The Account of Kārtavīrya’s Protective Kavaca (Kārtavīrya-kavaca-vṛttānta)

Verse 1

नारद उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ सर्व तंत्रविशारद । त्वया मह्यं समाख्यातं विधानं तंत्रगोपितम् ॥ १ ॥

নাৰদে ক’লে— সাধু, সাধু! হে মহাপ্ৰাজ্ঞ, সৰ্বতন্ত্ৰবিশাৰদ! তুমি মোক তন্ত্ৰত গোপিত বিধানৰ বিধি স্পষ্টকৈ ক’লা।

Verse 2

अधुना तु महाभाग कीर्तवीर्यहनूमतोः । कवचे श्रोतुमिच्छामि तद्वदस्वकृपानिधे ॥ २ ॥

এতিয়া, হে মহাভাগ্যবান! মই কীৰ্তবীৰ্য হনুমানৰ কবচ শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ। হে কৃপানিধি, অনুগ্ৰহ কৰি ক’বা।

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । श्रृणु विप्रेन्द्र वक्ष्यामि कवचं परमाद्भुतम् । कार्तवीर्यस्य येनासौ प्रसन्नः कार्यसिद्धिकृत् ॥ ३ ॥

সনৎকুমাৰে ক’লে— হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, শুনা; মই পৰম অদ্ভুত কবচ ক’ম। ইয়াৰ দ্বাৰা কাৰ্তবীৰ্য প্ৰসন্ন হৈ কাৰ্যসিদ্ধি কৰোঁতা হ’ল।

Verse 4

सहस्रादित्यसंकाशे नानारत्नसमुज्ज्वंले । भास्वद्ध्वजपताकाढ्ये तुरगायुतभूषिते ॥ ४ ॥

সেয়া সহস্ৰ সূৰ্যৰ দৰে দীপ্ত, নানাৰত্নে উজ্জ্বল; জ্যোতিময় ধ্বজ-পতাকাৰে সমৃদ্ধ আৰু হাজাৰ হাজাৰ ঘোঁৰাৰে ভূষিত আছিল।

Verse 5

महासंवर्तकांभोधिभीमरावविराविणि । समुद्धृतमहाछत्र्रवितानितवियत्पथे ॥ ५ ॥

আকাশপথত উৰ্ধ্বে তোলা মহাছত্ৰ-বিতান বিস্তৃত আছিল, আৰু মহাসংৱৰ্তক মেঘসমুদ্ৰৰ ভয়ংকৰ গর্জনে সেয়া নিনাদিত হৈছিল।

Verse 6

महारथवरे दीप्तनानायुधविराजिते । सुस्थितं विपुलोदारं सहस्रभुजमंडितम् ॥ ६ ॥

সেই শ্ৰেষ্ঠ মহাৰথত নানাবিধ অস্ত্ৰৰ দীপ্তিত উজ্জ্বল এক সুস্থিত, বিপুল আৰু উদাৰ ৰূপ বিৰাজ কৰিছিল—সহস্ৰ বাহুৰে অলংকৃত।

Verse 7

वामैरुद्दंडकोदंडान्दधानमपरैः शरान् । किरीटहारमुकुटकेयूरवलयांगदैः ॥ ७ ॥

তেওঁৰ কিছুমান বাওঁ হাতে দণ্ড আৰু কোদণ্ড আছিল, আৰু আন হাতে শৰসমূহ; লগতে কিৰীট, হাৰ, মুকুট, কেয়ূৰ, বলয় আৰু অঙ্গদে ভূষিত আছিল।

Verse 8

मुद्रिकोदरबन्धाद्यैर्मौंजीनूपुरकादिभिः । भूषितं विविधाकल्पैर्भास्वरैः सुमहाधनैः ॥ ८ ॥

তেওঁ আঙুঠি, উদৰবন্ধ আদি, মৌঞ্জী, নূপুৰ আৰু অন্যান্য অলংকাৰৰে ভূষিত—বহুবিধ দীপ্তিমান আৰু অতি-মূল্য অলংকাৰৰে সজ্জিত আছিল।

Verse 9

आबद्धकवचं वीरं सुप्रसन्नाननांबुजम् । धनुर्ज्या सिंहनादेन कंपयंतं जगत्र्रयम् ॥ ९ ॥

মই সেই বীৰক দেখিলোঁ—আবদ্ধ কবচধাৰী, যাৰ মুখপদ্ম অতি প্ৰসন্ন আৰু দীপ্ত; ধনুৰ্জ্যাৰ সিংহনাদে ত্ৰিলোক কঁপাই তুলিছিল।

Verse 10

सर्वशत्रुक्षयकरं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वसंपत्प्रदातारं विजयश्रीनिषेवितम् ॥ १० ॥

ই সকলো শত্রুৰ ক্ষয়কাৰী, সকলো ব্যাধিৰ বিনাশক, সৰ্বসম্পদ প্ৰদানকাৰী, আৰু বিজয়-শ্ৰীৰে সেবিত।

Verse 11

सर्वसौभाग्यदं भद्रं भक्ताभयविधायिनम् । दिव्यमाल्यानुलेपाढ्यं सर्वलक्षणसंयुतम् ॥ ११ ॥

ই পৰম মঙ্গলময়, সৰ্বসৌভাগ্য দানকাৰী আৰু ভক্তসকলক অভয় প্ৰদানকাৰী। দিব্য মালা আৰু সুগন্ধি অনুলেপে বিভূষিত, সৰ্ব শুভ লক্ষণে সংযুক্ত।

Verse 12

रथनागाश्वपादातवृंदमध्यगमीश्वरम् । वरदं चक्रवर्तीनं सर्वलोकैकपालकम् ॥ १२ ॥

ৰথ, গজ, অশ্ব আৰু পদাতিক দলেৰে গঠিত বাহিনীৰ মধ্যভাগত প্ৰভু গমন কৰিলে—বৰদাতা, চক্ৰৱৰ্তী আৰু সৰ্বলোকৰ একমাত্ৰ পালনকৰ্তা।

Verse 13

समानोदितसाहस्रदिवाकरसमद्युतिम् । महायोगभवैश्वर्यकीर्त्याक्रांतजगत्र्रयम् ॥ १३ ॥

তেওঁ একেলগে উদিত সহস্ৰ সূৰ্যৰ দৰে দীপ্তিমান, আৰু মহাযোগজাত ঐশ্বৰ্যৰ কীৰ্তিয়ে ত্ৰিলোকক ব্যাপি ৰাখিছে।

Verse 14

श्रीमच्चक्रं हरेरंशादवतीर्णं महीतले । सम्यगात्मादिभेदेन ध्यात्वा रक्षामुदीरयेत् ॥ १४ ॥

হৰিৰ অংশৰূপে পৃথিৱীত অৱতীৰ্ণ সেই শ্ৰীমৎ চক্ৰক আত্মা আদি ভেদে সম্যক ধ্যান কৰি, তাৰ পিছত ৰক্ষা-মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ (জপ) কৰিব লাগে।

Verse 15

अस्यांगमूर्तयः पंच पांतु मां स्फटिकोज्ज्वलाः । अग्नीशासुरवायव्यकोणेषु हृदयादिकाः ॥ १५ ॥

এই (দেৱতা/মন্ত্ৰ)ৰ স্ফটিক সদৃশ দীপ্ত পাঁচ অংগমূৰ্তিয়ে মোক ৰক্ষা কৰক—হৃদয় আদি ৰূপে, অগ্নি, ঈশান, নৈঋত্য আৰু বায়ব্য কোণত অৱস্থিত হৈ।

Verse 16

सर्वतोस्रज्वलद्रूपा दरचर्मासिपाणयः । अव्याहतबलैश्वर्यशक्तिसामर्थ्यविग्रहाः ॥ १६ ॥

তেওঁলোক সকলো দিশে জ্বলি উঠা ৰূপে দীপ্ত, হাতত ঢাল (চৰ্ম) আৰু তৰোৱাল ধাৰণ কৰিছিল; তেওঁলোকৰ দেহ অক্ষুণ্ণ বল, ঐশ্বৰ্য, শক্তি আৰু সম্পূৰ্ণ সামৰ্থ্যৰে সমন্বিত আছিল।

Verse 17

क्षेमंकरीशक्तियुतश्चौरवर्गविभञ्जनः । प्राचीं दिशं रक्षतु मे बाणबाणासनायुधः ॥ १७ ॥

ক্ষেমঙ্কৰী-শক্তিযুক্ত, চোৰদল ধ্বংসকাৰী, আৰু বাণ-ধনুকক অস্ত্ৰৰূপে ধাৰণ কৰা প্ৰভুৱে মোৰ পূব দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 18

श्रीकरीशक्तिसहितो मारीभयविनाशकः । शरचापधरः श्रीमान् दिशं मे पातु दक्षिणाम् ॥ १८ ॥

