Adhyaya 5

Verse 1

शेष उवाच । अथाभिषिक्तं रामं तु तुष्टुवुः प्रणताः सुराः । रावणाभिधदैत्येंद्र वधहर्षितमानसाः

শেষে ক’লে: তাৰ পাছত ৰামৰ অভিষেক সম্পন্ন হোৱাত, প্ৰণত দেৱতাসকলে তেওঁক স্তৱন কৰিলে। ৰাৱণ নামৰ দানৱ-ৰাজৰ বধত তেওঁলোকৰ মন আনন্দে পৰিপূৰ্ণ হৈছিল।

Verse 2

देवा ऊचुः । जय दाशरथे सुरार्तिहञ्जयजय दानववंशदाहक । जय देववरांगनागणग्रहणव्यग्रकरारिदारक

দেৱাসকলে ক’লে: জয় হওক, হে দাশৰথি, দেৱলোকৰ দুঃখ-নাশক! জয় জয়, দানৱ-বংশ দাহক! জয় হওক, হে শত্রু-বিদাৰক, যাঁৰ হাত দেৱ-অঙ্গনাসকলৰ গোট ধৰি আনিবলৈ তৎপৰ আৰু তীক্ষ্ণ!

Verse 3

तवयद्दनुजेंद्र नाशनं कवयो वर्णयितुं समुत्सुकाः । प्रलये जगतांततीः पुनर्ग्रससे त्वं भुवनेशलीलया

হে দানুজেন্দ্ৰ-নাশক! কবিসকল তোমাৰ সেই সংহাৰৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ উদ্‌গ্ৰীৱ। আৰু প্ৰলয়কালত, হে ভুবনেশ্বৰ, তুমি কেৱল নিজৰ লীলাৰে পুনৰ জগতসমূহৰ অসংখ্য শ্ৰেণী গিলি লোৱা।

Verse 4

जय जन्मजरादिदुःखकैः परिमुक्तप्रबलोद्धरोद्धर । जय धर्मकरान्वयांबुधौ कृतजन्मन्नजरामराच्युत

জয় হওক তোমাৰ—হে মহাবলী উদ্ধাৰক, যিয়ে জন্ম, জৰা আদি তীব্ৰ দুঃখৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্তসকলক উদ্ধাৰ কৰি তোলে। জয় হওক হে অচ্যুত—যি জন্ম গ্ৰহণ কৰিও অজৰ-অমৰ, অব্যয়; সজ্জন বংশৰ বাবে ধৰ্মৰ মহাসাগৰ।

Verse 5

इति श्रीपद्मपुराणे पातालखंडे शेषवात्स्यायनसंवादे रामाश्वमेधे । अगस्त्यसमागमोनाम पंचमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ পাতালখণ্ডত, শেষ আৰু বাত্স্যায়নৰ সংবাদৰ ভিতৰত, ৰামৰ অশ্বমেধ-প্ৰসঙ্গত, “অগস্ত্য-সমাগম” নামৰ পঞ্চম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 6

हरविरिंचिनुतं तव पादयोर्युगलमीप्सितकामसमृद्धिदम् । हृदि पवित्रयवादिकचिह्नितैः सुरचितं मनसा स्पृहयामहे

হে প্ৰভু, হৃদয়ত সুসংযত মন লৈ আমি তোমাৰ চৰণযুগলৰ আকাঙ্ক্ষা কৰোঁ—যাক হৰ (শিৱ) আৰু বিৰিঞ্চি (ব্ৰহ্মা) স্তুতি কৰে; যি ইচ্ছিত কামনা পূৰ্ণতা আৰু সমৃদ্ধি দান কৰে, আৰু যৱদানা আদি পবিত্ৰ চিহ্নেৰে চিহ্নিত।

Verse 7

यदि भवान्न दधात्यभयं भुवो मदनमूर्ति तिरस्करकांतिभृत् । सुरगणा हि कथं सुखिनः पुनर्ननुभवंति घृणामय पावन

যদি তুমি পৃথিৱীক অভয় নেদিয়া—হে মদনমূৰ্তি, যাৰ কান্তি সকলোকে ঢাকি পেলায়—তেন্তে দেৱগণ পুনৰ কেনেকৈ সুখী হ’ব, হে কৰুণাময়, হে পাৱনকাৰী?

