Shloka 3
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
भीमसेनस्तत: क्रुद्ध: कर्णस्य निशितान् शरान् | निचखान स सम्भ्रान्त: पूर्ववैरमनुस्मरन्,तदनन्तर पहलेके वैरका बारंबार स्मरण करके कुपित हुए भीमसेनने कर्णके शरीरमें बड़े वेगसे अपने पैने बाण धँँसा दिये
bhīmasenas tataḥ kruddhaḥ karṇasya niśitān śarān | nicakhāna sa sambhrāntaḥ pūrvavairam anusmaran |
সঞ্জয়ে ক’লে—তেতিয়া ভীমসেন ক্ৰোধত জ্বলি উঠি, পূৰ্ববৈৰ বাৰে বাৰে স্মৰণ কৰি, ৰণৰ হুলস্থুলৰ মাজত কৰ্ণৰ দেহত মহাবেগে নিজৰ তীক্ষ্ণ শৰ নিক্ষেপ কৰি বিদ্ধ কৰিলে।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse suggests an ethical caution: recollection of old enmity (pūrva-vaira) can inflame anger (krodha) and drive one toward harsher violence. In the Mahābhārata’s war narrative, it illustrates how personal grudges intensify conflict beyond immediate duty.
Sañjaya reports that Bhīma, angered and stirred by memories of past hostility, shoots and embeds sharp arrows into Karṇa’s body, indicating a fierce exchange between major warriors in the Drona Parva battle sequence.