Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

কুঞ্জলে ক’লে: যি যি ব্ৰতৰ দ্বাৰা হৰি আৰাধিত হয়, সেই ব্ৰতসমূহৰ ভেদ মই বৰ্ণনা কৰিম—জয়া, বিজয়া, আৰু পাপ নাশিনী জয়ন্তী।

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

ত্ৰিস্পৃশা, আৰু আন এগৰাকী বঞ্জুলী নামৰ; তদুপৰি তিলদগ্ধা নামৰ আন; লগতে অখণ্ডাচাৰকন্যা আৰু মনোৰথা—এইসকলেই সুপুত্ৰ লাভে ধন্য হৈছিল।

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

হে পুত্ৰ! একাদশীৰ ব্ৰতৰ ভেদ বহু প্ৰকাৰ। আন এটা ব্ৰত হৈছে অশূন্যশয়ন, আৰু জন্মাষ্টমী মহাব্ৰতও আছে।

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

এই মহাপুণ্য ব্ৰতসমূহে পাপ দূৰলৈ আঁতৰি যায়; প্ৰাণীৰ বাবে ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। ই সত্য—সত্যই—মই ঘোষণা কৰোঁ।

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

কুঞ্জল ক’লে: মই এতিয়া সেই স্তোত্ৰ ঘোষণা কৰিম, যি পাপৰাশি বিনাশ কৰে—‘সুপুত্ৰৰ শতনাম’—যি মানুহক সত্য গতি আৰু মঙ্গলময় পথ দান কৰে।

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

সেই দেৱতা কৃষ্ণৰ উত্তম ‘শতনাম’ মই এতিয়াই ঘোষণা কৰিম; শুনা, হে পুত্ৰসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ।

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

বিষ্ণুৰ শতনামৰ ঋষি আৰু ছন্দো মই ক’ম; লগতে অধিষ্ঠাতা দেৱতাকো, হে মহাভাগ, যাৰ দ্বাৰা সকলো পাপ শোধিত হয়।

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

বিষ্ণুৰ শতনামৰ ঋষি ব্ৰহ্মা বুলি প্ৰখ্যাত; দেৱতা ওঁকাৰ বুলি কোৱা হৈছে, আৰু ছন্দো অনুষ্টুপেই।

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

এই (স্তোত্ৰ) সকলো কামনা সিদ্ধি আৰু মোক্ষৰ বাবে বিনিয়োগযোগ্য। এই বিষ্ণু শতনাম স্তোত্ৰৰ: ঋষি ব্ৰহ্মা, দেৱতা বিষ্ণু, ছন্দ অনুষ্টুপ। সকলো ইচ্ছাৰ সমৃদ্ধি আৰু সকলো পাপক্ষয়ৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰয়োগ।

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

মই হৃষীকেশ, কেশৱ, মধুসূদনক নমস্কাৰ কৰোঁ—সকলো দৈত্যৰ সংহাৰক—নিৰাময়, কলংকমুক্ত নাৰায়ণক প্ৰণাম।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

তাৰ পাছত জয়ন্ত, বিজয়, কৃষ্ণ, অনন্ত আৰু বামনক স্মৰণ কৰা; আৰু বিষ্ণুক—বিশ্বৰ ঈশ্বৰ, পবিত্ৰ, সমগ্ৰ জগতৰ আধাৰ, দেৱতাসকলৰ আৰাধিত।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

তুমি অনঘ, পাপহন্তা—নৰসিংহ, শ্ৰী (লক্ষ্মী)ৰ প্ৰিয়; শ্ৰীপতি, শ্ৰীধৰ, শ্ৰীদাতা, শ্ৰীনিবাস—হে মহিমাময়।

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

মই শ্ৰীৰাম, মাধৱ, মোক্ষৰ স্বৰূপক নমস্কাৰ কৰোঁ; ক্ষমাস্বৰূপ জনাৰ্দনক—সৰ্বজ্ঞ, সকলো জানোতা, সকলো দাতা, সকলোৰে নায়ক।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

