The Exposition of Hanumān’s Protective Kavaca (Māruti-kavaca)
সনৎকুমাৰে নাৰদক কয়—কাৰ্তবীৰ্য কবচ শিকোৱাৰ পিছত এতিয়া মোহ-নাশক আৰু বিঘ্ন-নিবাৰক বিজয়দায়ক মāruti (হনুমান) কবচ প্ৰদান কৰিম। তেওঁ আগতে আনন্দবনিকা-ত দেবতাসকলৰ দ্বাৰা পূজিত শ্ৰীৰামক দৰ্শন কৰি, ৰাৱণবধ পৰ্যন্ত কাহিনিৰ অন্তত ৰামে এই কবচ দান কৰি ‘অযোগ্যৰ আগত নির্বিচাৰে প্ৰকাশ নকৰিবা’ বুলি আদেশ দিয়া কথা বৰ্ণনা কৰে। কবচত হনুমানক আহ্বান কৰি দিশসমূহ, ঊৰ্ধ্ব-অধঃ-মধ্য আৰু মূৰৰ পৰা পাদলৈ দেহৰ প্ৰতিটো অংগ ৰক্ষাৰ প্ৰাৰ্থনা আছে; ভূমি-আকাশ-অগ্নি-সমুদ্ৰ-অৰণ্য, যুদ্ধ আৰু সংকটত সুৰক্ষাও কোৱা হৈছে। ডাকিনী-শাকিনী, কালৰাত্ৰি, পিশাচ, সাপ, ৰাক্ষসী, ৰোগ আৰু শত্রুমন্ত্ৰ আদি হনুমানৰ ভয়ংকৰ দিব্যৰূপে শমিত হয়। শেষত হনুমানক বেদ-প্ৰণৱস্বরূপ, ব্ৰহ্ম আৰু প্ৰাণবায়ু, আৰু ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-মহেশ্বৰস্বৰূপ বুলি স্তৱ কৰা হৈছে। গোপনীয়তা, অষ্টগন্ধে লিখি গলাত বা সোঁ বাহুত ধাৰণ, আৰু জপসিদ্ধিয়ে ‘অসম্ভৱ’ও সম্ভৱ কৰে বুলি ফলশ্ৰুতি দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । कार्तवीर्यस्य कवचं कथितं ते मुनीश्वर । मोहविध्वंसनं जैत्रं मारुतेः कवचं श्रृणु ॥ १ ॥
সনৎকুমাৰে ক’লে: হে মুনীশ্বৰ, মই তোমাক কাৰ্তবীৰ্যৰ কবচ কৈছোঁ। এতিয়া মোহবিধ্বংসক আৰু জয়প্ৰদ মাৰুতি (হনুমান)ৰ কবচ শুনা।
Verse 2
यस्य संधारणात्सद्यः सर्वे नश्यंत्युपद्रवाः । भूतप्रेतारिजं दुःखं नाशमेति न संशयः ॥ २ ॥
ইয়াক ধাৰণ কৰামাত্ৰেই সকলো উপদ্ৰৱ তৎক্ষণাৎ নাশ হয়; ভূত-প্ৰেত বা শত্রুজনিত দুঃখ নাশ পায়—ইয়াত সন্দেহ নাই।
Verse 3
एकदाहं गतो द्रष्टुं रामं रमयतां वरम् । आनंदवनिकासंस्थं ध्यायंतं स्वात्मनः पदम् ॥ ३ ॥
এদিনা মই ৰামৰ দৰ্শনলৈ গ’লোঁ—যি আনন্দ দান কৰোঁতাসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ। তেওঁ ‘আনন্দবনিকা’ নামৰ উপবনত অৱস্থিত হৈ নিজৰ আত্মস্বৰূপৰ পৰম পদ ধ্যান কৰি আছিল।
Verse 4
तत्र रामं रमानाथं पूजितं त्रिदशेश्वरैः । नमस्कृत्य तदादिष्टमासनं स्थितवान् पुरः ॥ ४ ॥