Verse 8

यदा यदास्मान्दनुजाहि दुःखदास्तदा तदा त्वं भुवि जन्मभाग्भवेः । अजोऽव्ययोऽपीशवरोऽपि सन्विभो स्वभावमास्थाय निजं निजार्चितः

যেতিয়া যেতিয়া দনুজসকলে আমাক দুঃখদায়ক হয়, তেতিয়া তেতিয়া তুমি পৃথিৱীত জন্ম গ্ৰহণ কৰা। হে বিভূ, তুমি অজ, অব্যয়, আৰু ঈশ্বৰ হ’লেও, নিজ স্বভাৱ আশ্ৰয় কৰি নিজৰ ভক্তসকলৰ দ্বাৰা পূজিত হোৱা।

Verse 9

मृतसुधासदृशैरघनाशनैः सुचरितैरवकीर्य महीतलम् । अमनुजैर्गुणशंसिभिरीडितः प्रविश चाशु पुनर्हि स्वकं पदम्

মৃতসকলৰ বাবে অমৃতসদৃশ আৰু পাপনাশক তোমাৰ সুচৰিত্ৰ কৰ্মেৰে পৃথিৱীৰ তল বিস্তাৰ কৰি, গুণ-প্ৰশংসক অমানৱ সত্তাসকলৰ দ্বাৰা বন্দিত হৈ, তুমি শীঘ্ৰে পুনৰ নিজৰ ধামত প্ৰৱেশ কৰা।

Verse 10

अनादिराद्योजररूपधारी हारी किरीटी मकरध्वजाभः । जयं करोतु प्रसभं हतारिः स्मरारि संसेवितपादपद्मः

যি অনাদি হয়েও আদিস্ৰোত, জৰাহীন দীপ্তিমান ৰূপধাৰী, হাৰ আৰু মুকুটে বিভূষিত, মকৰধ্বজ (কাম) সদৃশ কান্তিময়—সেই শত্রুনাশক, যাৰ পদপদ্ম স্মৰাৰি (শিৱ) সেবন কৰে, তেওঁ প্ৰবল জয় দান কৰক।

Verse 11

इत्युक्त्वा ते सुराः सर्वे ब्रह्मेंद्रप्रमुखा मुहुः । प्रणेमुररिनाशेन प्रीणिता रघुनायकम्

এইদৰে কৈ, ব্ৰহ্মা-ইন্দ্ৰ আদি প্ৰধান সকলো দেৱতা, শত্রুনাশত আনন্দিত হৈ, ৰঘুনায়ক (শ্ৰী ৰাম)ক পুনঃ পুনঃ প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 12

इति स्तुत्यातिसंहृष्टो रघुनाथो महायशाः । प्रोवाच तान्सुरान्वीक्ष्य प्रणतान्नतकंधरान्

এইদৰে স্তুতিত অতিশয় হৃষ্ট হৈ, মহাযশস্বী ৰঘুনাথ (শ্ৰী ৰাম)এ প্ৰণত, নতকন্ধৰ দেৱতাসকলক চাই তেওঁলোকক ক’লে।

Verse 13

श्रीराम उवाच । सुरा वृणुत मे यूयं वरं किंचित्सुदुर्ल्लभम् । यं कोऽपि देवो दनुजो न यक्षः प्राप सादरः

শ্ৰী ৰামে ক’লে—“হে দেৱসকল, মোৰ পৰা কোনো এক বৰ বাছি লোৱা—অতি দুষ্প্ৰাপ্য—যি আদৰেৰে কোনো দেৱ, দানৱ বা যক্ষেও কেতিয়াও লাভ কৰা নাই।”

Verse 14

सुरा ऊचुः । स्वामिन्भगवतः सर्वं प्राप्तमस्माभिरुत्तमम् । यदयं निहतः शत्रुरस्माकं तु दशाननः

দেৱতাসকলে ক’লে: “হে প্ৰভু! ভগৱানৰ কৃপাৰে আমি সৰ্বোত্তম মঙ্গল লাভ কৰিলোঁ, কিয়নো আমাৰ শত্রু দশানন (দশ-মুখ) নিহত হ’ল।”

Verse 15

यदायदाऽसुरोऽस्माकं बाधां परिदधाति भोः । तदा तदेति कर्तव्यमेतावद्वैरिनाशनम्

হে মহাশয়! যেতিয়াই কোনো অসুৰে আমাৰ ওপৰত বাধা-দুঃখ আৰোপ কৰে, তেতিয়াই সেই সময়তে উচিত কৰ্তব্য কৰা উচিত—ইমানেই শত্রুনাশৰ উপায়।

