Adhyaya 100
The Cyavana Narrative (within the Glory of Guru-tīrtha, in the Vena Episode)
নৰ্মদাৰ তীৰত পুত্ৰ বিজ্বলা পিতৃ কুঞ্জলাৰ ওচৰলৈ আহি ‘বাসুদেৱাভিধান’ স্তোত্ৰৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰে আৰু কয় যে ভগৱান বিষ্ণু স্বয়ং প্ৰকাশ পাই বৰ দান কৰিলে। এই কথা শুনি কুঞ্জলা আনন্দিত হৈ পুত্ৰক আলিঙ্গন কৰে আৰু বাসুদেৱ-গুণগানৰ দ্বাৰা ধৰ্মিষ্ঠ ৰজাক সহায় কৰাটো অতি পবিত্ৰ কৰ্ম বুলি প্ৰশংসা কৰে। তাৰ পাছত কাহিনীৰ ফ্ৰেমত পুলস্ত্য ভীষ্মক জনায় যে চ্যৱনৰ সান্নিধ্যত এই মহানুভাৱসকলৰ সম্পূৰ্ণ আচৰণ তেওঁ বৰ্ণনা কৰি দিলে। বেন-প্ৰসঙ্গৰ উপদেশত বৈষ্ণৱ জ্ঞানক শঙ্খত পৰিবেশন কৰা অমৃতৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে—শুনিলে তৃপ্তি নহয়, শ্ৰদ্ধা অধিক বৃদ্ধি পায়। কুঞ্জলাৰ পৰৱৰ্তী কৰ্ম আৰু ‘চতুৰ্থ পুত্ৰ’ৰ কথা ক’বলৈ অনুৰোধ উঠিলে ভগৱানে কুঞ্জলাৰ কাহিনী ক’বলৈ সম্মতি দিয়ে। শেষত ফলশ্ৰুতি: ভক্তিভাৱে শ্ৰৱণ কৰিলে হাজাৰ গাই দান কৰাৰ সমান পুণ্য লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
विष्णुरुवाच । नर्मदायास्तटे रम्ये वटे तिष्ठति वै पिता । विज्वलोऽपि समायातः पितरं प्रणिपत्य सः
বিষ্ণুৱে ক’লে: নর্মদাৰ মনোৰম তীৰত এটা বটবৃক্ষৰ তলত পিতা নিশ্চয়েই অৱস্থান কৰিছিল। বিজ্বলও তাত আহি পিতাক প্ৰণাম কৰি নমস্কাৰ জনালে।
Verse 2
वासुदेवाभिधानस्य स्तोत्रस्यापि महामतिः । समाचष्टे स धर्मात्मा महिमानं पितुः पुरः
সেই ধৰ্মাত্মা মহামতি জনে তেতিয়া পিতাৰ সন্মুখত ‘বাসুদেৱাভিধান’ নামে পৰিচিত স্তোত্ৰৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰি ক’লে।
Verse 3
यथा विष्णुः समागत्य ददौ तस्मै वरं शुभम् । तत्सर्वं कथयामास सुप्रसन्नेन चेतसा
তাৰ পিছত অতি প্ৰসন্ন আৰু শান্তচিত্তে তেওঁ সকলো কথা ক’লে—কেনেকৈ বিষ্ণু আহি তাক শুভ বৰ দান কৰিলে।
Verse 4
कुंजलोपि च वृत्तांतं समाकर्ण्य स भूपतेः । हर्षेण महताविष्टः पुत्रमालिंग्य विज्वलम्
ৰাজাৰ বৃত্তান্ত শুনি কুঞ্জলাও মহা হৰ্ষে আচ্ছন্ন হ’ল; পুত্ৰক আলিঙ্গন কৰি আনন্দে উজ্জ্বল হৈ উঠিল।
Verse 5
आह पुण्यं कृतं वत्स त्वया राज्ञे महात्मने । उपकारं महापुण्यं वासुदेवस्य कीर्तनात्
সেই ক’লে: “প্ৰিয় বৎস, তুমি সেই মহাত্মা ৰজাৰ বাবে পুণ্যময় কৰ্ম কৰিলা। এই উপকাৰ মহাপুণ্য, কিয়নো ই বাসুদেৱৰ কীৰ্তনৰ পৰা উদ্ভূত।”
Verse 6
एवमाभाष्य तं पुत्रमाशीर्भिरभिनंद्य च । पुत्रं देवसमोपेतं स्तुत्वा चैव पुनः पुनः