শ্ৰীকৰী-শক্তিসহ, মহামাৰীজনিত ভয় বিনাশকাৰী, আৰু শৰ-ধনুকধাৰী শ্ৰীমান প্ৰভুৱে মোৰ দক্ষিণ দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 19

महावश्यकरीयुक्तः सर्वशत्रुविनाशकृत् । महेषुचापधृक्पातु मम प्राचेतसीं दिशम् ॥ १९ ॥

মহাবশ্যকৰী-শক্তিযুক্ত, সকলো শত্ৰু বিনাশকাৰী, মহাধনুকধাৰী প্ৰভুৱে মোৰ প্ৰাচেতসী দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 20

यशःकर्या समायुक्तो दैत्यसंघविनाशनः । परिरक्षतु मे सम्यग्विदिशं चैत्रभानवीम् ॥ २० ॥

যশঃকৰী-শক্তিযুক্ত, দৈত্যসংঘ বিনাশকাৰী চৈত্ৰভানৱীয়ে মোৰ বিদিশা (মধ্য দিশ) সম্যকভাৱে ৰক্ষা কৰক।

Verse 21

विद्याकरीसमायुक्तः सुमहहुःखनाशनः । पातु मे नैर्ऋतीं चापपाणिर्विदिशमीश्वरः ॥ २१ ॥

বিদ্যা দান কৰা, মহাদুঃখ নাশ কৰা ধনুৰ্ধাৰী ঈশ্বৰে মোৰ নৈঋতি (দক্ষিণ‑পশ্চিম) দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 22

धनकर्या समायुक्तो महादुरित नाशनः । इष्वासनेषुधृक्पातु विदिशं मम वायवीम् ॥ २२ ॥

ধন‑সমৃদ্ধি দান কৰা, মহাদুৰিত নাশ কৰা ধনুৰ্ধাৰী‑বাণধাৰী প্ৰভুৱে মোৰ বায়বী (উত্তৰ‑পশ্চিম) দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 23

आयुःकर्या युतः श्रीमान्महाभयविनाशनः । चापेषुधारी शैवीं मे विदिशं परिरक्षतु ॥ २३ ॥

আয়ু দান কৰা, শ্ৰীসমৃদ্ধ, মহাভয় নাশ কৰা ধনু‑তূণীৰধাৰী প্ৰভুৱে মোৰ শৈবী (দক্ষিণ‑পূৰ্ব) দিশ পৰিৰক্ষা কৰক।

Verse 24

विजयश्रीयुतः साक्षात्सहस्रारधरो विभुः । दिशमूर्द्ध्वामवतु मे सर्वदुष्टभयंकरः ॥ २४ ॥

বিজয়‑শ্ৰীযুক্ত সাক্ষাত্ বিভু, সহস্ৰাৰ চক্ৰধাৰী—যি সকলো দুষ্টৰ বাবে ভয়ংকৰ—তেওঁ মোৰ ঊৰ্ধ্ব দিশ ৰক্ষা কৰক।

Verse 25

शंखभृत्सुमहाशक्तिसंयुतोऽप्यधरां दिशम् । परिरक्षतु मे दुःखध्वांतसम्भेदभास्करः ॥ २५ ॥

শঙ্খধাৰী, পৰম মহাশক্তিযুক্ত, মোৰ দুঃখৰূপ অন্ধকাৰ ভেদ কৰা ভাস্কৰস্বৰূপ প্ৰভুৱে অধো দিশতো মোক পৰিৰক্ষা কৰক।

Verse 26

महायोगसमायुक्तः सर्वदिक्चक्रमंडलः । महायोगीश्वरः पातु सर्वतो मम पद्मभृत् ॥ २६ ॥

মহাযোগে সংযুক্ত, সৰ্বদিশাৰ চক্ৰ-মণ্ডলস্বৰূপ, যোগীসকলৰ মহেশ্বৰ—সেই পদ্মধাৰী ভগৱান—সৰ্বফালৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 27

एतास्तु मूर्तयो रक्ता रक्तमाल्यांशुकावृताः । प्रधानदेवतारूपाः पृथग्रथवरे स्थिताः ॥ २७ ॥

এই মূর্তিসকল ৰক্তবৰ্ণ—লাল মালা আৰু লাল বস্ত্ৰে আৱৃত; প্ৰধান দেৱতাৰ ৰূপ ধৰি, প্ৰত্যেকে পৃথকভাৱে উৎকৃষ্ট ৰথত অধিষ্ঠিত।

Verse 28

शक्तयः पद्महस्ताश्चत नीलेंदीवरसन्न्निभाः । शुक्लमाल्यानुवसनाः सुलिप्ततिलकोज्ज्वलाः ॥ २८ ॥

সেই শক্তিসকল পদ্মহস্তা আৰু নীল ইন্দীৱৰৰ দৰে দীপ্ত; শ্বেত মালা আৰু শ্বেত বস্ত্ৰে ভূষিত, সুসজ্জিত তিলকে উজ্জ্বল আছিল।

Verse 29

तत्पार्शदेश्वराः स्वस्ववाहनायुधभूषणाः । स्वस्वदिक्षु स्थिताः पांतु मामिंद्राद्या महाबलाः ॥ २९ ॥

তাঁৰ পাৰ্শ্বদেশৰ ঈশ্বৰসকল, নিজ নিজ বাহন, অস্ত্ৰ আৰু ভূষণ ধৰি, নিজ নিজ দিশাত স্থিত—ইন্দ্ৰাদি মহাবলীয়ে—মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 30

एतस्तस्य समाख्याताः सर्वावरणदेवताः । सर्वतो मां सदा पातुं सर्वशक्तिसमन्विताः ॥ ३० ॥

এইদৰে তাৰ সকলো আৱৰণৰ অধিদেৱতাসকল ঘোষণা কৰা হ’ল। সৰ্বশক্তিসম্পন্ন তেওঁলোকে সদায় সৰ্বদিশৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 31

हृदये चोदरे नाभौ जठरे गुह्यमण्डले । तेजोरूपाः स्थिताः पातुं वांछासुखनद्रुमाः ॥ ३१ ॥

হৃদয়, উদৰ, নাভি, জঠৰ আৰু গুহ্য-মণ্ডলত অৱস্থিত সেই তেজোময় শক্তিসমূহ কল্পবৃক্ষৰ দৰে ইচ্ছিত সুখ দান কৰি সাধকক ৰক্ষা কৰক।

Verse 32

दिशं चान्ये महावर्णा मन्त्ररूपा महोज्ज्वलाः । व्यापकत्वेन पांत्वस्मानापादतलमस्तकम् ॥ ३२ ॥

আৰু সেই অন্য মহাবৰ্ণ, মন্ত্ৰস্বৰূপ, মহাউজ্জ্বল শক্তিসমূহ সকলো দিশৰ পৰা ব্যাপ্ত হৈ পাদতলৰ পৰা মস্তকশিখালৈকে আমাক ৰক্ষা কৰক।

Verse 33

कार्तवीर्यः शिरः पातु ललाटं हैहयेश्वरः । सुमुखो मे मुखं पातु कर्णौ व्याप्तजगत्त्रयः ॥ ३३ ॥

কাৰ্তবীৰ্য মোৰ শিৰ ৰক্ষা কৰক; হৈহয়েশ্বৰ মোৰ ললাট ৰক্ষা কৰক। সুমুখ মোৰ মুখ ৰক্ষা কৰক, আৰু ত্ৰিজগত্-ব্যাপী প্ৰভু মোৰ কৰ্ণদ্বয় ৰক্ষা কৰক।

Verse 34

सुकुमारो हनुं पातु भ्रूयुगं मे धनुर्धरः । नयनं पुंमडरीकाक्षगो नासिकां मे गुणाकरः ॥ ३४ ॥

সুকুমাৰ মোৰ হনু ৰক্ষা কৰক; ধনুৰ্ধৰ মোৰ ভ্ৰূযুগল ৰক্ষা কৰক। পুণ্ডৰীকাক্ষ মোৰ নয়ন ৰক্ষা কৰক; আৰু গুণাকৰ মোৰ নাসিকা ৰক্ষা কৰক।

Verse 35

अधरोष्ठौ सदा पातु ब्रह्ज्ञेयो द्विजान्कविः । सर्वशास्त्रकलाधारी जिह्वां चिबुकमव्ययः ॥ ३५ ॥

মোৰ অধৰোষ্ঠ সদা ব্ৰহ্মজ্ঞ, দ্বিজসকলৰ মাজত কবিয়ে ৰক্ষা কৰক; আৰু অব্যয়, সৰ্বশাস্ত্ৰ-কলাধাৰী মোৰ জিহ্বা আৰু চিবুক ৰক্ষা কৰক।

Verse 36

दत्तात्रेयप्रियः कंठं स्कंधौ राजकुलेश्वरः । भुजौ दशास्यदर्पघ्नो हृदयं मे महाबलः ॥ ३६ ॥

