Shloka 346
Droṇa’s Rebuke to Duryodhana after Jayadratha’s Fall (द्रोणेन दुर्योधनं प्रति प्रत्युक्तिः)
शरैरवचकर्तोंग्रै: क्रुद्धो 5न्तक इव प्रजा: । तदनन्तर उस रफक्षेत्रमें उसने अपने भयंकर बाणोंद्वारा दूसरे-दूसरे सैकड़ों योद्धाओं, हाथियों और रथोंको उसी प्रकार काट डाला, जैसे क्रोधमें भरा हुआ यमराज समस्त प्राणियोंका विनाश करता है
śarair avacakar tīkṣṇaiḥ kruddho ’ntaka iva prajāḥ | tadanantaram asmin raṇakṣetre sa svakaiḥ bhīṣaṇaiḥ bāṇaiḥ parasparaṃ śatāni yoddhṝn hastinaḥ rathāṃś ca tathā ciccheda yathā krodhāviṣṭo yamarājaḥ sarvaprāṇināṃ vināśaṃ karoti |
সঞ্জয়ে ক’লে—ধাৰালো ক্ষুৰধাৰ শৰ লৈ সি ক্ৰোধে উন্মত্ত হৈ অন্তকৰ দৰে প্ৰাণীসকলক কাটি পেলাবলৈ ধৰিলে। তাৰ পিছত সেই ৰণক্ষেত্ৰত নিজৰ ভয়ংকৰ বাণে একে একে শ শ যোদ্ধা, হাতী আৰু ৰথক চিৰি-কাটি পেলালে—যেনেকৈ ক্ৰোধগ্ৰস্ত যমে সকলো প্ৰাণীৰ বিনাশ ঘটায়।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the fury of battle, a warrior’s destructive power can appear like impersonal Death itself. Ethically, it points to the dehumanizing momentum of war: once violence escalates, individual lives—warriors, animals, and the instruments of war—are swept away as if by fate (Yama/Antaka), reminding the listener of impermanence and the grave cost of conflict.
Sañjaya describes a combatant (not named in this line) who, after a preceding event, unleashes a barrage of terrifying, sharp arrows on the battlefield, cutting down in succession hundreds of enemy warriors, elephants, and chariots. The scene is intensified through a simile: he acts like Antaka/Yama destroying beings.