Adhyaya 36

Verse 1

सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा

সুনীথাই ক’লে: “হে ভদ্ৰে, তুমি যি কৈছা সেয়া সত্য; মই নিশ্চয় তেনেকৈ কৰিম। এই বিদ্যাৰ বলত মই ব্ৰাহ্মণক মোহিত কৰিম—অন্যথা নহয়।”

Verse 2

साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्

“হে পুণ্যৱতী, মোক সহায় দিয়া, যাৰ দ্বাৰা মই এতিয়াই যাব পাৰোঁ।” এইদৰে কোৱা হ’লে ৰম্ভাই সেই দৃঢ়চিত্ত নাৰীক ক’লে।

Verse 3

कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्

“মই কেনেধৰণৰ সহায় দিম? হে সুন্দৰী, সত্য কোৱা। হে ভদ্ৰে, এতিয়াই মোৰ দূতী হৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ যা—বিলম্ব নকৰিবা।”

Verse 4

एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता

এইদৰে কোৱা হ’লে সুলোচনাই ৰম্ভাক উত্তৰ দিলে; আৰু দেৱকন্যা ৰম্ভাইও তেনেদৰেই প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে।

Verse 5

करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी

মই তোমাক সহায় কৰিম—মোক তোমাৰ আদেশ দিয়া। হে বিশাল-নয়না, ৰূপ-যৌৱনে বিভূষিতা, সদ্ভাৱেৰে মই এই কৰিম।

Verse 6

मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्

মায়াৰ শক্তিৰে সেই সুন্দৰ-মুখী দেৱী দিৱ্য ৰূপ ধাৰণ কৰিলে—জগতত অতুলনীয়—আৰু নিজৰ ৰূপে ত্ৰিলোকক মোহিত কৰিলে।

Verse 7

मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते

আৰু মেরুৰ মহাপুণ্যময় শিখৰত, মনোমোহা গুহাসমূহত—নানাবিধ ধাতুৰে ছটিয়াই থকা আৰু নানাবিধ ৰত্নেৰে অলংকৃত।

Verse 8

देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते

সেই স্থান দেৱবৃক্ষৰে পৰিপূৰ্ণ, অসংখ্য পুষ্পেৰে শোভিত; দেৱগণেৰে ভৰি থকা, আৰু গন্ধৰ্ব-অপ্সৰাসকলৰ দ্বাৰা সেবিত।

Verse 9

मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी

সেই স্থান মনোহৰ আৰু অতি সুৰম্য, শীতল ছাঁয়াৰে পৰিপূৰ্ণ; চন্দন আৰু অশোক গছৰে অলংকৃত, যেন নবীন গছবোৰে মধুৰ হাঁহি হাঁহে।

Verse 10

दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना

দোলাত আৰূঢ়া সেই নাৰী, প্ৰেম-শৃংগাৰৰ সকলো অলংকাৰে শোভিতা হৈ দীপ্তিময় আছিল; সুশ্ৰী মুখাৱয়ৱা সেই বালা গাঢ় নীলা কৌশেয় ৰেশম বস্ত্ৰে ৰাজসিক ভাৱে উজ্জ্বল হৈ উঠিছিল।

Verse 11

बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला

হে দ্বিজোত্তম, বঁধূক ফুলৰ বৰ্ণৰ কঞ্চুক পিন্ধি আছিল; সেই বালা সৰ্বাঙ্গে সুন্দৰ, আৰু তাইৰ হাতত বীণা বাজি উঠিছিল, তাল ধৰি ৰখাত ব্যস্ত আছিল।

Verse 12

गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा

সুমধুৰ সুৰে বিশ্ব মোহিত কৰা উত্তম গীত গাই আছিল; মনোহৰ সখীসকলৰ মাজত পৰিবেষ্টিতা সেই বালা অতিশয় মনোমুগ্ধকৰূপে প্ৰকাশ পাইছিল।

Verse 13

अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्

অঙ্গ পুণ্য গুহাৰ কন্দৰত সম্পূৰ্ণ একান্তে ধ্যানত আসীন আছিল; কাম আৰু ক্ৰোধৰ পৰা মুক্ত হৈ তেওঁ জনাৰ্দন (বিষ্ণু)ক ধ্যান কৰি আছিল।

Verse 14

स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्

সেই সুমধুৰ, অতিশয় সুৰেলা গীত শুনি—যি মনোহৰ, তাল-মান আৰু যথাযথ সংগীত-প্ৰয়োগেৰে সম্পন্ন—সেয়া সকলো সত্ত্বক আকর্ষণ কৰা বুলি অনুভৱ কৰিলে।