দত্তাত্ৰেয়-প্ৰিয় মোৰ কণ্ঠ ৰক্ষা কৰক; ৰাজকুলেশ্বৰ মোৰ স্কন্ধদ্বয় ৰক্ষা কৰক। দশাননৰ দৰ্পনাশক মোৰ বাহুদ্বয় ৰক্ষা কৰক; মহাবলী প্ৰভু মোৰ হৃদয় সংৰক্ষণ কৰক॥

Verse 37

कुक्षिं रक्षतु मे विद्वान् वक्षः परपुरंजयः । करौ सर्वार्थदः पातुकराग्राणि जगत्प्रियः ॥ ३७ ॥

সৰ্বজ্ঞ বিদ্বান প্ৰভু মোৰ কুক্ষি ৰক্ষা কৰক; পৰপুৰঞ্জয় মোৰ বক্ষ ৰক্ষা কৰক। সৰ্বাৰ্থদাতা মোৰ হাতদ্বয় ৰক্ষা কৰক; জগত্প্ৰিয় মোৰ আঙুলিৰ অগ্ৰভাগ ৰক্ষা কৰক॥

Verse 38

रेवांबगुलीलासंहप्तो जठरं परिरक्षतु । वीरशूरस्तु मे नाभिं पार्श्वौ मे सर्वदुष्टहा ॥ ३८ ॥

জলত লীলাভ্ৰমণ কৰা ৰেৱা মোৰ জঠৰ ৰক্ষা কৰক। বীৰশূৰ মোৰ নাভি ৰক্ষা কৰক; সৰ্বদুষ্টহা মোৰ পাৰ্শ্বদ্বয় ৰক্ষা কৰক॥

Verse 39

सहस्रभुजनृत्पृष्टं सप्तद्वीपाधिपः कटिम् । ऊरू माहिष्मतीनाथो जानुनी वल्लभो भुवः ॥ ३९ ॥

সপ্তদ্বীপাধিপ মোৰ কটি ৰক্ষা কৰক; সহস্ৰভুজ নৃপ মোৰ পৃষ্ঠ ৰক্ষা কৰক। মাহিষ্মতীনাথ মোৰ ঊৰুদ্বয় ৰক্ষা কৰক; ভূৱল্লভ মোৰ জানুদ্বয় ৰক্ষা কৰক॥

Verse 40

जंघे वीराधिपः पातु पातु पादौ मनोजवः । पातु सर्वायुधधरः सर्वांगं सर्वमर्मसु ॥ ४० ॥

বীৰাধিপ মোৰ জঙ্ঘাদ্বয় ৰক্ষা কৰক; মনোজৱ মোৰ পদদ্বয় ৰক্ষা কৰক। সৰ্বায়ুধধৰ প্ৰভু মোৰ সমগ্ৰ দেহ—বিশেষকৈ সকলো মর্মস্থান—ৰক্ষা কৰক॥

Verse 41

सर्वदुष्टांतकः पातु धात्वष्टककलेवरम् । प्राणादिदशजीवेशान्सर्वशिष्टेष्टदोऽवतु ॥ ४१ ॥

সকলো দুষ্টতাৰ সংহাৰক প্ৰভুৱে অষ্টধাতুৰে গঠিত এই দেহক ৰক্ষা কৰক। আৰু শিষ্ট-সজ্জনৰ অভীষ্টদাতা প্ৰভুৱে প্ৰাণ আদি দশ প্ৰাণশক্তি আৰু দেহধাৰী জীৱৰ অধিপতিসকলকো ৰক্ষা কৰক।

Verse 42

वशीकृतेंद्रियग्रामः पातु सर्वेन्द्रियाणि मे । अनुक्तमपि यत्स्थान शरीरांतर्बहिश्च यत् ॥ ४२ ॥

ইন্দ্ৰিয়সমূহক সম্পূৰ্ণ বশ কৰা প্ৰভুৱে মোৰ সকলো ইন্দ্ৰিয়ক ৰক্ষা কৰক। আৰু যি স্থান নাম কৰি কোৱা নহ’ল—দেহৰ ভিতৰত যি আছে আৰু বাহিৰত যি আছে—সেই সকলো স্থানো তেওঁ ৰক্ষা কৰক।

Verse 43

तत्सर्वं पातु मे सर्वलोकनाथेश्वरेश्वरः । वज्रात्सारतरं चेदं शरीरं कवचावृतम् ॥ ४३ ॥

সৰ্বলোকনাথৰো ঈশ্বৰ পৰমেশ্বৰে সকলো প্ৰকাৰেই মোক ৰক্ষা কৰক। এই কবচে আৱৃত মোৰ এই দেহ বজ্ৰতকৈও অধিক দৃঢ় হওক।

Verse 44

बाधाशतविनिर्मुक्तमस्तु मे भयवर्जितम् । बद्धेदं कवचं दिव्यमभेद्यं हैहयेशितुः ॥ ४४ ॥

মই শত শত বাধাৰ পৰা মুক্ত হওঁ আৰু ভয়বর্জিত থাকোঁ। এই দিব্য কবচ মোৰ ওপৰত বাঁধা হৈছে; হৈহয়েশ্বৰৰ এই কবচ অভেদ্য।

Verse 45

विचरामि दिवा रात्रौ निर्भयेनांतरात्मना । राजमार्गे महादुर्गे मार्गे चौरा दिसंकुले ॥ ४५ ॥

মই দিন-ৰাতি অন্তৰাত্মাত নিৰ্ভয় হৈ বিচৰণ কৰোঁ—ৰাজমাৰ্গত, অতি দুৰ্গম পথত, আৰু চোৰ-দস্যুৰে ভৰা ৰাস্তাতো।

Verse 46

विषमे विपिने घोरे दावाग्नौ गिरिकंदरे । संग्रामे शस्त्रसंघाते सिंहव्याघ्रनिषेविते ॥ ४६ ॥

বিষম আৰু ভয়ংকৰ অৰণ্যত, দাবানলৰ মাজত, পৰ্বতগুহাত, যুদ্ধত অস্ত্ৰৰ সংঘাতে, আৰু সিংহ-ব্যাঘ্ৰে বিচৰণ কৰা ঠাইতো (ভগৱন্নাম-স্মৰণে) ৰক্ষা হয়।

Verse 47

गह्वरे सर्वसंकीर्णे संध्याकाले नृपालये । विवादे विपुलावर्ते समुद्रे च नदीतटे ॥ ४७ ॥

গহ্বৰত, চাৰিওফালে ভিৰেৰে ভৰা ঠাইত, সন্ধ্যাকালত, ৰজাৰ আলয়ত, বিবাদৰ মাজত, প্ৰবল ঘূৰ্ণিত, আৰু সাগৰ বা নদীতীৰত—এনেকুৱা কাল-স্থানত (সাৱধান হৈ) ভগৱদাশ্ৰয় ল’ব লাগে।

Verse 48

परिपंथिजनाकीर्णे देशे दस्युगणावृते । सर्वस्वहरणे प्राप्ते प्राप्ते प्राणस्य संकटे ॥ ४८ ॥

বৈৰী পথিকজনে ভৰা দেশত, দস্যুগণে ঘেৰিলে—যেতিয়া সৰ্বস্ব হৰণৰ সময় আহে আৰু প্ৰাণৰো সংকট উপস্থিত হয়—তেতিয়া (ভক্তে) হৰিনামৰ আশ্ৰয় লওক।

Verse 49

नानारोगज्वरावेशे पिशाचप्रेतयातने । मारीदुःस्वप्नपीडासु क्लिष्टे विश्वासघातके ॥ ४९ ॥

নানাৰোগ আৰু জ্বৰাৱেশত, পিশাচ-প্ৰেতজনিত যাতনাত, মহামাৰী আৰু দুঃস্বপ্নৰ পীড়াত, আৰু বিশ্বাসঘাতৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা কঠিন সংকটত—(হৰিভক্তিৰ উপায়) ৰক্ষা আৰু শান্তি দিয়ে।

Verse 50

शारीरे च महादुःखे मानसे च महाज्वरे । आधिव्याधिभये विघ्नज्वालोपद्रवकेऽपि च ॥ ५० ॥

শৰীৰৰ মহাদুঃখত, আৰু মনৰ মহাজ্বৰত; আধি-ব্যাধিৰ ভয়ত, আৰু বিঘ্ন, জ্বালাসদৃশ বিপদ আৰু উপদ্ৰৱতো—সেই সময়ত ভগৱদাশ্ৰয় লৈ (নাম-ভক্তিৰ) উপায় পালন কৰিব লাগে।

Verse 51

न भवतु भयं किंचित्कवचेनावृतस्य मे । आंगुतुकामानखिलानस्मद्वसुविलुंपकान् ॥ ५१ ॥

কৱচে আৱৃত মোৰ কোনো ভয় যেন নাথাকে। সুযোগ বিচৰা সকলো অনুপ্ৰৱেশকাৰী, যিসকলে আমাৰ ধন লুণ্ঠন কৰে, সিহঁত দূৰ হওক।

