द्रोण–सात्यकि द्वैरथम्
Droṇa and Sātyaki: The Chariot Duel
ततो दौ:शासनि: क्षिप्रं तथा तैर्विरथीकृतम् । संशयं परमं प्राप्य दिष्टान्तेनाभ्ययोजयत्,तत्पश्चात् दुःशासनपुत्रने अभिमन्युके प्रहारसे भारी प्राणसंकटमें पड़कर पूर्वोक्त महारथियोंद्वारा रथहीन किये हुए अभिमन्युको शीघ्र ही (गदाके आघातसे) मार डाला
tato dauḥśāsaniḥ kṣipraṃ tathā tair virathīkṛtam | saṃśayaṃ paramaṃ prāpya diṣṭāntenābhyayojayat |
তাৰ পিছত দুঃশাসনৰ পুত্ৰে, তেওঁলোকৰ দ্বাৰা ৰথহীন কৰা অভিমন্যুক দেখি, গভীৰ সংশয়ত পৰিলেও—যেন বিধিৰ তাড়নাত—দ্ৰুত আক্ৰমণ কৰি গদাৰ আঘাতে ৰথহীন অভিমন্যুক বধ কৰিলে।
युधिछिर उवाच
The verse highlights how, in war, ethical restraints (dharma-yuddha norms such as fair combat) can collapse under fear and opportunism; it also frames the event as propelled by diṣṭa (fate), inviting reflection on responsibility even amid destiny.
Abhimanyu has already been made chariotless by multiple opponents; Duḥśāsana’s son then closes in and kills him with a mace while he is vulnerable, marking the climactic injustice of Abhimanyu’s last stand in the cakravyūha episode.