Verse 16

तथेत्युक्त्वा पुनर्वीरः प्रोवाच रघुनंदनः । श्रीराम उवाच । सुराः शृणुत मद्वाक्यमादरेण समन्विताः

“তথাস্তु” বুলি কৈ পুনৰ বীৰ ৰঘুনন্দনে ক’লে। শ্ৰী ৰামে ক’লে: “হে দেৱসকল, আদৰ-ভক্তিৰে মোৰ বাক্য শুনা।”

Verse 17

भवत्कृतं मदीयैर्वैगुणैर्ग्रथितमद्भुतम् । स्तोत्रं पठिष्यति मुहुः प्रातर्निशि सकृन्नरः

তোমালোকৰ ৰচিত এই আশ্চৰ্য স্তোত্ৰ—যি মোৰেই দোষেৰে গাঁথা—যি নৰে বাৰে বাৰে পাঠ কৰে, প্ৰভাতে আৰু নিশাতে একবাৰো, সি মনোৰথ-সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 18

तस्य वैरि पराभूतिर्न भविष्यति दारुणा । न च दारिद्र्यसंयोगो न च व्याधिपराभवौ

তাৰ বাবে শত্রুৰ হাতত কোনো ভয়ংকৰ পৰাজয় নহ’ব; নাহে দাৰিদ্ৰ্যৰ সংযোগ, নাহে ব্যাধিৰে পৰাভৱ।

Verse 19

मदीयचरणद्वंद्वे भक्तिस्तेषां तु भूयसी । भविष्यति मुदायुक्ते स्वांते पुंसां तु पाठतः

ইয়াৰ পাঠ মাত্ৰেই মানুহৰ অন্তৰত মোৰ চৰণ-যুগলৰ প্ৰতি অধিক ভক্তি উদয় হ’ব, আৰু তেওঁলোকৰ অন্তঃকৰণ আনন্দেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ব।

Verse 20

इत्युक्त्वा सोऽभवत्तूष्णीं नरदेवशिरोमणिः । सुराः सर्वे प्रहृष्टास्ते ययुर्लोकं स्वकं स्वकम्

এইদৰে কৈ সেই নৰদেৱ-শিৰোমণি নীৰৱ হ’ল। সকলো দেৱতা পৰম প্ৰসন্ন হৈ, প্ৰত্যেকে নিজৰ নিজৰ স্বৰ্গলোকলৈ গ’ল।

Verse 21

रघुनाथोऽपि भ्रातॄंस्तान्पालयंस्तातवद्बुधान् । प्रजाः पुत्रानिव स्वीयाल्लांलयंल्लोकनायकः

ৰঘুনাথো, লোকনায়ক, সেই জ্ঞানী ভ্ৰাতৃসকলক পিতাৰ দৰে পালন-ৰক্ষা কৰিলে আৰু নিজৰ প্ৰজাক পুত্ৰসদৃশ বুলি স্নেহেৰে লালন কৰিলে।

Verse 22

यस्मिञ्छासति लोकानां नाकालमरणं नृणाम् । न रोगादि पराभूतिर्गृहेषु च महीयसी

তেওঁ লোকসকলৰ ওপৰত শাসন কৰিলে মানুহৰ অকালমৃত্যু নাছিল; ৰোগ আদি কাৰণত পৰাভৱো নাছিল, আৰু গৃহসমূহত মহা সমৃদ্ধি বৰ্তি থাকিল।

Verse 23

नेतिः कदापि द्दश्येत वैरिजं भयमेव च । वृक्षाः सदैव फलिनो मही भूयिष्ठधान्यका

কেতিয়াও অমঙ্গল দেখা নাযায়, আৰু শত্রুৰ পৰা ভয়ো নুঠে। গছসমূহ সদায় ফলভৰা থাকে, আৰু পৃথিৱী অতি প্ৰচুৰ ধান্য উৎপন্ন কৰে।

Verse 24

पुत्रपौत्रपरीवार सनाथी कृतजीवनाः । कांता संयोगजसुखैर्निरस्तविरहक्लमाः

পুত্ৰ-পৌত্ৰৰ পৰিয়ালৰ আশ্ৰয়ে তেওঁলোকৰ জীৱন ধন্য হ’ল; প্ৰিয়াৰ সৈতে মিলনৰ সুখে বিচ্ছেদজনিত ক্লান্তি দূৰ কৰিলে।