Verse 52

निवारयतु दोर्दंडसहस्रेण महारथः । स्वकरोद्धृतसाहस्रपाशबद्धान्सुदुर्जयान् ॥ ५२ ॥

মহাৰথীয়ে নিজৰ হাতে তোলা সহস্ৰ পাশৰে অতি দুৰ্জয়সকলক বান্ধি, সহস্ৰ বাহুদণ্ডেৰে তেওঁলোকক নিবাৰণ কৰক।

Verse 53

संरुद्धूगतिसामर्थ्यान्करोतु कृतवीर्यजः । सृणिसाहस्रनिर्भिन्नान्सहस्रशरखंडितान् ॥ ५३ ॥

কৃতবীৰ্যৰ পুত্ৰে সংযত উগ্ৰ বেগ-গতিৰ সামৰ্থ্য প্ৰকাশ কৰক; সৃণি-বংশৰ সহস্ৰ জনক বিদ্ধ কৰি, সহস্ৰ শৰৰে খণ্ডিত কৰক।

Verse 54

राजचूडामणिः क्षिप्रं करोत्वस्मद्विरोधकान् । खङ्ग साहस्रदलितान्सहस्रमुशलार्दितान् ॥ ५४ ॥

ৰাজচূড়ামণিয়ে শীঘ্ৰে আমাৰ বিৰোধীসকলক কৰক—খড়্গে সহস্ৰধা বিদীৰ্ণ, আৰু সহস্ৰ মুষলে আঘাতপ্ৰাপ্ত।

Verse 55

चौरादि दुष्टसत्त्वौघान्करोतु कमलेक्षणः । स्वशंखनादसंत्रस्तान्सहस्रारसहस्रभृत् ॥ ५५ ॥

কমলনয়ন প্ৰভু, সহস্ৰাৰ চক্ৰধাৰী, নিজৰ শঙ্খনাদে সন্ত্রস্ত কৰি চোৰাদি দুষ্ট সত্ত্বৰ দলসমূহ দূৰ কৰক।

Verse 56

अवतारो हरेः साक्षात्पालयत्वखिलं मम । कार्तवीर्य महावीर्य सर्वदुष्टविनाशन ॥ ५६ ॥

হে হৰিৰ সাক্ষাৎ অৱতাৰ! তুমি মোৰ সকলোকে ৰক্ষা কৰা। হে কাৰ্তবীৰ্য, মহাবীৰ, সকলো দুষ্টৰ বিনাশকাৰী!

Verse 57

सर्वत्र सर्वदा दुष्टचौरान्नाशाय नाशय । किं त्वं स्वपिषि दुष्टघ्न किं तिष्टसि चिरायासि ॥ ५७ ॥

সৰ্বত্ৰ, সৰ্বদা দুষ্ট চোৰবোৰক বিনাশ কৰা, বিনাশ কৰা। হে দুষ্টঘ্ন, তুমি কিয় শুই আছা? কিয় থিয় হৈ ইমান দেৰী কৰিছা?

Verse 58

उत्तिष्ठ पाहि नः सर्वभयेभ्यः स्वसुतानिव । ये चौरा वसुहर्तारो विद्विषो ये च हिंसकाः ॥ ५८ ॥

উঠা, আমাক সকলো ভয়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰা, যেনেকৈ নিজৰ পুত্ৰসকলক ৰক্ষা কৰা—চোৰ, ধনহৰ্তা, শত্রু আৰু হিংসকৰ পৰা।

Verse 59

साधुभीतिकरा दुष्टाश्छद्मका ये दुराशयाः । दुर्हृदो दुष्टभू पाला दुष्टामात्याश्च पापकाः ॥ ५९ ॥

যিসকল দুষ্ট ছলনাময়, দুষ্কামনাসম্পন্ন আৰু সাধুসকলক ভয় দেখুৱায়; যিসকল দুর্হৃদ; যিসকল দুষ্ট ভূ-পাল (শাসক); আৰু যিসকল পাপী, দুষ্ট আমাত্য (মন্ত্রী)।

Verse 60

ये च कार्यविलोप्तोरो ये खलाः परिपंथिनः । सर्वस्वहारिणां ये च पंच मायाविनोऽपरेः ॥ ६० ॥

আৰু যিসকলে ন্যায়সঙ্গত কাৰ্য লোপ কৰি বাধা দিয়ে; যিসকল খল পথ-অৱৰোধকাৰী; যিসকলে সৰ্বস্ব হৰণ কৰে; আৰু সেই আন পাঁচ মায়াবী ঠগো।

Verse 61

महाक्लेशकरा म्लेच्छा दस्यवो वृषलाश्च ये । येऽग्निदा गरदातारो वंचकाः शस्त्रपाणयः ॥ ६१ ॥

যি ম্লেচ্ছ, দস্যু আৰু অধম লোক মহা-ক্লেশ আনে—যিসকলে অগ্নিসংযোগ কৰে, বিষ দিয়ে, প্ৰবঞ্চনা কৰে আৰু অস্ত্ৰধাৰী হৈ ঘূৰে।

Verse 62

ये पापा दुष्टकर्माणो दुःखदा दुष्टबुद्धयः । व्याजकाः कुपथासक्ता ये च नानाभयप्रदाः ॥ ६२ ॥

যিসকল পাপী, দুষ্কর্মত ৰত, দুখ দিয়া আৰু দুষ্টবুদ্ধিসম্পন্ন; যিসকলে ব্যাজ-ছলৰে জীৱিকা কৰে, কুপথত আসক্ত আৰু নানাবিধ ভয় জন্মায়।

Verse 63

छिद्रान्वेषरता नित्यं येऽस्मान्बाधितुमुद्यताः । ते सर्वे कार्तवीर्यस्य महाशंखरवाहताः ॥ ६३ ॥

যিসকলে সদায় দোষ বিচাৰে আৰু আমাক বাধা দিবলৈ উদ্যত—তেওঁলোক সকলেই কাৰ্তবীৰ্যৰ মহাশঙ্খধ্বনিৰ প্ৰহাৰত আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ পৰাভূত হওক।

Verse 64

सहसा विलयं यान्तु दूरदिव विमोहिताः । ये दानवा महादित्या ये यक्षा ये च राक्षसाः ॥ ६४ ॥

দানৱ, মহাদিত্য, যক্ষ আৰু ৰাক্ষস—তেওঁলোক হঠাৎ বিনাশলৈ গমন কৰক, যেন দূৰলৈ ঘোৰ মোহে তাড়িত হৈ গ’ল।

Verse 65

पिशाचा ये महासत्त्वा ये भूतब्रह्मराक्षसाः । अपस्मारग्रहा ये च ये ग्रहाः पिशिताशनाः ॥ ६५ ॥

মহাশক্তিধৰ পিশাচ হওক, ভূত আৰু ব্ৰহ্মৰাক্ষস হওক; অপস্মাৰ-গ্ৰহ হওক, বা মাংসভোজী অন্য গ্ৰহ হওক—এনে সকলো উপদ্ৰৱকাৰী সত্তা।

Verse 66

महालोहितभोक्तारो वेताला ये च गुह्यकाः । गंधर्वाप्सरसः सिद्धा ये च देवादियोनयः ॥ ६६ ॥

মহা ৰক্তভোজী, বেতাল আৰু গুহ্যক; গন্ধৰ্ব-অপ্সৰা, সিদ্ধ আৰু দেৱাদি দিব্য যোনিজাত—এই সকলোকে (ইয়াত) অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

Verse 67

डाकिन्यो द्रुणसाः प्रेताः क्षेत्रपाला विनायकाः । महाव्याघ्रमहामेघा महातुरागरूपकाः ॥ ६७ ॥

ডাকিনী, মাংসভোজী দ্ৰুণস, প্ৰেত; ক্ষেত্ৰপাল আৰু বিনায়ক; কেতিয়াবা মহাবাঘ, কেতিয়াবা মহামেঘ, আৰু কেতিয়াবা ভয়ংকৰ মহাতুৰগ (ডাঙৰ ঘোঁৰা) ৰূপে (প্ৰকাশ পায়)।

Verse 68

महागजा महासिंहा महामहिषयोनयः । ऋक्षवाराहशुनकवानरोलूकमूर्तयः ॥ ६८ ॥

তেওঁলোকে মহাগজ, মহাসিংহ আৰু মহামহিষ যোনিত জন্ম লয়; আৰু ভালুক, বৰাহ, কুকুৰ, বানৰ, পেঁচা আদি ৰূপ ধাৰণ কৰে।

Verse 69

महोष्ट्रखरमार्जारसर्पगोवृषमस्तकाः । नानारूपा महासत्त्वा नानाक्लेशसहस्रदाः ॥ ६९ ॥

তেওঁলোকৰ মস্তক মহাউট, গাধা, বিড়াল, সাপ, গাই আৰু ষাঁড়ৰ দৰে; তেওঁলোক নানাৰূপী মহাসত্ত্ব, নানাবিধ সহস্ৰ ক্লেশ দান কৰে।

