अनसूयोपदेशः तथा सीताया स्वयंवरकथा
Anasuya’s Counsel and Sita’s Swayamvara Narrative
सदृशाच्चापकृष्टाच्च लोके कन्यापिता जनात्।प्रधर्षणामवाप्नोति शक्रेणापि समो भुवि।।2.118.35।।
sadṛśāc cāpakṛṣṭāc ca loke kanyā-pitā janāt | pradharṣaṇām avāpnoti śakreṇāpi samo bhuvi || 2.118.35 ||
কাৰণ এই লোকত কন্যাৰ পিতাই—সমান হওক বা নীচ—লোকৰ পৰা অপমান ভোগ কৰে; যদিও তেওঁ পৃথিৱীত শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) সমান মহান হয়।
Even though he was an Indra on earth, as a father of an unmarried girl he would be humiliated by men who are his equal or inferior in this world.
Dharma operates within social perception: failing (or appearing to fail) in one’s duty—here, arranging a daughter’s marriage—invites public blame, even against the truly eminent.
Sītā explains why Janaka felt pressured: society judges and humiliates a father whose daughter remains unmarried.
Janaka’s concern for propriety and reputation tied to duty, not mere pride.