Verse 25

नित्यं श्रीरघुनाथस्य पादपद्मकथोत्सुकाः । कदापि परनिंदासु वाचस्तेषां भवंति न

সদায় শ্ৰী ৰঘুনাথৰ পদপদ্মৰ কথা ক’বলৈ উৎসুক; তেওঁলোকৰ বাক্য কেতিয়াও পৰনিন্দাত লিপ্ত নহয়।

Verse 26

कारवोऽपि कदा पापं नाचरंति मनस्यहो । रघुनाथकराघातदुःखशंकाभिशंसिनः

হায়, কাৰৱসকলেও কেতিয়াও পাপ নকৰে, মনতো নকৰে; শ্ৰী ৰঘুনাথৰ হাতৰ আঘাতৰ দুখৰ ভয়ত সদায় শংকিত থাকে।

Verse 27

सीतापतिमुखालोक निश्चलीभूतलोचनाः । लोका बभूवुः सततं कारुण्यपरिपूरिताः

সীতাপতিৰ মুখদৰ্শনত তেওঁলোকৰ চকু স্থিৰ হৈ ৰ’ল; লোকসকল সদায় কৰুণাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকিল।

Verse 28

राज्यं प्राप्तमसापत्नं समृद्धबलवाहनम् । ऋषिभिर्हृष्टपुष्टैश्च रम्यं हाटकभूषणैः

তেওঁ অতুলনীয় ৰাজ্য লাভ কৰিলে, বল আৰু বাহনত সমৃদ্ধ; আনন্দিত আৰু পুষ্ট ঋষিসকলৰ দ্বাৰা মনোৰম, আৰু সোণালী অলংকাৰে বিভূষিত।

Verse 29

संपुष्टमिष्टापूर्तानां धर्माणां नित्यकर्तृभिः । सदा संपन्नसस्यं च सुवसुक्षेत्रसंयुतम्

ইষ্ট আৰু পূৰ্ত (যজ্ঞ আৰু দান-ধৰ্ম) নিত্য পালন কৰা কৰ্মঠ লোকসকলৰ দ্বাৰা পোষিত এই দেশ সদায় শস্যে ভৰপূৰ আৰু উত্তম, সমৃদ্ধ ক্ষেত্ৰভূমিৰে সংযুক্ত।

Verse 30

सुदेशं सुप्रजं स्वस्थं सुतृणं बहुगोधनम् । देवतायतनानां च राजिभिः परिराजितम्

সেই দেশ সুদেশ—সুপ্ৰজা আৰু স্বাস্থ্য-কল্যাণে ভৰপূৰ; উত্তম ঘাঁহে সমৃদ্ধ আৰু গোধন-সম্পদে প্ৰচুৰ; লগতে দেবতাৰ আয়তনসমূহৰ শাৰীশাৰীত উজ্জ্বল।

Verse 31

सुपूर्णा यत्र वै ग्रामाः सुवित्तर्द्धिविराजिताः । सुपुष्पकृत्रिमोद्यानाः सुस्वादुफलपादपाः

তাত গাঁওসমূহ সুপূৰ্ণ আৰু জনবহুল, ধন-সমৃদ্ধিৰে উজ্জ্বল; সুন্দৰ ফুলে ভৰা কৃত্ৰিম উদ্যান আছে, আৰু মিঠা ফলধাৰী বৃক্ষসমূহ শোভা পায়।

Verse 32

सपद्मिनीककासारा यत्र राजंति भूमयः । सदंभा निम्नगा यत्र न यत्र जनता क्वचित्

য’ত ভূমি পদ্মসৰোবৰ আৰু হ্ৰদে শোভিত, য’ত সদা জলধাৰা বোৱা নদী আছে—কিন্তু য’ত ক’তো জনতা একেবাৰে নাই।

Verse 33

कुलान्येव कुलीनानां वर्णानां नाधनानि च । विभ्रमो यत्र नारीषु न विद्वत्सु च कर्हिचित्