Verse 70

नानारोगकराः क्षुद्रा महावीर्या महाबलाः । वातिकाः पैत्तिका घोरा श्लैष्मिकाः सान्निपातिकाः ॥ ७० ॥

তেওঁলোক নানাৰোগকাৰক; আকাৰত ক্ষুদ্ৰ হলেও মহাবীৰ্য আৰু মহাবলসম্পন্ন; কিছুমান বাতজ, কিছুমান পিত্তজ, কিছুমান ঘোৰ, কিছুমান শ্লেষ্মজ, আৰু কিছুমান ত্ৰিদোষ-সন্নিপাতজনিত (ৰোগদায়ক)।

Verse 71

माहेश्वरा वैष्णवाश्च वैरिंच्याश्च महाग्रहाः । स्कांदा वैनायकाः क्रूरा ये च प्रमथगुह्यकाः ॥ ७१ ॥

মাহেশ্বৰ, বৈষ্ণৱ আৰু বৈৰিঞ্চ্য-সম্বন্ধীয় নানা প্ৰকাৰ মহাগ্ৰহ; লগতে স্কান্দ, বৈনায়ক আৰু ক্ৰূৰ প্ৰমথ-গুহ্যকসকলও উপদ্ৰৱকাৰী।

Verse 72

महाशत्रुहा रौद्रा महामारीमसूरिकाः । ऐकाहिका व्द्याहिकाश्च त्र्याहिकाश्च महाज्वराः ॥ ७२ ॥

‘মহাশত্রুহা’ জ্বৰ, ‘ৰৌদ্ৰ’ জ্বৰ, মহামাৰী আৰু মসুৰিকা; লগতে একদিনীয়া, দুদিনীয়া আৰু তিনিদিনীয়া জ্বৰ—এইবোৰেই মহাজ্বৰ।

Verse 73

चातुर्थिकाः पाक्षिकाश्च मास्याः षाण्मासिकाश्च ये । सांवत्सरा दुर्निवार्या ज्वराः परमदारुणाः ॥ ७३ ॥

চাতুৰ্থিক, পাক্ষিক, মাসিক আৰু ষাণ্মাসিক; লগতে সংৱৎসৰীয়া জ্বৰ—এইবোৰ অতি দাৰুণ আৰু নিবাৰণ কৰা কঠিন।

Verse 74

स्वाप्निका ये महोत्पाता ये च दुःस्वाप्निका ग्रहाः । कूष्मांडा जृंभिका भौमा द्रोणाः सान्निध्यवंचकाः ॥ ७४ ॥

স্বপ্নজনিত মহোৎপাত আৰু দুঃস্বপ্ন ঘটোৱা গ্ৰহবাধা; লগতে কূষ্মাণ্ড, জৃম্ভিকা, ভৌম, দ্ৰোণ আৰু সান্নিধ্য-বঞ্চক—এইবোৰ অশুভ উপদ্ৰৱ।

Verse 75

भ्रमिकाः प्राणहर्तारो ये च बालग्रहादयः । मनोबुद्वीन्द्रियहराः स्फोटकाश्च महाग्रहाः ॥ ७५ ॥

ভ্ৰমিকা, প্ৰাণহৰ্তা আৰু বালগ্ৰহ আদি; যিসকলে মন, বুদ্ধি আৰু ইন্দ্ৰিয় হৰণ কৰে—আৰু স্ফোটকো—এইবোৰো মহাগ্ৰহ।

Verse 76

महाशना बलिभुजो महाकुणपभोजनाः । दिवाचरा रात्रिचरा ये च संध्यासु दारुणाः ॥ ७६ ॥

সিহঁত মহাভোজী, বলি-ভোজী আৰু বৃহৎ শৱ-ঢেৰ ভক্ষণকাৰী। কিছুমান দিনে বিচৰণ কৰে, কিছুমান ৰাতিতে, আৰু কিছুমান প্ৰভাত-সন্ধ্যা সন্ধিক্ষণত অতি ভয়ংকৰ।

Verse 77

प्रमत्ता वाऽप्रमत्ता वै ये मां बाधितुमुद्यताः । ते सर्वे कार्त्तवीर्यस्य धनुर्मुक्तशराहताः ॥ ७७ ॥

প্ৰমত্ত হওক বা অপ্রমত্ত—যিসকলে মোক বাধা দিবলৈ উদ্যত হৈছিল, তেওঁলোক সকলেই কাৰ্ত্তবীৰ্যৰ ধনুৰ পৰা মুক্ত বাণৰ আঘাতে নিপতিত হ’ল।

Verse 78

सहस्रधा प्रणश्यंतु भग्नसत्त्वबलोद्यमाः । ये सर्पा ये महानागा महागिरिबिलेशयाः ॥ ७८ ॥

যিসকলৰ সাহস, বল আৰু উগ্ৰ উদ্যম ভাঙি গৈছে—মহাপৰ্বতৰ গুহাত বাস কৰা সেই সৰ্প আৰু মহানাগসকল সহস্ৰভাবে বিনষ্ট হওক।

Verse 79

कालव्याला महादंष्ट्रा महाजगरसंज्ञकाः । अनंतशूलिकाद्याश्च दंष्ट्राविषमहाभयाः ॥ ७९ ॥

কালব্যাল, মহাদংষ্ট্ৰা আৰু মহাজগৰ নামে সৰ্প আছে; লগতে অনন্তশূলিকা আদি অন্যসকলো—দংষ্ট্ৰাৰ বিষৰ বাবে মহাভয়ংকৰ।

Verse 80

अनेकशत शीर्षाश्च खंडपुच्छाश्च दारुणाः । महाविषजलौकाश्च वृश्चिका रुक्तपुच्छकाः ॥ ८० ॥

শত শত মূৰ আৰু খণ্ডিত লেজ থকা দাৰুণ জীৱ আছিল; লগতে মহাবিষে ভৰা জোঁক আৰু বেদনাদায়ক ডংক-লেজ থকা বিচ্ছুও আছিল।

Verse 81

आशीविषाः कालकूटा महाहालाहलाह्वयाः । जलसर्पा जलव्याला जलग्राहाश्च कच्छपाः ॥ ८१ ॥

আশীবিষ সাপ, কালকূট বিষ, আৰু মহা ‘হালাহল’ নামে খ্যাত বিষ; জলসাপ, জলব্যাল, জলগ্ৰাহ আৰু কচ্ছপ—এই সকলো ইয়াত উল্লেখিত।

Verse 82

मत्स्यका विषपुच्छाश्च ये चान्ये जलवासिनः । जलजाः स्थलजाश्चैव कृत्रिमाश्च महाविषाः ॥ ८२ ॥

মাছ আৰু বিষপুচ্ছধাৰী, লগতে আন আন জলবাসী সত্তা—জলজ হওক বা স্থলজ—আৰু কৃত্ৰিমভাৱে প্ৰস্তুত বিষো; এই সকলো ‘মহাবিষ’ বুলি গণ্য।

Verse 83

गुप्तरूपा गुप्तविषा मूषिका गृहगोधिकाः । नानाविषाश्च ये घोरा महोपविषसंज्ञकाः ॥ ८३ ॥

যিসকলে নিজৰ ৰূপো গোপন কৰে আৰু বিষো লুকুৱাই ৰাখে—যেনে মূষিক আৰু ঘৰৰ গোধিকা—আৰু নানাবিষধাৰী ভয়ংকৰ সত্তাসকল ‘মহোপবিষ’ নামে পৰিচিত।

Verse 84

येऽस्मान्बाधितुमिच्छंति शरीरप्राणनाशकाः । ते सर्वे कार्तवीर्यस्य खङ्कसाहस्रदारिताः ॥ ८४ ॥

যিসকলে আমাক বাধা দিব খোজে, যিসকলে দেহ আৰু প্ৰাণ নাশ কৰে—সিহঁত সকলেই কাৰ্তবীৰ্যৰ সহস্ৰ খড়্গে বিদীৰ্ণ হৈ নষ্ট হৈছে।

Verse 85

दूरादेव विनश्यंतु प्रणष्टेंद्रियसाहसाः । मनुष्याः पशवो त्वृक्षवानरा वनगोचराः ॥ ८५ ॥

যিসকলৰ ইন্দ্ৰিয়-সংযম নষ্ট, যিসকল উন্মত্ত সাহসী—সিহঁত দূৰৰ পৰাই বিনষ্ট হওক; সিহঁত মানুহ হওক, পশু হওক, গছবাসী বানৰ হওক বা বনগোচৰ জীৱ হওক।

Verse 86

सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषा ये महामृगाः । गजास्तुरंगा गवया रासभाः शरभा वृकाः ॥ ८६ ॥

সিংহ, ব্যাঘ্ৰ আৰু বৰাহ; মহিষ আৰু অন্য মহামৃগ; গজ, অশ্ব, গবয়, ৰাসভ, শৰভ আৰু বৃক—এই সকলো ইয়াত উল্লিখিত।