তাত ৰমানাথ ৰামক ত্ৰিদশেশ্বৰসকলে পূজা কৰি থকা দেখিলোঁ। মই প্ৰণাম কৰি, তেওঁ নিৰ্দেশ কৰা আসন গ্ৰহণ কৰি সন্মুখত থিয় হ’লোঁ।
Verse 5
तत्र सर्वं मया वृत्तं रावणस्य वधांतकम् । पृष्टं प्रोवाच राजेंद्रः श्रीरामः स्वयमादरात् ॥ ५ ॥
তাত মই ৰাৱণবধলৈকে হোৱা সকলো বৃত্তান্ত জনালোঁ। সোধা হ’লে ৰাজেন্দ্ৰ শ্ৰীৰামে নিজেই আদৰেৰে সেই কথা ক’লে।
Verse 6
ततः कथांते भगवान्मारुतेः कवचं ददौ । मह्यं तत्ते प्रवक्ष्यामि न प्रकाश्यं हि कुत्रचित् ॥ ६ ॥
তাৰ পিছত কাহিনিৰ অন্তত ভগৱানে মোক মাৰুতি (হনুমান)ৰ কবচ দান কৰিলে। যিদৰে মোক উপদেশ দিয়া হৈছিল, তেনেদৰেই মই তোমাক ক’ম—ই সকলো ঠাইত প্ৰকাশ্য নহয়।
Verse 7
भविष्यदेतन्निर्द्दिष्टं बालभावेन नारद । श्रीरामेणांजनासूनासूनोर्भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् ॥ ७ ॥
হে নাৰদ, ভৱিষ্যতৰ বাবে এই কথা নিৰ্দিষ্ট—বালভাব গ্ৰহণ কৰিলে শ্ৰীৰামে অঞ্জনাসুত (হনুমান)ৰ পুত্ৰক ভুক্তি আৰু মুক্তি দুয়ো দান কৰিব।
Verse 8
हनुमान् पूर्वतः पातु दक्षिणे पवनात्मजः । पातु प्रतीच्यामक्षघ्नः सौम्ये सागरतारकः ॥ ८ ॥
পূব দিশত হনুমান ৰক্ষা কৰক; দক্ষিণত পৱনপুত্ৰ ৰক্ষা কৰক। পশ্চিমত অক্ষ-বধকাৰী ৰক্ষা কৰক; উত্তৰত সাগৰ-তাৰক ৰক্ষা কৰক।
Verse 9
ऊर्द्ध पातु कपिश्रेष्ठः केसरिप्रियनंदनः । अधस्ताद्विष्णुभक्तस्तु पातु मध्ये च पावनिः ॥ ९ ॥
ওপৰৰ পৰা কপিশ্ৰেষ্ঠ, কেশৰিক আনন্দ দিয়া প্ৰিয় পুত্ৰ, ৰক্ষা কৰক। তলৰ পৰা বিষ্ণুভক্ত ৰক্ষা কৰক; আৰু মাজত পাৱন (পবিত্ৰকাৰী) ৰক্ষা কৰক।
Verse 10
लंकाविदाहकः पातु सर्वापद्भ्यो निरंतरम् । सुग्रीवसचिवः पातु मस्तकं वायुनंदनः ॥ १० ॥
লংকা-দাহক মোক নিৰন্তৰ সকলো আপদাৰ পৰা ৰক্ষা কৰক। বায়ুনন্দন, সুগ্ৰীৱৰ সচিব, মোৰ মস্তক ৰক্ষা কৰক।
Verse 11
भालं पातु महावीरो भ्रुवोर्मध्ये निरंतरम् । नेत्रे छायापहारी च पातु नः प्लवगेश्वरः ॥ ११ ॥
মহাবীৰে মোৰ ললাট ৰক্ষা কৰক; আৰু ভ্ৰূদ্বয়ৰ মাজৰ স্থান নিৰন্তৰ ৰক্ষা কৰক। ছায়া-অপহাৰী প্লৱগেশ্বৰ আমাৰ চকু ৰক্ষা কৰক।
Verse 12
