাৰ বাবে সেই আশ্ৰয় হওঁক; পানীতো তুমি আমাৰ বাবে সেই আশ্ৰয় হওঁক—জীৱন-আশাৰ নিমিত্তে তোমাৰ নিৰ্দোষ ৰক্ষাকৱচ আমালৈ ভাগ কৰি দিয়া। মধ্যৱৰ্তী আঁকোৱালিত আমাক আঘাত নকৰিবা; হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ মহান ইন্দ্ৰিয়-শক্তিত আমি বিশ্বাস স্থাপন কৰিছোঁ।

Mantra 7

अधा मन्ये श्रत्ते अस्मा अधायि वृषा चोदस्व महते धनाय । मा नो अकृते पुरुहूत योनाविन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः ॥

তেতিয়া মই বুজোঁ—তোমাতেই তেওঁৰ বাবে বিশ্বাস স্থাপন কৰা হৈছে; হে বৃষভ, আমাক মহান ধন-নিধিলৈ প্ৰেৰণা দিয়া। হে বহুবাৰ আহ্বানিত, অকৰা গৰ্ভত আমাক নেথাকিবা; হে ইন্দ্ৰ, ক্ষুধাতুৰ শক্তিসকলক প্ৰাণবল আৰু সোম-চাপনি (সুতি)—অৰ্ঘ্যৰ পুষ্টি দান কৰা।

Mantra 8

मा नो वधीरिन्द्र मा परा दा मा नः प्रिया भोजनानि प्र मोषीः । आण्डा मा नो मघवञ्छक्र निर्भेन्मा नः पात्रा भेत्सहजानुषाणि ॥

হে ইন্দ্ৰ, আমাক ন মাৰিবা; আমাক দূৰলৈ ন ঠেলিবা; আমাৰ প্ৰিয় ভোজন-আহাৰবোৰ ন লুটি নেবি। হে মঘৱন্ শক্ৰ, আমাৰ আণ্ডা—উৎপত্তিৰ বীজ—ন ভাঙিবা; আমাৰ সহজাত পাত্ৰসমূহ, যাত্ৰাৰ সহজ-আধাৰ, ন ফাটাবা।

Mantra 9

अर्वाङेहि सोमकामं त्वाहुरयं सुतस्तस्य पिबा मदाय । उरुव्यचा जठर आ वृषस्व पितेव नः शृणुहि हूयमानः ॥

সোমকাম, অৰ্বাং আহা—তোমাকেই আহ্বান কৰে; এই সোম সুত হৈছে, উল্লাসৰ বাবে ইয়াৰ পান কৰা। হে উৰুব্যচা, জঠৰত বলবান হওঁক; পিতাৰ দৰে, আমি যেতিয়া আহ্বান কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ কথা শুনা।