Verse 87

शुनका द्वीपिनः शुभ्रा मार्जारा बिललोलुपाः । श्रृगालाः शशकाः श्येना गुरुत्मन्तो विहंगमाः ॥ ८७ ॥

শুনক; শুভ্ৰ দ্বীপিন; বিললৈ লোভী মাৰ্জাৰ; শৃগাল; শশক; শ্যেন; আৰু গৰুড়সম বলবান বিহঙ্গ—ইয়াত ইবোৰো গণ্য।

Verse 88

भेरुंडा वायसा गूध्रा हंसाद्याः पक्षिजातयः । उद्भिज्जाश्चांडजाश्चैव स्वेदजाश्च जरायुजाः ॥ ८८ ॥

ভেৰুণ্ড, কাক, গূধ্ৰ আৰু হংসাদি পক্ষিজাতি; লগতে উদ্ভিজ্জ, অণ্ডজ, স্বেদজ আৰু জরায়ুজ—এই ভেদো কোৱা হৈছে।

Verse 89

नानाभेदकुले जाता नानाभेदाः पृथग्विधाः । येऽस्मान्बाधितुमिच्छंति सेध्यासु च दिवा निशि ॥ ८९ ॥

নানাভেদযুক্ত কুলত জন্মি, নানাপ্ৰকাৰ পৃথক ৰূপ ধাৰণ কৰি, সন্ধ্যাবেলাত, দিনে বা ৰাতিতে আমাক বাধা দিব খোজা যিসকল।

Verse 90

ते सर्वे कार्तवीर्यस्य गदासाहस्रदारिताः । दूरादेव विनश्यंतु विनष्टगतिपौरुषाः ॥ ९० ॥

কাৰ্তবীৰ্যৰ গদাৰ সহস্ৰ প্ৰহাৰে বিদীৰ্ণ হোৱা তেওঁলোক সকলেই দূৰৰ পৰােই বিনষ্ট হওক; তেওঁলোকৰ গতি আৰু পৌৰুষ সম্পূৰ্ণ নষ্ট হওক।

Verse 91

ये चाक्षेमप्रदातारः कूटमायाविनश्च ये । मारणोत्सादनोन्मूलद्वेषमोहनकारकाः ॥ ९१ ॥

যিসকলে অশান্তি আৰু অনিষ্ট আনে, আৰু যিসকলে কূট-মায়া তথা ছলময় মন্ত্ৰ-তন্ত্ৰ কৰে—হত্যা, ধ্বংস, উচ্ছেদ, দ্বেষ আৰু মোহ সৃষ্টি কৰে।

Verse 92

विश्वास घातका दुष्टा ये च स्वामिद्रुहो नराः । ये चाततायिनो दुष्टा ये पापा गोप्यहारिणः ॥ ९२ ॥

যিসকলে দুষ্ট বিশ্বাসঘাতক, আৰু যিসকলে স্বামীৰ প্ৰতি দ্ৰোহী মানুহ; যিসকলে নীচ আততায়ী, আৰু যিসকলে পাপী—গোপনীয়ভাৱে ৰখা বস্তু হৰণ কৰা চোৰ।

Verse 93

दाहोपद्यातगरलशस्त्रपातातिदुःखदाः । क्षेत्रवित्तादिहरणबंधनादिभयप्रदाः ॥ ९३ ॥

যিসকলে দাহ, আকস্মিক বিপদ, বিষ আৰু অস্ত্ৰপাতৰ দ্বাৰা অতিদুখ দিয়ে; আৰু ক্ষেত্ৰ-ভূমি আৰু ধনাদি হৰণ, বন্ধন (কাৰাবাস) আদিৰে ভয় জন্মায়।

Verse 94

ईतयो विविधाकारो ये चान्ये दुष्टजातयः । पीडाकरा ये सततं छिद्रमिच्छंति बाधितुम् ॥ ९४ ॥

বিভিন্ন আকাৰৰ ঈতি (মহামাৰী) আৰু অন্য দুষ্টজাতি—যিসকলে সদায় পীড়া দিয়ে আৰু বাধা দিবলৈ নিৰন্তৰ ছিদ্ৰ (দোষ) বিচাৰে।

Verse 95

ते सर्वे कार्तवीर्यस्य चक्रसाहस्रदारिताः । दूरादेव क्षयं यांतु विनष्टबलसाहसाः ॥ ९५ ॥

তেওঁলোক সকলেই কাৰ্তবীৰ্যৰ সহস্ৰ চক্ৰে বিদীৰ্ণ হৈ, দূৰৰ পৰাই ক্ষয়প্ৰাপ্ত হ’ল; তেওঁলোকৰ বল আৰু সাহস সম্পূৰ্ণ নিঃশেষ হ’ল।

Verse 96

ये मेघा ये महावर्षा ये वाता याश्च विद्युतः । ये महाशनयो दीप्ता ये निर्घाताश्च दारुणाः ॥ ९६ ॥

সেই মেঘ, সেই মহাবৃষ্টি, সেই বতাহ আৰু বিদ্যুৎ-চমক; সেই দীপ্ত মহাশনি আৰু সেই দাৰুণ নিৰ্ঘাত—এই সকলো (ইয়াত) অভিপ্ৰেত।

Verse 97

उल्कापाताश्च ये घोरा ये महेंद्रायुधादयः । सूर्येंदुकुजसौम्याश्च गुरुकाव्यशनैश्चराः ॥ ९७ ॥

আৰু সেই ভয়ংকৰ উল্কাপাত, মহেন্দ্ৰায়ুধ আদি আকাশীয় লক্ষণ; লগতে সূৰ্য, চন্দ্ৰ, কুজ (মঙ্গল), সৌম্য (বুধ), গুৰু, কাব্য (শুক্ৰ) আৰু শনৈশ্চৰ—এই সকলোও (ইয়াত) অন্তৰ্ভুক্ত।

Verse 98

राहुश्च केतवो घोरा नक्षत्रा राशयस्तथा । तिथयः संक्रमा मासा हायना युगनायकाः ॥ ९८ ॥

ৰাহু আৰু কেতু—ফলত ভয়ংকৰ—আৰু নক্ষত্ৰ আৰু ৰাশি; তিথি, সংক্রান্তি, মাহ, বছৰ আৰু যুগনায়ক—এই সকলোও (ইয়াত) বিবেচ্য।

Verse 99

मन्वंतराधिपाः सिद्धा ऋषयो योगसिद्धयः । निधयो ऋग्यजुःसामाथर्वाणश्चैव वह्नयः ॥ ९९ ॥

মন্বন্তৰৰ সিদ্ধ অধিপতি, ঋষিসকল, যোগসিদ্ধি; নিধি, অগ্নি, আৰু ঋগ্-যজুঃ-সাম-অথৰ্ব বেদসমূহ—এই সকলোও (ইয়াত) অন্তর্ভুক্ত।

Verse 100

ऋतवो लोकपालाश्च पितरो देवसंहतिः । विद्याश्चैव चतुःषष्टिभेदा या भुवनत्रये ॥ १०० ॥

ঋতুসকল, লোকপালসকল, পিতৃসকল, দেবসমূহৰ সংহতি, আৰু ত্ৰিভুবনত থকা চৌষট্টি প্ৰকাৰ বিদ্যা—এই সকলো (ইয়াত) বিদ্যমান।

Verse 101

ये त्वत्र कीर्तिताः सर्वे चये चान्ये नानुकीर्तिताः । ते संतु नः सदा सौम्याः सर्वकालसुखावहाः ॥ १०१ ॥

ইয়াত যিসকলৰ কীৰ্তন কৰা হৈছে আৰু আন যিসকল অনুক্ত ৰৈ গৈছে—তেওঁলোক সকলোৱে, হে সৌম্য, সদায় আমাৰ প্ৰতি প্ৰসন্ন থাকক আৰু সৰ্বকাল সুখ দান কৰক।

Verse 102

आज्ञया कार्तवीर्यस्य योगीन्द्रस्यामितद्युतेः । कार्तवीर्यार्जुनो धन्वी राजेन्द्रो हैहयेश्वरः ॥ १०२ ॥

অমিত তেজস্বী যোগীন্দ্ৰ কাৰ্তবীৰ্যৰ আজ্ঞাৰে ধনুৰ্ধাৰী কাৰ্তবীৰ্যাৰ্জুন আবিৰ্ভূত হ’ল—তেওঁ ৰাজেন্দ্ৰ, হৈহয়সকলৰ অধীশ্বৰ।

Verse 103

दशास्यदर्पहा रेवालीलादृप्तकः सुदुर्जयः । दुःखहा चौरदमनो राजराजेश्वरः प्रभुः ॥ १०३ ॥

তেওঁ দশাননৰ দৰ্প নাশক; ৰেৱা-লীলাত ক্ৰীড়িত-দীপ্ত; অজেয়। তেওঁ দুঃখহৰ, চোৰদমনকাৰী, ৰাজৰাজেশ্বৰ—পৰম প্ৰভু।

