Adhyaya 10 — Jaimini’s Questions on Birth, Death, Karma, and the Embodied Journey
सततं योगयुक्तस्य सतताभ्याससङ्गमात् ।
सत्संयोगात् स्वस्वभावाद्विचारविधिशोधनात् ॥
satataṃ yoga-yuktasya satatābhyāsa-saṅgamāt | sat-saṃyogāt sva-svabhāvād vicāra-vidhi-śodhanāt ||
যি সদায় যোগত নিষ্ঠ—অভ্যাসৰ অবিৰত সংগতিৰ দ্বাৰা, সৎসঙ্গৰ সংস্পৰ্শৰ দ্বাৰা, নিজৰ শুদ্ধ স্বভাৱৰ দ্বাৰা, আৰু বিচাৰ-মাৰ্গৰ শোধনৰ দ্বাৰা—
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Spiritual stability is not accidental: it depends on sustained practice (abhyāsa), uplifting companionship (sat-saṅga), an inner disposition aligned with truth, and disciplined inquiry that purifies confusion.
Dharma/mokṣa instruction (upadeśa) within the narrative frame; outside strict Pancalakṣaṇa taxonomy but central to Purāṇic pedagogical purpose.
The verse outlines an inner ‘alchemy’: saṅga (association) shapes citta; vicāra-vidhi functions as a refining fire that separates the real from the unreal in experience.