Verse 15

ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ধ্যান ভংগ হৈ, সেই তেজস্বীজন মায়াৰ মোহক গীতে মোহিত হৈ কঁপি উঠিল। তৎক্ষণাৎ আসনৰ পৰা উঠি, সি বাৰে বাৰে চাৰিওফালে চাই থাকিল।

Verse 16

जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्

মায়াই অস্থিৰ কৰা মন লৈ সি তৎক্ষণাৎ বেগেৰে তাত গ’ল। দোলাত বহি থকা তিৰোতাক দেখি, যাৰ হাত বীণাৰ দণ্ডত ব্যস্ত আছিল, সি একাগ্ৰ দৃষ্টিৰে চাই থাকিল।

Verse 17

हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः

সিহঁতি হাঁহি মাৰি সুমধুৰকৈ গাই আছিল, তাইৰ মুখ পূৰ্ণচন্দ্ৰ সদৃশ। সেই মহাযশস্বীজন তাইৰ গীতেও আৰু ৰূপেও মোহিত হ’ল।

Verse 18

तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः

তাইৰ লাৱণ্য-প্ৰভাৰে মন্মথৰ শৰবিদ্ধ হৈ, সেই দ্বিজোত্তম ঋষিপুত্ৰৰ জ্ঞান-বুদ্ধি অস্থিৰ হৈ পৰিল; মন ব্যাকুলতাৰে কঁপিল।

Verse 19

प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्

অতিমোহত পৰি সি অসংলগ্ন বাক্য বকিবলৈ ধৰিলে আৰু বাৰে বাৰে জঁপাই উঠিল। সেই ক্ষণতে তাৰ দেহত ঘাম, কঁপনি আৰু দাহজনিত সন্তাপ উঠিল।

Verse 20

मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः

মহামোহৰ ঘোৰ বিভ্ৰমে যেন মোহিত হৈ পৰিল; মন গ্লান আৰু অস্থিৰ। দেহ কঁপিছিল, অন্তৰত দাহ উঠিছিল; তেতিয়া সি আগবাঢ়ি আহিল।

Verse 21

तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्

বিশাল-নয়না, যশস্বিনী মৃত্যুকন্যাক দেখি, সেই মহাত্মাই মধুৰ হাঁহিযুক্তা সুনীথাক ক’লে।

Verse 22

का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्

হে সুশ্ৰোণি, তুমি কোন আৰু কাৰ? সখীসকলৰে সৈতে পৰিবেষ্টিতা। কোন কাৰ্য্যত ইয়ালৈ আহিছা, আৰু কোনে তোমাক এই বনলৈ পঠাইছে?

Verse 23

तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव

তোমাৰ সমগ্ৰ দেহ সুন্দৰ; এই মহাবনত ই ইয়াত দীপ্তি মাৰে। আজি মুঠেই মোক কোৱা—কৃপা কৰা, প্ৰসন্ন-মুখী হোৱা।

Verse 24

मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः

মায়ামোহে মোহিত হৈ সি তাইৰ কৰ্মৰ ভেদ নুবুজিলে। মহামুনিও মনমথৰ বাণে বিদ্ধ হৈছিল।

Verse 25

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्

মহামতি জনাৰ গম্ভীৰ বাক্য শুনি তাই একো নক’লে; ব্ৰাহ্মণজনলৈ চালে আৰু তাৰ পাছত সখীৰ মুখলৈ দৃষ্টিপাত কৰিলে।

Verse 26

रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति

তেতিয়া সুনীথাই নাম ধৰি সখী ৰম্ভাক প্ৰেৰণা দিলে; তাৰ পাছত ৰম্ভাই আদৰেৰে সেই দ্বিজ ব্ৰাহ্মণক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 27

इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा

এই কন্যা মহাভাগ্যৱতী; ই মহাত্মা মৃত্যুৰো কন্যা। সুনীথা নামে ই প্ৰসিদ্ধ, সকলো শুভ লক্ষণেৰে সম্পন্ন।

Verse 28

पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्

এই বালাই স্বামী ৰূপে ধৰ্মৱান, তপস্যাৰ নিধি—শান্ত, দান্ত, মহাপ্ৰাজ্ঞ আৰু বেদ-বিদ্যাত বিশাৰদ—এজনক বিচাৰে।

Verse 29

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्

এনেধৰণৰ গম্ভীৰ বাক্য শুনি মহামুনিয়ে তেতিয়া অপ্সৰাসকলৰ শ্ৰেষ্ঠা ৰম্ভাক সম্বোধন কৰিলে।