कपोलौ कर्णमूले च पातु श्रीरामकिंकरः । नासाग्रमंजनासूनुः पातु वक्त्रं हरीश्वरः ॥ १२ ॥
শ্ৰীৰামৰ কিঙ্কৰে মোৰ গাল আৰু কৰ্ণমূল ৰক্ষা কৰক। অঞ্জনাসুতে মোৰ নাসাগ্ৰ ৰক্ষা কৰক; আৰু হৰীশ্বৰে মোৰ মুখ ৰক্ষা কৰক।
Verse 13
पातु कंठे तु दैत्यारिः स्कंधौ पातु सुरारिजित् । भुजौ पातु महातेजाः करौ च चरणायुधः ॥ १३ ॥
মোৰ কণ্ঠ দৈত্যাৰি ৰক্ষা কৰক; মোৰ স্কন্ধ সুৰাৰিজিত্ ৰক্ষা কৰক। মোৰ বাহু মহাতেজা ৰক্ষা কৰক; আৰু মোৰ কৰদ্বয় চৰণায়ুধ ৰক্ষা কৰক॥১৩॥
Verse 14
नखान्नाखायुधः पातु कुक्षौ पातु कपीश्वरः । वक्षो मुद्रापहारी च पातु पार्श्वे भुजायुधः ॥ १४ ॥
মোৰ নখসমূহ নখায়ুধে ৰক্ষা কৰক; মোৰ কুক্ষি কপীশ্বৰে ৰক্ষা কৰক। মোৰ বক্ষ মুদ্রাপহাৰীয়ে ৰক্ষা কৰক; আৰু মোৰ পাৰ্শ্ব ভুজায়ুধে ৰক্ষা কৰক॥১৪॥
Verse 15
लंकानिभंजनः पातु पृष्टदेशे निरंतरम् । नाभिं श्रीरामभक्तस्तु कटिं पात्वनिलात्मजः ॥ १५ ॥
মোৰ পৃষ্ঠদেশ নিৰন্তৰ লঙ্কানিভঞ্জনে ৰক্ষা কৰক। মোৰ নাভি শ্ৰীৰামভক্তে ৰক্ষা কৰক; আৰু মোৰ কটি অনিলাত্মজে ৰক্ষা কৰক॥১৫॥
Verse 16
गुह्यं पातु महाप्रज्ञः सक्थिनी अतिथिप्रियः । ऊरू च जानुनी पातु लंकाप्रासादभंजनः ॥ १६ ॥
মোৰ গুহ্যাংশ মহাপ্ৰজ্ঞে ৰক্ষা কৰক; মোৰ তঙালি (সক্থি) অতিথিপ্ৰিয়ে ৰক্ষা কৰক। মোৰ ঊৰু আৰু জানু লঙ্কাপ্ৰাসাদভঞ্জনে ৰক্ষা কৰক॥১৬॥
Verse 17
जंघे पातु कपिश्रेष्ठो गुल्फौ पातु महाबलः । अचलोद्धारकः पातु पादौ भास्करसन्निभः ॥ १७ ॥
মোৰ জঙ্ঘা কপিশ্ৰেষ্ঠে ৰক্ষা কৰক; মোৰ গুল্ফ মহাবলে ৰক্ষা কৰক। মোৰ পাদ অচলোদ্ধাৰকে ৰক্ষা কৰক—যাৰ তেজ ভাস্কৰসদৃশ॥১৭॥
Verse 18
अङ्गानि पातु सत्त्वाढ्यः पातु पादांगुलीः सदा । मुखांगानि महाशूरः पातु रोमाणि चात्मवान् ॥ १८ ॥
সত্ত্বসমৃদ্ধ প্ৰভুৱে মোৰ অংগসমূহ ৰক্ষা কৰক; তেওঁ সদায় মোৰ পাৱৰ আঙুলিসমূহ ৰক্ষা কৰক। মহাবীৰে মোৰ মুখৰ অংগসমূহ ৰক্ষা কৰক, আৰু আত্মসংযমী প্ৰভুৱে মোৰ দেহৰ ৰোমসমূহো ৰক্ষা কৰক।
Verse 19
दिवारात्रौ त्रिलोकेषु सदागतिलुतोऽवतु । स्थितं व्रजंतमासीनं पिबंतं जक्षतं कपिः ॥ १९ ॥
দিন-ৰাত ত্ৰিলোকত সদা বিচৰণশীল কপি-স্বৰূপ প্ৰভুৱে মোক ৰক্ষা কৰক—মই থিয় হওঁ, খোজ কাঢ়োঁ, বহোঁ, পান কৰোঁ বা আহাৰ কৰোঁ।
