Saṃśaptakas in Candrārdha-vyūha; Arjuna’s Devadatta and the Traigarta Rout
Chapter 17
एवं सत्यरथश्नोक्त्वा सत्यवर्मा च भारत | सत्यव्रतश्न सत्येषु: सत्यकर्मा तथैव च,भरतनन्दन! सुशमाके ऐसा कहनेपर सत्यरथ, सत्यवर्मा, सत्यव्रत, सत्येषु तथा सत्यकर्मा नामवाले उसके पाँच भाइयोंने भी इसी प्रतिज्ञाको दुहराया। उनके साथ दस हजार रथियोंकी सेना भी थी। महाराज! ये लोग युद्धके लिये शपथ खाकर लौटे थे
evaṁ satyarathaśnoktva satyavarmā ca bhārata | satyavrataś ca satyeṣuḥ satyakarmā tathaiva ca ||
হে ভাৰত! সুশর্মাই এনেদৰে কোৱাৰ পিছত সত্যৰথৰ অনুগামী হৈ সত্যবর্মা, সত্যব্ৰত, সত্যেষু আৰু সত্যকর্মাইও সেই একেই প্ৰতিজ্ঞা পুনৰ উচ্চাৰণ কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights satya (truth) expressed as steadfastness to one’s pledged word. In the Mahābhārata’s ethical frame, a vow—especially in a kṣatriya context—creates a binding moral obligation, and integrity is shown by repeating and upholding that commitment even in the dangers of battle.
Sañjaya reports that after Satyaratha speaks (making a declaration or vow), his brothers—Satyavarmā, Satyavrata, Satyeṣuḥ, and Satyakarmā—echo the same resolve. The passage functions as a roll-call of allied warriors affirming a shared pledge before returning to the fighting.