য’ত কুলীনসকলৰ কুল কেবল কুলীনেই, য’ত বৰ্ণসমূহ দাৰিদ্ৰ্যত নপৰে; আৰু য’ত নাৰীৰ মাজত কেতিয়াও নৈতিক বিচ্যুতি নাই, বিদ্বানসকলৰ মাজতো কেতিয়াও নহয়।

Verse 34

नद्यः कुटिलगामिन्यो न यत्र विषये प्रजाः । तमोयुक्ताः क्षपा यत्र बहुलेषु न मानवाः

সেই দেশত নদীবোৰ বেঁকা পথে বয়, ৰাজ্যত স্থায়ী প্ৰজা নাই; য’ত ৰাতিবোৰ ঘোৰ তমসাৰে আৱৃত, আৰু বহু ঠাইত মানুহ একেবাৰে নাই।

Verse 35

रजोयुजः स्त्रियो यत्र नाधर्मबहुला नराः । धनैरनंधो यत्रास्ति जनो नैव च भोजने

য’ত নাৰীসকল ঋতুমতী, ত’ত পুৰুষসকল অধৰ্মত ডুবি নাথাকে; য’ত ধনে কাকো অন্ধ নকৰে, আৰু লোকসকলৰ আহাৰৰ কেতিয়াও অভাৱ নহয়।

Verse 36

अनयः स्यंदनो यत्र न च वैराजपूरुषः । दंडः परशुकुद्दालवालव्यजनराजिषु

সেই ঠাইত ৰথ ঘোঁৰাই টানি ননিয়ে, আৰু তাত বৈৰাজ-পুৰুষ (বিশ্ব-পুৰুষ)ো নাই; তাৰ পৰিৱৰ্তে দণ্ড, কুঠাৰ, কুদাল, পশুৰ লেজ আৰু পাখাৰ শাৰী শাৰী দেখা যায়।

Verse 37

आतपत्रेषु नान्यत्र क्वचित्क्रोधोपरोधजः । अन्यत्राक्षिकवृंदेभ्यः क्वचिन्न परिदेवनम्

ছত্ৰসমূহৰ মাজত বাদে আন ক’তো কেতিয়াও ক্ৰোধজ বাধা-সংযম উদয় নহয়; আৰু মৌমাখিৰ ঝাঁকৰ বাহিৰে আন ক’তো কেতিয়াও বিলাপৰ শব্দ শুনা নাযায়।

Verse 38

आक्षिका एव दृश्यंते यत्र पाशकपाणयः । जाड्यवार्ता जलेष्वेव स्त्रीमध्या एव दुर्बलाः

সেই ঠাইত পাশা হাতত ধৰা জুৱাৰীসকলকেই দেখা যায়; তেওঁলোকৰ কথা জড় আৰু নিৰস, আৰু তেওঁলোক কেৱল পানীতেই থকাৰ দৰে; আৰু নাৰীসমূহৰ মাজতো মধ্যভাগত কেৱল দুৰ্বলাসকলেই পোৱা যায়।

Verse 39

कठोरहृदया यत्र सीमंतिन्यो न मानवाः । औषधेष्वेव यत्रास्ति कुष्ठयोगो न मानवे

য’ত নাৰীসকল কঠোৰ-হৃদয়া আৰু পুৰুষসকল অনুপস্থিত; আৰু য’ত কুষ্ঠৰোগ কেৱল ঔষধতহে থাকে, মানুহৰ দেহত নহয়।

Verse 40

वेधो यत्र सुरत्नेषु शूलं मूर्तिकरेषु वै । कंपः सात्विकभावोत्थो न भयात्क्वापि कस्यचित्

য’ত উত্তম ৰত্নসমূহত ছিদ্ৰকৰণ (ৱেধ) হয়, আৰু মূৰ্তি-নির্মাতাসকলৰ হাতত ত্ৰিশূল থাকে; তাত কঁপনি সত্ত্বিক ভাৱৰ পৰা উঠে, কেতিয়াও ভয়ৰ পৰা নহয়।

Verse 41

संज्वरः कामजो यत्र दारिद्र्यकलुषस्य च । दुर्ल्लभत्वं सदैवस्य सुकृतेन च वस्तुनः

য’ত কামজ সংজ্বৰ (জ্বৰ) উঠে আৰু দাৰিদ্ৰ্যজনিত কলুষো জন্মে; আৰু যি সত্যই শুভ, সেয়াও সদায় দুৰ্লভ হৈ পৰে।