Verse 20
लोकोत्तरगुणः श्रीमान् पातु त्र्यंबकसंभवः । प्रमत्तमप्रमत्तं वा शयानं गहनेंऽबुनि ॥ २० ॥
লোকাতীত গুণে বিভূষিত শ্ৰীমান ত্ৰ্যম্বক-সম্ভৱ প্ৰভুৱে আমাক ৰক্ষা কৰক—আমি অসাৱধান হওঁ বা সাৱধান, গভীৰ পানীত শয়ন কৰিলেও।
Verse 21
स्थलेंऽतरिक्षे ह्यग्नौ वा पर्वते सागरे द्रुमे । संग्रामे संकटे घोरे विराङ्रूपधरोऽवतु ॥ २१ ॥
স্থলত, আকাশত, অগ্নিত, পৰ্বতত, সাগৰত বা গছৰ মাজত; যুদ্ধত, সংকটত আৰু ভয়ংকৰ বিপদত—বিৰাট্-ৰূপধাৰী প্ৰভুৱে মোক ৰক্ষা কৰক।
Verse 22
डाकिनीशाकिनीमारीकालरात्रिमरीचिकाः । शयानं मां विभुः पातु पिशाचोरगराक्षसीः ॥ २२ ॥
মই শয়ন কৰোঁতে সৰ্বব্যাপী বিভুৱে মোক ৰক্ষা কৰক—ডাকিনী-শাকিনী পৰা, মাৰি (মহামাৰী) পৰা, ভয়ংকৰ কালৰাত্ৰি পৰা, মৰীচিকা সদৃশ ভ্ৰম পৰা, আৰু পিশাচ, সৰ্প আৰু ৰাক্ষসী পৰা।
Verse 23
दिव्यदेहधरो धीमान्सर्वसत्त्वभयंकरः । साधकेंद्रावनः शश्वत्पातु सर्वत एव माम् ॥ २३ ॥
দিব্য দেহধাৰী, ধীমন্ত, সকলো দুষ্ট সত্ত্বৰ বাবে ভয়ংকৰ, আৰু সাধকশ্ৰেষ্ঠসকলৰ চিৰৰক্ষক প্ৰভু—তেওঁ যেন সকলো দিশৰ পৰা সদায় মোক ৰক্ষা কৰে।
Verse 24
यद्रूपं भीषणं दृष्ट्वा पलायंते भयानकाः । स सर्वरूपः सर्वज्ञः सृष्टिस्थितिकरोऽवतु ॥ २४ ॥
যাঁৰ ভীষণ ৰূপ দেখি ভয়ংকৰসকলেও ভয়তে পলাই যায়, সেই সৰ্বৰূপ, সৰ্বজ্ঞ, সৃষ্টি-স্থিতিৰ কৰ্তা প্ৰভু আমাক ৰক্ষা কৰক।
Verse 25
स्वयं ब्रह्मा स्वयं विष्णुः साक्षाद्देवो महेश्वरः । सूर्यमंडलगः श्रीदः पातु कालत्रयेऽपि माम् ॥ २५ ॥
যিজন স্বয়ং ব্রহ্মা, স্বয়ং বিষ্ণু, আৰু সাক্ষাৎ দেৱ মহেশ্বৰ; সূৰ্যমণ্ডলত অৱস্থিত হৈ শ্ৰী (সমৃদ্ধি) দান কৰে—তেওঁ তিনিও কালে মোক ৰক্ষা কৰক।
Verse 26
यस्य शब्दमुपाकर्ण्य दैत्यदानवराक्षसाः । देवा मनुष्यास्तिर्यंचः स्थावरा जङ्गमास्तथा ॥ २६ ॥
যাঁৰ শব্দ (নাদ) শুনিলে দৈত্য, দানৱ, ৰাক্ষস; লগতে দেৱতা, মানুহ, তিৰ্যক্ (পশুপক্ষী), স্থাৱৰ-জংগম সকলো তেওঁৰ প্ৰভাৱত পৰে।
Verse 27
सभया भयनिर्मुक्ता भवंति स्वकृतानुगाः । यस्यानेककथाः पुण्याः श्रूयंते प्रतिकल्पके ॥ २७ ॥