মই হৰি—মুৰাৰি, গোবিন্দ, পদ্মনাভ, প্ৰজাপতিক উপাসনা কৰোঁ; যি আনন্দস্বৰূপ, জ্ঞানসম্পন্ন, জ্ঞানদাতা আৰু জ্ঞানৰ পথপ্ৰদৰ্শক।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

মই অচ্যুতক নমস্কাৰ কৰোঁ—বলৱান, চন্দ্ৰসম কান্তিযুক্ত, চক্ৰপাণি; পৰ-অপৰৰো ওপৰত থকা পৰম; যুগধাৰ, জগতৰ যোনি-উৎস; ব্ৰহ্মৰূপ মহেশ্বৰ।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

সেই মুকুন্দ—সু-ৱৈকুণ্ঠ, একৰূপ, জগতপতি; বাসুদেৱ মহাত্মা, ব্ৰহ্মণ্য, ধৰ্মনিষ্ঠ, আৰু ব্ৰাহ্মণসকলৰ প্ৰিয়।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

তেওঁ গোৰ প্ৰিয়, গোহিতত নিবিষ্ট; তেওঁ নিজেই যজ্ঞ, যজ্ঞৰ অংগ, আৰু যজ্ঞবর্ধনকাৰী। যজ্ঞৰ শুভ ভোক্তা, আৰু বেদ-বেদাঙ্গৰ পাৰলৈ পোৱা পৰাগামী।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

মই তেঁওক নমস্কাৰ কৰোঁ যি বেদজ্ঞ আৰু বেদৰূপ; বিদ্যাৰ নিবাস, সুৰেশ্বৰ। তেঁও অব্যক্ত মহাহংস, শঙ্খপাণি পুৰাতন প্ৰভু।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

পৰম পুৰুষ, পুষ্কৰ-নেত্ৰ কমললোচন; বৰাহ, ধৰণীধৰ; প্ৰদ্যুম্ন, কামৰ পালনকৰ্তা; ব্যাস, ব্যাল, আৰু মহেশ্বৰ—এইসকলক স্মৰণ আৰু স্তৱন কৰা উচিত।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

সেই সকলো সুখ, মহাসুখ; সেই মোক্ষ আৰু পৰমেশ্বৰ। যোগ-স্বৰূপ, মহাজ্ঞান-স্বৰূপ, যোগীসকলক গতি দান কৰা প্ৰিয় প্ৰভু।

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

মই সেই মুৰাৰীক বন্দনা কৰোঁ—লোকপালক—যাৰ হাতত পদ্ম আৰু যি গদা ধাৰণ কৰে; যি হৃদয়-গুহাত বাস কৰে, সকলোৰে আশ্ৰয়, পুণ্যময় নিবাস আৰু মহাবাহু প্ৰভু।

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

মই বৃন্দাৰ নাথক নমস্কাৰ কৰোঁ—বৃহৎ কায়, পাৱন, পাপনাশক। গোপীসকলৰ নাথ, গোপসকলৰ সখা, গোপাল, গোগণৰ আশ্ৰয়।

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

মই কপিলক সদায় নমস্কাৰ কৰোঁ—পৰমাত্মা, পৰাধীশ—যি দিৱ্য কাৰ্যৰ বাবে মানৱ-ৰূপ ধাৰণ কৰে; মন, বাক্য, দেহ আৰু কৰ্মৰে নিত্য অচল ভাৱে।

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

যি মহাপুণ্যকৰ্তা স্থিৰ মনেৰে কৃষ্ণক কেৱল শত নামৰে স্তৱ কৰে, সি পুণ্যপূত হৈ ইয়াৰ লোকসমূহ ত্যাগ কৰি মধুসূদনৰ লোকলৈ যায়।

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

নামসমূহৰ শত জপ মহাপুণ্যদায়ক আৰু সকলো পাপ শোধনকাৰী। একাগ্ৰ মনৰে জপ কৰিব আৰু ধ্যান-সমাধিযুক্ত হৈ ধ্যান কৰিব।