Verse 104

सर्वज्ञः सर्वदः श्रीमान् सर्वशिष्टेष्टदः कृती । राजचूडामणिर्योगी सप्तद्वीपाधिनायकः ॥ १०४ ॥

তেওঁ সৰ্বজ্ঞ, সৰ্বদাতা আৰু শ্ৰীসম্পন্ন; সকলো শিষ্টজনৰ ইষ্ট পূৰণকাৰী আৰু কৃতী। তেওঁ ৰাজচূড়ামণি, যোগী, আৰু সপ্তদ্বীপৰ অধিনায়ক।

Verse 105

विजयी विश्वजिद्वाग्मी महागतिरलोलुपः । यज्वा विप्रप्रियो विद्वान् ब्रह्मज्ञेयः सनातनः ॥ १०५ ॥

তেওঁ বিজয়ী, বিশ্বজিত, বাক্পটু, মহাগতি আৰু নিৰ্লোভ। তেওঁ যজ্ঞকাৰী, বিপ্ৰপ্ৰিয়, বিদ্বান, ব্ৰহ্মৰূপে জ্ঞেয় আৰু সনাতন।

Verse 106

माहिष्मतीपतिर्योधा महाकीर्तिर्महाभुजः । सुकुमारो महावीरो मारीघ्नो मदिरेक्षणः ॥ १०६ ॥

তেওঁ মাহিষ্মতীৰ অধিপতি যোদ্ধা—মহাকীৰ্তি আৰু মহাবাহু; ৰূপে সুকুমাৰ হলেও মহাবীৰ, শত্রুঘ্ন, আৰু মদিৰাৰ দৰে মোহন শ্যাম নয়নবিশিষ্ট।

Verse 107

शत्रुघ्नः शाश्वतः शूरः शँखभृद्योगिवल्लभः । महाभागवतो धीमान्महाभयविनाशनः ॥ १०७ ॥

তেওঁ শত্রুঘ্ন, শাশ্বত আৰু শূৰ; শঙ্খধাৰী, যোগীসকলৰ প্ৰিয়; মহাভাগৱত, ধীমান, আৰু মহাভয় বিনাশক।

Verse 108

असाध्यी विग्रहो दिव्यो भावो व्याप्तजगत्त्रयः । जितेंद्रियो जितारातिः स्वच्छंदोऽनंतविक्रममः ॥ १०८ ॥

তেওঁৰ দিব্য বিগ্ৰহ অজেয়; তেওঁৰ ভাব ত্ৰিলোকজুৰি ব্যাপ্ত। তেওঁ জিতেন্দ্ৰিয়, শত্রুজিত, স্বচ্ছন্দ (স্বাধীন), আৰু অনন্ত বিক্ৰমশালী।

Verse 109

चक्रभृत्परचक्रघ्नः संग्रामविधिपूजितः । सर्वशास्त्रकलाधरी विरजा लोकवंदितः ॥ १०९ ॥

তেওঁ চক্ৰধাৰী, শত্রুৰ চক্ৰব্যূহ-সংহাৰক; সংগ্ৰামবিধি অনুসাৰে পূজিত; সৰ্বশাস্ত্ৰ আৰু কলাধাৰী; বিরজ (নিষ্কলুষ) আৰু লোকবন্দিত।

Verse 110

वीरो विमलसत्त्वाढ्यो महाबलपराक्रमः । विजयश्रीमहामान्यो जितारिर्मंत्रनायकः ॥ ११० ॥

তেওঁ বীৰ, বিমল সত্ত্বে সমৃদ্ধ, মহাবল আৰু পৰাক্ৰমশালী। বিজয়শ্ৰীৰে মহামান্য, শত্রুজিত, আৰু মন্ত্র-পরামৰ্শত অগ্ৰণী নেতা।

Verse 111

खङ्गभृत्कामदः कांतः कालघ्नः कमलेक्षणः । भद्रवादप्रियो वैद्यो विबुधो वरदो वशी ॥ १११ ॥

তেওঁ খড়্গধাৰী, কাম্য বৰদাতা, কান্ত আৰু প্ৰিয়, কাল-মৃত্যুনাশক, পদ্মনয়ন প্ৰভু। তেওঁ মঙ্গলবাণীপ্ৰিয়, দিব্য বৈদ্য, সৰ্বজ্ঞ জ্ঞানী, বৰপ্ৰদ আৰু সংযমী অধিপতি।

Verse 112

महाधनो निधिपतिर्महायोगी गुरुप्रियः । योगाढ्यः सर्वरोगघ्नो राजिताखिलभूतलः ॥ ११२ ॥

তেওঁ মহাধনবান, নিধিৰ অধিপতি, মহাযোগী আৰু গুৰুৰ প্ৰিয় হয়। যোগশক্তিত সমৃদ্ধ হৈ তেওঁ সকলো ৰোগ নাশ কৰে আৰু সমগ্ৰ পৃথিৱীত দীপ্তিমান হৈ প্ৰকাশ পায়।

Verse 113

दिव्यास्त्रभृदमेयात्मा सर्वगोप्ता महोज्ज्वलः । सर्वायुधधरोऽभीष्टप्रदः परपुरंजयः ॥ ११३ ॥

তেওঁ দিব্যাস্ত্ৰধাৰী, অমেয় আত্মস্বরূপ, সৰ্বৰক্ষক আৰু মহাদীপ্তিমান। সকলো অস্ত্ৰ ধৰি তেওঁ ইষ্টবৰ প্ৰদান কৰে আৰু শত্রুপুৰ জয় কৰে।

Verse 114

योगसिद्धो महाकायो महावृंदशताधिपः । सर्वज्ञाननिधिः सर्वसिद्ध्विदानकृतोद्यमः ॥ ११४ ॥

তেওঁ যোগসিদ্ধ, বিশালকায়, মহাবৃন্দৰ শতাধিপতি। তেওঁ সৰ্বজ্ঞানৰ নিধি আৰু সকলো ধৰণৰ সিদ্ধি-সাফল্য দান কৰিবলৈ সদা উদ্যত।

Verse 115

इत्यष्टशतनामोत्त्या मूर्तयो दश दिक्पथि । सम्यग्दशदिशो व्याप्य पालयंतु च मां सदा ॥ ११५ ॥

এইদৰে অষ্টোত্তৰ শতনাম জপে আহ্বানিত, দিকপথত স্থিত দশ দিৱ্য মূর্তি—দশ দিশত সম্যকভাবে ব্যাপি সদা মোক ৰক্ষা কৰক।

Verse 116

स्वस्थाः सर्वेन्द्रियाः संतुं शांतिरस्तु सदा मम । शेषाद्या मूर्तयोऽष्टौ च विक्रमेणैव भास्वराः ॥ ११६ ॥

মোৰ সকলো ইন্দ্ৰিয় সদায় সুস্থ আৰু স্থিৰ থাকক; মোৰ অন্তৰত চিৰশান্তি বাস কৰক। আৰু শেষৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা আটটা দীপ্ত মূৰ্তি কেৱল ভগৱানৰ পৰাক্ৰমে উজ্জ্বল হৈ প্ৰকাশিত হওক।

Verse 117

अग्निनिर्ऋतिवाय्वीशकोणगाः पांतु मां सदा । मम सौख्यमसंबाधमारोग्यमपराजयः ॥ ११७ ॥

অগ্নি, নৈঋতি, বায়ু আৰু ঈশ—দিশাৰ অধিপতি দেবতাসকল—সদায় মোক ৰক্ষা কৰক। মোৰ সুখ হওক অবাধ, আৰোগ্য অটুট, আৰু অপৰাজেয়তা লাভ হওক।

Verse 118

दुःखहानिरविघ्नश्च प्रजावृद्धिः सुखो दयः । वांछाप्तिरतिकल्याणमवैषम्यमनामयम् ॥ ११८ ॥

দুখৰ নাশ আৰু বিঘ্নৰ অভাৱ; সন্তানবৃদ্ধি; সুখ আৰু দয়া; কাম্য ফলপ্ৰাপ্তি; মহাকল্যাণ; সমভাব; আৰু ৰোগমুক্তি—এই ফল লাভ হয়।

Verse 119

अनालस्यमभीष्टं स्यान्मृत्युहानिर्बलोन्नतिः । भयहानिर्यशः कांतिर्विद्या ऋद्धिर्महाश्रियः ॥ ११९ ॥

আলস্যৰ অভাৱ কাম্য সিদ্ধি দিয়ে; অকালমৃত্যু নাশ কৰি বল আৰু উন্নতি বৃদ্ধি কৰে। ই ভয় দূৰ কৰি যশ, কান্তি, বিদ্যা, সমৃদ্ধি আৰু মহাশ্ৰী প্ৰদান কৰে।

Verse 120

अनष्टद्रव्यता चैव नष्टस्य पुनरागमः । दीर्घायुष्यं मनोहर्षः सौकुमार्यमभीप्सितम् ॥ १२० ॥