যিসকলে নিজৰ কৃতকৰ্মৰ ফল অনুসৰি চলে, তেওঁলোকে সভাতো ভয়মুক্ত হয়। যাঁৰ বহু পুণ্যকথা প্ৰতি কল্পে কল্পে শুনা যায়।
Verse 28
सोऽवतात्साधकश्रेष्ठं सदा रामपरायणः । वैधात्रधातृप्रभृति यत्किंचिद्दृश्यतेऽत्यलम् ॥ २८ ॥
যি সাধকসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ আৰু সদা শ্ৰীৰাম-পরায়ণ, সেয়াই আমাক ৰক্ষা কৰক। বিধাতাৰ বিধানৰ পৰা আৰম্ভ কৰি যি কিছুমান অতি সামান্য দেখা যায়, সেয়া তেওঁৰ আগত অতিশয় তুচ্ছ।
Verse 29
विद्ध्वि व्याप्तं यथा कीशरूपेणानंजनेन तत् । यो विभुः सोऽहमेषोऽहं स्वीयः स्वयमणुर्बृहत् ॥ २९ ॥
জানো যে তেওঁ প্ৰভুৰূপে—কলুষহীন আৰু সূক্ষ্মভাৱে—সৰ্বত্ৰ ব্যাপ্ত। যি বিভু, সেয়াই ‘মই’; এই ‘মই’ তেওঁৰেই স্বীয় আত্মস্বৰূপ, আৰু স্বশক্তিত তেওঁ অণুও, বৃহত্তৰো।
Verse 30
ऋग्यजुःसामरूपश्च प्रणवस्त्रिवृदध्वरः । तस्मै स्वस्मै च सर्वस्मै नतोऽस्म्यात्मसमाधिना ॥ ३० ॥
যি ঋগ্-যজুঃ-সামৰ স্বৰূপ, যি পবিত্ৰ প্ৰণৱ ‘ওঁ’, যি ত্ৰিবিধ যজ্ঞ—তেওঁক, অন্তৰত থকা স্ব-আত্মাক আৰু সৰ্বস্বৰূপক—মই আত্মসমাধিত প্ৰণাম কৰোঁ।
Verse 31
अनेकानन्तब्रह्माण्डधृते ब्रह्मस्वरूपिणे । समीरणात्मने तस्मै नतोऽस्म्यात्मस्वरूपिणे ॥ ३१ ॥
অসংখ্য অনন্ত ব্ৰহ্মাণ্ড ধাৰণকাৰী, ব্ৰহ্মস্বৰূপ আৰু প্ৰাণবায়ুৰূপে অধিষ্ঠিত সেই পৰমাত্মাক—যি আত্মাৰ সত্য স্বৰূপ—মই প্ৰণাম কৰোঁ।
Verse 32
नमो हनुमते तस्मै नमो मारुतसूनवे । नमः श्रीरामभक्ताय श्यामाय महते नमः ॥ ३२ ॥
সেই হনুমানক নমস্কাৰ, মাৰুতসুতক নমস্কাৰ। শ্ৰীৰামভক্ত, শ্যামবৰ্ণ, মহানক পুনঃপুনঃ প্ৰণাম।
Verse 33
नमो वानर वीराय सुग्रीवसख्यकारिणे । संकाविदहनायाथ महासागरतारिणे ॥ ३३ ॥
সুগ্ৰীৱৰ সৈতে সখ্য স্থাপন কৰোৱা বীৰ বানৰক নমস্কাৰ; যিয়ে লংকা দগ্ধ কৰিলে আৰু মহাসাগৰ পাৰ কৰালে।
Verse 34
सीताशोकविनाशाय राममुद्राधराय च । रावणांतनिदानाय नमः सर्वोत्तरात्मने ॥ ३४ ॥
সীতাৰ শোক বিনাশকাৰী, ৰামৰ মুদ্ৰিকা ধাৰণকাৰী, আৰু ৰাৱণান্তৰ নিৰ্ণায়ক কাৰণ—সৰ্বোত্তৰ আত্মাক নমস্কাৰ।
Verse 35
मेघनादमखध्वंसकारणाय नमोनमः । अशोकवनविध्वंसकारिणे जयदायिने ॥ ३५ ॥