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

মানৱে পুণ্যকৰ্মৰ দ্বাৰা সদায় গঙ্গাস্নানৰ ফল লাভ কৰিব পাৰে। সেয়ে স্থিৰ-দৃঢ় হৈ, সমাহিত মনৰে জপ কৰা উচিত।

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

নিয়মে স্থিত সংযমী মর্ত্যই ত্ৰিকাল জপ কৰিলে, তাৰ অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল জন্মে—ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

একাদশীত উপবাস কৰি, মাধৱৰ সন্মুখত জাগৰণ কৰি যি মর্ত্য জপ কৰে, তাৰ পুণ্য মই বৰ্ণনা কৰোঁ।

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

তুলসীৰ সান্নিধ্যত স্থিত হৈ যি নৰে মনতে জপ কৰে, সি পুণ্ডৰীক যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

এটা বছৰৰ ভিতৰতে মানুহে ৰাজসূয় যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে—য’ত য’ত শালগ্ৰাম পবিত্ৰ শিলা আছে, আৰু য’ত য’ত দ্বাৰাৱতী শিলা আছে।

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

যি সুখ বিচাৰে, তেওঁ দুয়োটাৰ সন্নিধিত জপ কৰিব লাগে। অতি অধিক সুখ ভোগ কৰি, তেওঁ নিজৰ কুলৰ শত পুৰুষলৈকে কল্যাণ সাধে।

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

কাৰ্তিক মাহত যি পবিত্ৰ স্নান কৰি মধুসূদন (বিষ্ণু)ক পূজা কৰে, সেই মর্ত্যই নিজকে—আৰু নিজৰ সৈতে আন এজনকো—উদ্ধাৰ কৰে।

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

যি সংযমী আৰু পবিত্ৰ হৈ এই স্তোত্ৰ পাঠ কৰে, তেওঁ পৰম গতি লাভ কৰে। মাঘ মাহত স্নান কৰি, ভক্তিৰে হৰি—মধুসূদন—ক পূজা কৰা উচিত।

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

হৃষীকেশক ধ্যান কৰক, বা নাম জপ কৰক, অথবা তেওঁৰ নাম-গুণ শুনিলেও হয়; সুৰাপান আদি পাপ ত্যাগ কৰি, তেওঁ পৰম পদ লাভ কৰে।

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

হে পুত্ৰ, মানুহে বিনা বিঘ্নে জনাৰ্দন (বিষ্ণু)ক প্ৰাপ্ত হয়—বিশেষকৈ সেই মৰ্ত্যই, যি শ্ৰাদ্ধকালত ব্ৰাহ্মণসকল ভোজন কৰোঁতে তেওঁলোকৰ সন্মুখত ভক্তিভাৱে উপস্থিত থাকে।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

যি কোনোবাই পাপনাশক শতনাম-স্তোত্ৰ জপ কৰে, তাৰ পিতৃলোক সন্তুষ্ট হয়; তৃপ্ত হৈ তেওঁলোকে পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

ব্ৰাহ্মণজন বেদত বিদ্বান হওক; ক্ষত্ৰিয়ই ধৰণী (সাৰ্বভৌমত্ব) লাভ কৰে; মানুহে ধন-ঋদ্ধি ভোগ কৰে; আৰু যি বৈশ্য সদায় জপ কৰে, সি তাৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

শূদ্ৰও সুখ ভোগ কৰে আৰু ব্ৰাহ্মণত্বলৈও গমন কৰে। হে বৎস, অন্য জন্ম লাভ কৰি সি বেদবিদ্যা অৰ্জন কৰে।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

এই স্তোত্ৰ সুখদায়ক আৰু মোক্ষদায়ক; নিঃসন্দেহে ইয়াক জপ কৰিবই লাগে। কেশৱৰ কৃপাৰে মানুহ সৰ্বসিদ্ধ হয়।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত—ৱেনোপাখ্যান, পবিত্ৰ গুৰু-তীৰ্থৰ বৰ্ণনা আৰু চ্যৱন-চৰিত্ৰৰ প্ৰসঙ্গত—সাতাশি তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।