Verse 30

मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः

মই বিধিপূৰ্বক বিষ্ণু—হৰি, যি সমগ্ৰ বিশ্বত ব্যাপ্ত—তাঁক আৰাধনা কৰিলোঁ। তেনেই মোক বৰ দিলে: পুত্ৰ-নামৰ বৰ, যি সকলো সিদ্ধি দান কৰে।

Verse 31

तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये

সেই কাৰণেই, হে ভদ্ৰে, আৰু সদায় পুত্ৰলাভৰ উদ্দেশ্যে, মই নিত্যে এক মহাপুণ্য আৰু তপোবলসম্পন্ন পুৰুষৰ কন্যা এক জনীৰ কথা ধ্যান কৰোঁ।

Verse 32

सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना

মই কেতিয়াও এনে সত্য সু-ভাৰ্যা দেখা নাই। এইগৰাকী নিশ্চয় ধৰ্মৰ কন্যা—ধৰ্মাচাৰিণী, বৰাননা, উত্তম মুখমণ্ডলধাৰী।

Verse 33

मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः

যদি এই বালিকা ইয়াত প্ৰিয়তম কামনা কৰি এইদৰে মোক ভজে, তেন্তে যাকেই স্বামী ৰূপে ইচ্ছা কৰে তাকেই মই দিম—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 34

अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम

‘যি দিয়া উচিত নহয়, তাকো দিয়া উচিত,’ তেওঁ ক’লে—কাৰণ ইয়ে তাইৰ সৈতে মিলনৰ কাৰণ হ’ব। ‘সেয়ে তোমাৰ দ্বাৰা কেৱল এই একেটাই দিয়া উচিত। শুনা, হে দ্বিজসত্তম।’

Verse 35

रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि

ৰম্ভাই ক’লে: “হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠ, ইয়াত মন দি শুনা; মই এতিয়া এক পবিত্ৰ প্ৰতিজ্ঞা ঘোষণা কৰিছোঁ। এই ধৰ্মপত্নীক তুমি কেতিয়াও ত্যাগ নকৰিবা, কিয়নো সেয়া নিশ্চয় তোমাৰ বৈধ পত্নী।”

Verse 36

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত ‘ৱেনোপাখ্যান’ নামৰ উপাখ্যানৰ ছত্ত্ৰিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।

Verse 37

स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः

“হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, সত্যৰ প্ৰত্যয় কৰোৱা প্ৰতিজ্ঞা স্বৰূপে তোমাৰ নিজৰ হাত দিয়া। তেনেই হওক—মোৰ দ্বাৰাই নিশ্চয় এইজনীৰ হাত দিয়া হ’ল; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।”

Verse 38

सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्

সূতে ক’লে: এইদৰে সত্যৰ প্ৰত্যয় স্বৰূপে এক বাধ্যতামূলক সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি, তেওঁ গান্ধৰ্ব বিবাহৰ বিধিৰে সুনীথাক বিবাহ কৰিলে।

Verse 39

तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः

তেওঁক সেই সুনীথাক দান কৰি, ৰম্ভাৰ চিত্ত আনন্দে উল্লসিত হ’ল। তাৰ পাছত তেওঁক বিদায় জনাই, সেয়া পুনৰ নিজৰ গৃহলৈ গ’ল।

Verse 40

प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः

আনন্দিত চিত্তে সখাসকল নিজ নিজ স্থানলৈ উভতি গ’ল। সকলো সখী বিদায় লোৱাৰ পাছত সেই শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজ তাতেই অৱস্থিত থাকিল।

Verse 41

रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्

ৰাজা অঙ্গ প্ৰিয় পত্নীৰ সান্নিধ্যত আনন্দেৰে ক্ৰীড়া কৰিলে। সেই পত্নীৰ গৰ্ভে তেওঁ সকলো শুভ লক্ষণে বিভূষিত এক পুত্ৰ লাভ কৰিলে।

Verse 42

चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा

সেই পুত্ৰৰ নাম তেওঁ ‘ৱেন’ ৰাখিলে। তেতিয়া সুনীথাৰ সেই মহাতেজস্বী পুত্ৰ সময়মতে বৃদ্ধি পালে।

Verse 43

वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्

বেদ-শাস্ত্ৰ অধ্যয়ন কৰি, গুণসমন্বিত ধনুৰ্বেদো আয়ত্ত কৰিলে। সেই মেধাৱীজন সকলো বিদ্যাতেই পাৰদৰ্শিতা লাভ কৰিলে।

