Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
বায়ু ক’লে—সেইজন গুহ (স্কন্দ), কান্ত আৰু প্ৰিয়; তেওঁৰ প্ৰকাশ সৃষ্টিৰ সৈতে অভিন্ন। তেওঁ পৰম পবিত্ৰ আৰু সৰ্বপাৱন। তেওঁ শৃঙ্গী (শিঙা) ধাৰণ কৰে আৰু পৰ্বত-শিখৰ প্ৰিয় কৰে; তেওঁ বিষ্ণুৰূপেও প্ৰকাশিত হৈছিল। তেওঁ ৰাজৰাজ, সম্পূৰ্ণ নিৰাময় আৰু নিৰ্দোষ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.