মেঘনাদৰ যজ্ঞধ্বংসৰ কাৰণ হোৱা জনক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ; অশোকবন বিধ্বংসকাৰী আৰু জয়দাতা জনক নমস্কাৰ।
Verse 36
वायुपुत्राय वीराय आकाशोदरगामिने । वनपालशिरश्छेत्रे लंकाप्रासादभंजिने ॥ ३६ ॥
বায়ুপুত্ৰ বীৰক নমস্কাৰ, যিয়ে আকাশৰ বিস্তাৰত গমন কৰে; যিয়ে বনপালৰ শিৰচ্ছেদ কৰিলে আৰু লংকাৰ প্ৰাসাদসমূহ ভাঙিলে।
Verse 37
ज्वलत्कांचनवर्णाय दीर्घलांगूलधारिणे । सौमित्रिजयदात्रे च रामदूताय ते नमः ॥ ३७ ॥
হে জ্বলন্ত কাঁচনবৰ্ণ, দীঘল লাঙ্গুলধাৰী; সৌমিত্ৰি (লক্ষ্মণ)ক জয় দান কৰা আৰু ৰামদূত—তোমাক নমস্কাৰ।
Verse 38
अक्षस्य वधकर्त्रे च ब्रह्मशस्त्रनिवारिणे । लक्ष्मणांगमहाशक्तिजातक्षतविनाशिने ॥ ३८ ॥
অক্ষক বধ কৰা, ব্ৰহ্মাস্ত্ৰ নিবাৰণ কৰা, আৰু লক্ষ্মণৰ দেহত মহাশক্তিৰ আঘাতত হোৱা ক্ষত বিনাশ কৰা প্ৰভুক নমস্কাৰ।
Verse 39
रक्षोघ्नाय रिपुघ्नाय भूतघ्नाय नमोनमः । ऋक्षवानरवीरौघप्रासादाय नमोनमः ॥ ३९ ॥
ৰাক্ষসঘ্ন, ৰিপুঘ্ন, দুষ্ট ভূতঘ্ন প্ৰভুক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। বীৰ ঋক্ষ-ৱানৰসেনাৰ পৰম আশ্ৰয়-আধাৰ প্ৰভুক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।
Verse 40
परसैन्यबलघ्नाय शस्त्रास्त्रघ्नाय ते नमः । विषघ्नाय द्विषघ्नाय भयघ्नाय नमोनमः ॥ ४० ॥
শত্রুসেনাৰ বল নাশ কৰা, শস্ত্ৰ-অস্ত্ৰ নিষ্ফল কৰা তোমাক নমস্কাৰ। বিষহৰ, দ্বেষী শত্রুঘ্ন, আৰু ভয়হৰ প্ৰভুক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।
Verse 41
महीरिपुभयघ्नाय भक्तत्राणैककारिण । परप्रेरितमन्त्राणां मंत्राणां स्तंभकारिणे ॥ ४१ ॥
পৃথিৱীত শত্রুজনিত ভয় নাশ কৰা, ভক্তৰ ৰক্ষাত একনিষ্ঠ, আৰু পৰপ্ৰেৰিত মন্ত্রসমূহ স্তম্ভিত কৰা প্ৰভুক নমস্কাৰ।
Verse 42
पयः पाषाणतरणकारणाय नमोनमः । बालार्कमंडलग्रासकारिणे दुःखहारिणे ॥ ४२ ॥
জলৰ দ্বাৰা পাথৰকো পাৰ কৰাব পৰা কাৰণস্বৰূপ প্ৰভুক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। উদীয়মান সূৰ্যমণ্ডলকো গ্ৰাস কৰিব পৰা, দুঃখহৰ প্ৰভুক নমস্কাৰ।
Verse 43