Verse 44

अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्

অঙ্গৰ পুত্ৰ ৱেন শিষ্ট-আচাৰ অনুসৰি চলিছিল। তথাপি, হে শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণ, সেই ৱেন ক্ষত্ৰিয় ৰাজধৰ্মৰ আচাৰতে অধিক নিবিষ্ট হ’ল।

Verse 45

दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः

যেনেদৰে দিৱ্য আকাশত চন্দ্ৰ সকলো জ্যোতিৰে সমন্বিত হৈ দীপ্তি মাৰে, তেনেদৰে মহাপ্ৰাজ্ঞ জনো নিজৰ বল আৰু বীৰ্য-পরাক্ৰমে উজ্জ্বল হয়।

Verse 46

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा

যেতিয়া চাক্ষুষ মন্বন্তৰ অতীত হ’ল আৰু বৈৱস্বত মন্বন্তৰ আগমন কৰিলে, তেতিয়া প্ৰজাপালক নথকাৰ বাবে জগতৰ প্ৰজাসকল সদায় দুঃখ-কষ্টত পৰিল।

Verse 47

ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्

ধৰ্মৰ তত্ত্ব জানোতা, তপস্যাৰ ধনে সমৃদ্ধ আৰু প্ৰজাহিতত নিবিষ্ট ঋষিসকলে এক মহীপালৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিলে—যি ধৰ্মজ্ঞ আৰু সত্যনিষ্ঠ পণ্ডিত।

Verse 48

तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः

তেওঁলোকে বেনকেই দেখিলে—শুভ লক্ষণে যুত আৰু সম্পূৰ্ণ গুণসম্পন্ন—আৰু পুণ্য প্ৰজাপতি-পদত দ্বিজোত্তমসকলে তেওঁৰ অভিষেক কৰিলে।

Verse 49

अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्

হে ৰাজন, তেতিয়া মহাভাগ্যবান অঙ্গপুত্ৰ নৃপতি অভিষিক্ত হোৱাত, সেই সকলো প্ৰজাপতি তপোবনলৈ গমন কৰিলে।

Verse 50

गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्

সকলোয়ে গুচি যোৱাৰ পাছত ৰজা বেনাই ৰাজ্যশাসন আৰম্ভ কৰিলে। সূতে ক’লে: তেতিয়া সুনীথাই নিজৰ পুত্ৰক দেখি—যি সমগ্ৰ ৰাজ্যকাৰ্য সুসংগঠিত কৰিব পৰা যোগ্য—আনন্দিত হ’ল।

Verse 51

विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति

সেই মহাত্মাৰ শাপৰ প্ৰভাৱক ভয় কৰি (সেয়া ভাবে), “মোৰ মহাভাগ্যবান পুত্ৰ ধৰ্মৰ ৰক্ষক হ’ব।”

Verse 52

इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्

এইদৰে নিত্য চিন্তা কৰি, পূৰ্বপাপৰ ফলৰ আশংকাত ভীত হৈ, সি নিজৰ পুত্ৰৰ আগত ধৰ্মৰ অঙ্গসমূহ—অতি পুণ্যময় আচৰণ—উপস্থাপন কৰিব।

Verse 53

सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत

সত্যভাব আদি পুণ্য গুণসমূহ সি নিশ্চয় প্ৰকাশ কৰিব। এইদৰে সি নিজৰ পুত্ৰক ক’লে: “পুত্ৰ, মই ধৰ্মৰ কন্যা।”

Verse 54

पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती

“তোৰ পিতা ধৰ্ম-তত্ত্বৰ জ্ঞানী; সেয়ে ধৰ্ম আচৰণ কৰ।” এইদৰে সেই সতী নাৰীয়ে নিজৰ পুত্ৰ বেনক নিত্য বোধ দিছিল।

Verse 55

मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले

মাতৃ-পিতৃৰ সেই বাক্য, যি প্ৰজাৰ কল্যাণৰ সৈতে যুক্ত, ভক্তিভাৱে পালন কৰা উচিত। এইদৰে পৃথিৱী-মণ্ডলত প্ৰজা-পালক ৰজা বেনৰ জন্ম হ’ল।

Verse 56

सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः

প্ৰজা-ধৰ্ম অনুসৰি ধৰ্মময় শাসনত প্ৰজাসকল আনন্দিত হৈ লোকসকল সুখেৰে জীৱন যাপন কৰিলে। এইদৰে মহাত্মা বেনৰ ৰাজ্য-প্ৰভাৱ অতি প্ৰবল আছিল।

Verse 57

धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे

সেই পাৰ্থিৱ ৰজাই শাসন কৰিলে ধৰ্মভাব আৰু ধৰ্মাচৰণ সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰৱৰ্তিত হয়।