এইদৰে পুত্ৰক সম্বোধন কৰি, আশীৰ্বাদেৰে অভিনন্দন জনালে; দেৱসম গুণেৰে সমুপেত সেই পুত্ৰক তেওঁ পুনঃ পুনঃ স্তৱন কৰিলে।
Verse 7
स्थितः सरित्तटे रम्ये च्यवनस्योपपश्यतः । एतत्ते सर्वमाख्यातं तेषां वृत्तं महात्मनाम्
চ্যৱনৰ সন্মুখতে, নদীৰ মনোৰম তীৰত থিয় হৈ, মই তোমাক সেই মহাত্মাসকলৰ আচৰণৰ সম্পূৰ্ণ বৃত্তান্ত সকলো ক’লোঁ।
Verse 8
वैष्णवानां महाराज अन्यत्किं ते वदाम्यहम् । वेन उवाच । अमृतं शंखपात्रेण पानार्थं मम चार्पितम्
“মহাৰাজ, বৈষ্ণৱসকলৰ বিষয়ে মই আৰু কি ক’ম?” বেণে ক’লে: “শঙ্খ-পাত্ৰে অমৃত মোৰ পানাৰ্থে অৰ্পিত হৈছে।”
Verse 9
तस्मात्कस्य न च श्रद्धा पातुं मर्त्यस्य भूतले । उत्तमं वैष्णवं ज्ञानं पानानामिह सर्वदा
সেয়ে এই পৃথিৱীত বাস কৰা কোন মর্ত্যই ইয়াক পান—অৰ্থাৎ গ্ৰহণ—কৰিবলৈ শ্ৰদ্ধা নাৰাখিব? ইয়াত সদায়েই উত্তম বৈষ্ণৱ জ্ঞান পানযোগ্য বস্তুসমূহৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ।
Verse 10
त्वयैवं कथ्यमानस्य पाने तृप्तिर्न जायते । श्रोतुं हि देवदेवेश मम श्रद्धा विवर्द्धते
আপুনি এইদৰে ক’লে মোৰ বাবে পান কৰাৰ দৰে তৃপ্তি একো জন্মে নাহে। হে দেৱদেৱেশ, মই যিমানেই শুনোঁ সিমানেই মোৰ শ্ৰদ্ধা অধিক বৃদ্ধি পায়।
Verse 11
कथयस्व प्रसादान्मे कुंजलस्यापि चेष्टितम् । महात्मना किमुक्तं च चतुर्थं तनयं प्रति
অনুগ্ৰহ কৰি মোক কুঞ্জলৰ কৰ্মকাণ্ডো ক’বা, আৰু সেই মহাত্মাই চতুৰ্থ পুত্ৰৰ বিষয়ে কি কৈছিল সেয়াও জনাবা।
Verse 12
तत्त्वं सुविस्तरादेव कृपया कथयस्व मे । श्रीभगवानुवाच । श्रूयतामभिधास्यामि चरित्रं कुंजलस्य च
কৃপা কৰি মোক তত্ত্বটো অতি বিস্তাৰে ক’বা। শ্ৰীভগৱানে ক’লে: শুনা—এতিয়া মই কুঞ্জলৰ চৰিত্ৰও বৰ্ণনা কৰিম।
Verse 13
बहुश्रेयः समायुक्तं चरित्रं च्यवनस्य च । इदं पुण्यं नरश्रेष्ठ आख्यानं पापनाशनम्
হে নৰশ্ৰেষ্ঠ, বহু কল্যাণেৰে সমৃদ্ধ এই পুণ্যময় আখ্যান চ্যৱনৰ জীৱন-চৰিত্ৰ সম্পৰ্কীয়; ই পবিত্ৰ আৰু পাপ নাশ কৰে।
Verse 14
यः शृणोति नरो भक्त्या गोसहस्रफलं लभेत्
যি নৰ ভক্তিভাৱে এই কথা শুনে, সি সহস্ৰ গৰু দান কৰাৰ সমান পুণ্য লাভ কৰে।
Verse 100
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे शततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী পদ্মপুৰাণৰ ভূমিখণ্ডত, ৱেনোপাখ্যানৰ অন্তৰ্গত, গুৰুতীৰ্থ-মাহাত্ম্যত চ্যৱন-চৰিত্ৰ সম্বন্ধীয় শততম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।