ধনৰ ক্ষয় নোহোৱা আৰু হেৰোৱা ধন পুনৰ লাভ হোৱা; দীঘলীয়া আয়ু, মনৰ হর্ষ; আৰু দেহৰ কাম্য কোমলতা আৰু স্বাচ্ছন্দ্য—এই ফল লাভ হয়।

Verse 121

अप्रधृष्यतमत्वं च महासामर्थ्यमेव च । संतु मे कार्तवीर्य्यस्य हैहयेंद्रस्य कीर्तनात् ॥ १२१ ॥

হৈহয়েন্দ্ৰ কাৰ্তবীৰ্যৰ কীৰ্তনমাত্ৰে মোৰ ভিতৰতো অজেয়তা আৰু মহাসামৰ্থ্য নিশ্চয় উদয় হওক।

Verse 122

य इदं कार्तवीर्य्यस्य कवच पुण्यवर्द्धनम् । सर्वपापप्रशमनं सर्वोपद्रवनाशनम् ॥ १२२ ॥

যি কাৰ্তবীৰ্যৰ এই কবচ—পুণ্যবর্ধক, সৰ্বপাপ-প্ৰশমনকাৰী আৰু সৰ্ব উপদ্ৰৱ-নাশক—পাঠ কৰে, সি ফল লাভ কৰে।

Verse 123

सर्वशांतिकरं गुह्यं समस्तभयनाशनम् । विजयार्थप्रदं नॄणां सर्वसंपत्प्रदं शुभम् ॥ १२३ ॥

ই গুহ্য আৰু পৰম শুভ; সৰ্বশান্তিদায়ক, সমস্ত ভয়নাশক; মানুহক কাৰ্যসিদ্ধি আৰু বিজয় দিয়ে, সৰ্ব সম্পদ প্ৰদান কৰে।

Verse 124

श्रृणुयाद्वा पठेद्वापि सर्वकामानवाप्नुयात् । चौरैर्हृतं यदा पश्येत्पश्वादिधनमात्मनः ॥ १२४ ॥

ইয়াক শুনিলেও বা পাঠ কৰিলেও সৰ্ব কামনা লাভ হয়। আৰু চোৰে হৰণ কৰা নিজৰ গৰু-আদি ধন পুনৰ দেখা পোৱাটোও ইয়াৰ নিশ্চিত ফল।

Verse 125

सप्तवारं तदा जप्येन्निशि पश्चिमदिङ्मुखः । सप्तरात्रेण लभते नष्टद्रव्यं न संशयः ॥ १२५ ॥

তেতিয়া ৰাতি পশ্চিম দিশলৈ মুখ কৰি সাতবাৰ জপ কৰিব। সাত ৰাতিৰ ভিতৰত নষ্ট ধন লাভ হয়—সন্দেহ নাই।

Verse 126

सप्तविंशतिधा जप्त्वा प्राचीदिग्वदनः पुमान् । देवासुरनिभं चापि परचक्रं निवारयेत् ॥ १२६ ॥

পূব দিশলৈ মুখ কৰি যি পুৰুষে ইয়াক সাতাইশবাৰ জপ কৰে, সি দেৱ-অসুৰসম শত্রুসেনাকো প্ৰতিহত কৰিব পাৰে।

Verse 127

विवादे कलहेघोरे पंचधा यः पठेदिदम् । विजयो जायते तस्य न कदाचित्पराजयः ॥ १२७ ॥

বিবাদ, কলহ বা ভয়ংকৰ সংঘৰ্ষত যি ইয়াক পাঁচবাৰ পাঠ কৰে, তাৰ বিজয় হয়; তাৰ কেতিয়াও পৰাজয় নহয়।

Verse 128

सर्वरोगप्रपीडासु त्रेधा वा पंचधा पठेत् । स रोगमृत्युवेतालभूतप्रेतैर्न बाध्यते ॥ १२८ ॥

সকলো ৰোগপীড়াত ইয়াক তিনিবাৰ বা পাঁচবাৰ পাঠ কৰিব লাগে। তেনে ব্যক্তি ৰোগ, অকালমৃত্যু, বেতাল, ভূত আৰু প্ৰেতৰ দ্বাৰা বাধিত নহয়।

Verse 129

सम्यग्द्वादशाधा रात्रौ प्रजपेद्बंधमुक्तये । त्रिदिनान्निगडादूद्ध्वो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १२९ ॥

বন্ধনমুক্তিৰ বাবে ৰাতি বিধিপূৰ্বক বাৰধৰণে জপ কৰিব লাগে। তিনিদিনৰ ভিতৰত শৃংখলাৰ পৰা মুক্ত হয়—ইয়াত সন্দেহ নাই।

Verse 130

अनेनैव विधानेन सर्वसाधनकर्मणि । असाध्यमपि सप्ताहात्साधयेन्मंत्रवित्तमः ॥ १३० ॥

এই একে বিধানেই সকলো সাধনকৰ্মত মন্ত্রবিদ্যাৰ শ্ৰেষ্ঠ জনে সাত দিনৰ ভিতৰত অসাধ্য যেন লগা কামো সিদ্ধ কৰে।

Verse 131

यात्राकाले पठित्वेदं मार्गे गच्छति यः पुमान् । न दुष्टचौरव्याघ्राद्यैर्भयं स्यात्परिपंथिभिः ॥ १३१ ॥

যিজন ব্যক্তিয়ে যাত্ৰাৰ সময়ত এই স্তৱ পাঠ কৰি পথত অগ্ৰসৰ হয়, তেওঁৰ দুষ্ট চোৰ, বাঘ বা ডকাইতৰ পৰা কোনো ভয় নাথাকে।

Verse 132

जपन्नासेचनं कुर्वञ्जलेनांजलिना तनौ । न चासौ विषकृत्यादिरोगस्फोटैः प्रबाध्यते ॥ १३२ ॥

জপ কৰি থকা অৱস্থাত যিজনে নিজৰ হাতৰ পানীৰে শৰীৰত পানী ছটিয়াই দিয়ে, তেওঁৰ ওপৰত বিষ, কৃত্য (জাদুবিদ্যা) বা ফোঁহা আদি ৰোগৰ প্ৰভাৱ নপৰে।

Verse 133

कार्तवीर्यः खलद्वेषी कृतवीर्यसुतो बली । सहस्रबाहुः शत्रुघ्नो रक्तवासा धनुर्धरः ॥ १३३ ॥

কাৰ্তবীৰ্য, যিজন দুষ্টৰ দমনকাৰী, কৃতবীৰ্যৰ বলৱান পুত্ৰ, সহস্ৰবাহু, শত্ৰুনাশক, ৰঙা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা আৰু ধনুৰ্ধৰ।

Verse 134

रक्तगंधोरक्तमाल्यो राजा स्मर्तुरभीष्टदः । द्वादशैतानि नामानि कार्तवीर्यस्य यः पठेत् ॥ १३४ ॥

যিজন ৰঙা চন্দন আৰু ৰঙা মালা পৰিধান কৰা ৰজা, যিজনে স্মৰণকাৰীক বাঞ্ছিত ফল প্ৰদান কৰে। যিজনে কাৰ্তবীৰ্যৰ এই বাৰটা নাম পাঠ কৰে...

Verse 135

संपदस्तस्य जायंते जनास्तस्य वशे सदा । यः सेवते सदा विप्र श्रीमच्चचक्रावतारकम् ॥ १३५ ॥

হে বিপ্ৰ! যিজনে সদায় শ্ৰীমান চক্ৰাৱতাৰৰ (কাৰ্তবীৰ্যৰ) সেৱা কৰে, তেওঁৰ সম্পদ লাভ হয় আৰু মানুহ সদায় তেওঁৰ বশলৈ আহে।

Verse 136

तस्य रक्षां सदा कुर्याच्चक्रं विष्णोर्महात्मनः । मयैतत्कवचं विप्र दत्तात्रेयान्मुनीश्वरात् ॥ १३६ ॥

মহাত্মা ভগৱান বিষ্ণুৰ চক্ৰৰ দ্বাৰা সদায় নিজৰ ৰক্ষা কৰিব লাগে। হে বিপ্ৰ, এই কবচটো মই মুনীশ্বৰ দত্তাত্ৰেয়ৰ পৰা লাভ কৰিছোঁ।

Verse 137

श्रुतं तुभ्यं निगदितं धारयस्वाखिलेष्टदम् ॥ १३७ ॥

তুমি যি শুনিলা, সেয়াই তোমাক কোৱা হ’ল; তাক হৃদয়ত দৃঢ়ভাৱে ধাৰণ কৰা—ই সকলো ইষ্টফল প্ৰদান কৰে।

Verse 138

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कार्तवीर्यकवचकथनं नाम सप्तसप्ततितोमोऽध्यायः ॥ ७७ ॥

এইদৰে শ্ৰী বৃহন্নাৰদীয় পুৰাণৰ পূৰ্বভাগত, বৃহদুপাখ্যানৰ তৃতীয় পাদত ‘কাৰ্তবীৰ্য-কবচ-কথন’ নামৰ সাতাত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।