Shloka 38
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
चन्द्र: सूर्य: शनि: केतुर्ग्रहो ग्रहपतिर्वर: । अत्रिरत््या नमस्कर्ता मृगबाणार्पणो$नघ:
candraḥ sūryaḥ śaniḥ ketur graho grahapatiḥ varaḥ | atrir atryā namaskartā mṛgabāṇārpaṇo 'naghaḥ ||
বায়ুৱে ক’লে— তেওঁেই চন্দ্ৰ, তেওঁেই সূৰ্য, তেওঁেই শনি আৰু কেতু; তেওঁেই ‘গ্ৰহ’ ৰাহু (যিয়ে গ্ৰহণ ঘটায়), গ্ৰহসমূহৰ অধিপতি আৰু পালনকৰ্তা, সৰ্বাধিক বৰণীয়। তেওঁ অত্রি ঋষিৰূপ; তেওঁ অত্র্যা—অনসূয়া—ক দুৰ্বাসা-ৰূপে নমস্কাৰ কৰা; আৰু মৃগৰূপ প্ৰকাশ পালে যজ্ঞত বাণ নিক্ষেপ কৰা সেই পাপৰহিত সত্তা।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of a single supreme/divine principle through many names: cosmic regulators (Sun, Moon, planets) and revered sages are presented as manifestations or epithets, implying that dharma includes honoring the divine presence across cosmic and social orders.
Vāyu enumerates a chain of exalted identifications—Moon, Sun, planetary powers, Atri, and mythic actions like shooting an arrow at a deer-form at a sacrifice—using them as epithets to describe and glorify the subject being praised, emphasizing both cosmic sovereignty and moral blamelessness (anagha).