Droṇa’s Rebuke to Duryodhana after Jayadratha’s Fall (द्रोणेन दुर्योधनं प्रति प्रत्युक्तिः)
धृष्टद्युम्नं च विंशत्या द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभि: । तत्पश्चात् उसने राजा विराट और ट्रपदको छः:-छः बाणोंसे बींध डाला, फिर शिखण्डीको सौ, धृष्टद्यम्मनको बीस और द्रौपदीपुत्रोंकी तीन-तीन बाणोंसे घायल किया
dhṛṣṭadyumnaṃ ca viṃśatyā draupadeyāṃs tribhis tribhiḥ | tatpaścāt sa rājānaṃ virāṭaṃ drupadaṃ ca ṣaḍbhiḥ ṣaḍbhir bāṇair viddhvā śikhaṇḍinaṃ śatena dhṛṣṭadyumnaṃ viṃśatyā draupadeyāṃs ca tribhis tribhir abhyahanat ||
সঞ্জয়ে ক’লে—সিয়ে ধৃষ্টদ্যুম্নক বিশটা শৰৰে আঘাত কৰিলে আৰু দ্ৰৌপদীৰ প্ৰতিজন পুত্ৰক তিন-তিনটা শৰৰে আহত কৰিলে। তাৰ পিছত ৰজা বিরাট আৰু ৰজা দ্ৰুপদক ছয়-ছয়টা শৰৰে বিদ্ধ কৰিলে; তাৰ পাছত শিখণ্ডীক শত শৰৰে, ধৃষ্টদ্যুম্নক পুনৰ বিশটা শৰৰে, আৰু দ্ৰৌপদী-জাত ৰাজপুত্ৰসকলক তিন-তিনটা শৰৰে আঘাত কৰিলে।
संजय उवाच
The verse highlights the grim impartiality of war: status, kinship, and prior alliances do not shield anyone from harm. It invites reflection on kṣatriya-duty in battle versus the moral and human consequences of relentless violence.
Sañjaya reports a warrior’s rapid sequence of attacks: Dhṛṣṭadyumna is hit with twenty arrows; each Draupadī-born prince with three; then Virāṭa and Drupada with six each; Śikhaṇḍin with a hundred; and again Dhṛṣṭadyumna and the Draupadeyas are struck in the same measures.