Shloka 149
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
विबुधोड5ग्रवर: सूक्ष्म: सर्वदेवस्तपोमय: । सुयुक्त: शोभनो वच्ञी प्रासानां प्रभवो5व्यय:
vāyudeva uvāca | vibudho 'gravaraḥ sūkṣmaḥ sarvadevas tapomayaḥ | suyuktaḥ śobhano vajrī prāsānāṁ prabhavo 'vyayaḥ ||
বায়ুদেৱে ক’লে—সেইজন বিশেষ জ্ঞানসম্পন্ন এক দিব্য সত্তা, যজ্ঞত প্ৰথম ভাগ গ্ৰহণৰ অগ্ৰাধিকাৰী; স্বৰূপত অতি সূক্ষ্ম; সৰ্বদেৱময়; তপোময়। ভক্তসকলক অনুগ্ৰহ কৰিবলৈ সদা সুসজ্জ, কল্যাণময়, বজ্ৰধাৰী; ‘প্ৰাস’ নামৰ অস্ত্ৰৰ অব্যয় উৎস—অবিনশ্বৰ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine as the convergence of many virtues: wisdom, subtlety, austerity, auspiciousness, and imperishability. Ethically, it frames true greatness as rooted in tapas (self-discipline) and benevolence toward devotees, not merely power.
Vāyudeva is describing a deity through a chain of epithets—highlighting sacrificial precedence, subtle divine nature, embodiment of all gods, ascetic power, weapon-bearing authority (vajra), and being the inexhaustible source of certain weapons (Prāsa).