नखायुधाय भीमाय दन्तायुधधराय च । विहंगमाय शवाय वज्रदेहाय ते नमः ॥ ४३ ॥
নখক অস্ত্ৰৰূপে ধাৰণ কৰা ভীষণ প্ৰভুক, দন্তক অস্ত্ৰৰূপে বহন কৰোঁতাক, বিহংগম-স্বৰূপক, যোগ-নিশ্চলতাত শৱৰ দৰে অচল থকা জনক আৰু বজ্ৰসম দেহধাৰীক মোৰ নমস্কাৰ।
Verse 44
प्रतिग्रामस्थितायाथ भूतप्रेतवधार्थिने । करस्थशैलशस्त्राय राम शस्त्राय ते नमः ॥ ४४ ॥
প্ৰতি গাঁৱত অধিষ্ঠিত, ভূত-প্ৰেত বধাৰ্থে উদ্যত, কৰত শৈল-শস্ত্ৰ ধাৰণ কৰা, হে ৰাম-শস্ত্ৰ—আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 45
कौपीनवाससे तुभ्यं रामभक्तिरताय च । दक्षिणाशाभास्कराय सतां चन्द्रोदयात्मने ॥ ४५ ॥
কৌপীনমাত্ৰ পৰিধান কৰা, ৰামভক্তিত ৰত; দক্ষিণ দিশত উদিত সূৰ্যৰ দৰে দীপ্তিমান, আৰু সৎজনৰ বাবে চন্দ্ৰোদয়ৰ শীতল মঙ্গলজ্যোতি-স্বৰূপ—আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 46
कृत्याक्षतव्यथाघ्नाय सर्वक्लेशहराय च । स्वाम्याज्ञापार्थसंग्रामसख्यसंजयकारिणे ॥ ४६ ॥
কৃত্যা আৰু আঘাতজনিত ব্যথা নাশ কৰা, সকলো ক্লেশ হৰণ কৰা; আৰু স্বামীৰ আজ্ঞাৰে অৰ্জুনৰ যুদ্ধত সখা-সাৰথি হৈ বিজয় সাধন কৰোঁতা—আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 47
भक्तानां दिव्यवादेषु संग्रामे जयकारिणे । किल्किलावुवकाराय घोरशब्दकराय च ॥ ४७ ॥
ভক্তসকলৰ বাবে দিব্য যুদ্ধত জয় সাধন কৰোঁতা; ‘কিল্কিলা’ আদি হর্ষধ্বনি উচ্চাৰণ কৰা আৰু ভয়ংকৰ গর্জনশব্দ সৃষ্টি কৰা—আপোনাক নমস্কাৰ।
Verse 48
सर्वाग्निव्याधिसंस्तंभकारिणे भयहारिणे । सदा वनफलाहारसंतृप्ताय विशेषतः ॥ ४८ ॥
যিজনে সকলো জ্বৰ আৰু ব্যাধি স্তম্ভিত কৰে, ভয় দূৰ কৰে, আৰু সদায় বনফল-আহাৰে সন্তুষ্ট ভক্তৰ ওপৰত বিশেষ প্ৰসন্ন—তাঁলৈ প্ৰণাম।
Verse 49
महार्णवशिलाबद्ध्वसेतुबंधाय ते नमः । इत्येतत्कथितं विप्र मारुतेः कवचं शिवम् ॥ ४९ ॥
হে মহাসাগৰত শিলা বেঁধি সেতু নিৰ্মাণ কৰা বীৰ! তোমালৈ প্ৰণাম। হে বিপ্ৰ, এইদৰে মাৰুতি (হনুমান)-ৰ মঙ্গলময় কবচ কোৱা হ’ল।
Verse 50
यस्मै कस्मै न दातव्यं रक्षणीयं प्रयत्नतः । अष्टगंधैर्विलिख्याथ कवचं धारयेत्तु यः ॥ ५० ॥
