Adhyaya 27 — Madālasa’s Instruction to King Alarka: Royal Ethics, Self-Conquest, and Statecraft
तस्मात् कामादयः पूर्वं जेयाः पुत्र ! महीभुजा ।
तज्जये हि जयोऽवश्यं राजा नश्यति तैर्जितः ॥
tasmāt kāmādayaḥ pūrvaṃ jeyāḥ putra! mahībhujā /
tajjaye hi jayo 'vaśyaṃ rājā naśyati tair jitaḥ
সেয়ে, হে পুত্ৰ, ৰজাই প্ৰথমে কাম আদি দোষসমূহ জয় কৰিব লাগে। সেয়া জয় হ’লে বিজয় নিশ্চিত; কিন্তু ৰজা যদি সেয়াই জয় কৰে, তেন্তে সি বিনষ্ট হয়।
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text equates ethical self-governance with political success: conquering inner compulsions secures outer stability; being ruled by them guarantees downfall.
Ancillary dharma/nīti instruction; not pancalakṣaṇa.
The king symbolizes the conscious self; ‘victory’ is integration and clarity. When desire and allied impulses dominate, sovereignty is lost—an inner allegory consistent with yogic psychology.