Verse 42

इभा एव प्रमत्ता वै युद्धे वीच्यो जलाशये । दानहानिर्गजेष्वेव तीक्ष्णा एव हि कंटकाः

যুদ্ধত হাতীসকলও উন্মত্ত হয়; জলাশয়ত ঢৌও উঠে। হাতীৰ মাজতো মদ-ৰসৰ হানি হয়, আৰু কাঁইট স্বভাৱতে তীক্ষ্ণই।

Verse 43

बाणेषु गुणविश्लेषो बंधोक्तिः पुस्तके दृढा । स्नेहत्यागः खलेष्वेव न च वै स्वजने जने

বাণত গুণ (ডোৰ) ৰ ৰেচা বিচ্ছিন্ন হয়; পুথিত বাঁধনি দৃঢ় থাকে। স্নেহ-ত্যাগ কেৱল খললোকৰ প্ৰতি হওক, নিজৰ স্বজনৰ প্ৰতি কেতিয়াও নহয়।

Verse 44

तं देशं पालयामास लालयंल्लालिताः प्रजाः । धर्मं संस्थापयन्देशे दुष्टे दंडधरोपमः

তেওঁ সেই দেশ শাসন কৰিলে, স্নেহেৰে প্ৰজাক লালন-পালন কৰিলে—যিসকল নিজেও আদৰ-স্নেহে লালিত; আৰু সেই ৰাজ্যত ধৰ্ম স্থাপন কৰি, দুষ্টজনক ন্যায়ৰ দণ্ডধাৰীজনৰ দৰে দণ্ড দিলে।

Verse 45

एवं पालयतो देशं धर्मेण धरणीतलम् । सहस्रं च व्यतीयुर्वै वर्षाण्येकादश प्रभोः

এইদৰে ধৰ্ম অনুসাৰে দেশ আৰু ধৰণীতল শাসন কৰি থাকোঁতে, সেই প্ৰভুৰ এক হাজাৰ আৰু এগাৰ বছৰ নিশ্চয়কৈ পাৰ হৈ গ’ল।

Verse 46

तत्र नीचजनाच्छ्रुत्वा सीताया अपमानताम् । स्वां च निंदां रजकतस्तां तत्याज रघूद्वहः

তাত এজন নীচজনৰ মুখেৰে সীতাৰ অপমানৰ কথা শুনি, আৰু এজন ৰজকৰ পৰা নিজৰ প্ৰতি কৰা নিন্দাও শুনি, ৰঘুবংশৰ শ্ৰেষ্ঠ ৰামে সীতাক ত্যাগ কৰিলে।

Verse 47

पृथ्वीं पालयमानस्य धर्मेण नृपतेस्तदा । सीतां विरहितामेकां निदेशेन सुरक्षिताम्

সেই সময়ত ধৰ্মেৰে পৃথিৱী শাসন কৰা নৃপতিয়ে, সীতাক—বিচ্ছিন্ন হৈ একাকী—নিজ আদেশে সুৰক্ষিত কৰি ৰাখিলে।

Verse 48

कदाचित्संसदो मध्ये ह्यासीनस्य महामतेः । आजगाम मुनिश्रेष्ठः कुंभोत्पत्तिर्मुनिर्महान्

এবাৰ, সেই মহামতীজন সভাৰ মাজত বহি থাকোঁতে, মুনিশ্ৰেষ্ঠ—কুম্ভৰ পৰা উৎপন্ন মহামুনি অগস্ত্য—তাত উপস্থিত হ’ল।

Verse 49

गृहीत्वार्घ्यं समुत्तस्थौ वसिष्ठेन समन्वितः । जनताभिर्महाराजो वार्धिशोषकमागतम्

অৰ্ঘ্য গ্ৰহণ কৰি মহাৰাজে বশিষ্ঠসহ উঠিল; আৰু জনসাধাৰণৰ সৈতে মিলি সাগৰ-শোষক ৰূপে আগত জনক চাবলৈ গ’ল।

Verse 50

स्वागतेन सुसंभाव्य पप्रच्छ तमनामयम् । सुखोपविष्टं विश्रांतं बभाषे रघुनंदनः

যথোচিত সন্মানে স্বাগতম জনাই ৰঘুনন্দন (ৰাম)ে তেওঁৰ কুশল-মঙ্গল সুধিলে; তেওঁক সুখে বহি বিশ্ৰান্ত দেখিহে কথা ক’লে।