এই কবচ যাকে-তাকে দিব নালাগে; যত্নেৰে ৰক্ষা কৰিব লাগে। যিয়ে অষ্টগন্ধে লিখি পাছত এই কবচ ধাৰণ কৰে, সি সুৰক্ষা পায়।
Verse 51
कंठे वा दक्षिणे बाहौ जयस्तस्य पदे पदे । किं पुनर्बहुनोक्तेन साधितं लक्षमादरात् ॥ ५१ ॥
ডিঙিত হওক বা সোঁ বাহুত—যিয়ে ধাৰণ কৰে, তাৰ প্ৰতি পদে পদে জয় হয়। অধিক কি ক’ম? আদৰেৰে কৰিলে লক্ষ্য নিশ্চয় সিদ্ধ হয়।
Verse 52
प्रजप्तमेतत्कवचमसाध्यं चापि साधयेत् ॥ ५२ ॥
এই কবচ বিধিপূৰ্বক জপে সিদ্ধ হ’লে, অসাধ্য বুলি ধৰা কামো সাধন কৰি দিয়ে।
Verse 53
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे हनुमत्कवचनिरूपणं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः ॥ ७८ ॥
এইদৰে শ্ৰীবৃহন্নাৰদীয় পুৰাণৰ পূৰ্বভাগত বৃহদুপাখ্যানৰ তৃতীয় পাদত “হনুমৎ-কৱচ-নিৰূপণ” নামৰ অষ্টসপ্ততিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল ॥ ৭৮ ॥
Frequently Asked Questions
Kavacas are treated as mantra-technology requiring adhikāra, restraint, and correct handling; secrecy preserves efficacy, prevents misuse, and maintains the integrity of the guru-to-disciple transmission emphasized by Purāṇic and Tantric-inflected norms.
It resembles kavaca/nyāsa logic: the deity is installed as guardian of the dik (quarters), ūrdhva-adhaḥ (above/below), madhya (center), and aṅgas (limbs), creating a sacralized protective field around the practitioner for daily acts and extraordinary dangers.
Spirit afflictions (bhūta, preta, piśāca), ḍākinī/śākinī influences, Kālarātri fear, deceptive apparitions, serpents and rākṣasīs, disease/fever, enemy weapons, and hostile or externally impelled mantras.
While invoking Hanumān for concrete protection and victory, it also praises him as Veda- and Praṇava-form, as Brahman and prāṇa, and as identical with Brahmā–Viṣṇu–Maheśvara—linking bhakti practice to a non-dual, all-pervading theological vision.