Shloka 51
पद्मनाभो5रविन्दाक्ष: पद्मगर्भ: शरीरभृत् । महर्द्धिर््रद्धो वृद्धात्मा महाक्षो गरुडध्वज:
bhīṣma uvāca | padmanābho 'ravindākṣaḥ padmagarbhaḥ śarīrabhṛt | maharddhir ṛddho vṛddhātmā mahākṣo garuḍadhvajaḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—সেই পদ্মনাভ; অৰবিন্দাক্ষ, পদ্মনয়ন; পদ্মগৰ্ভ, হৃদয়-পদ্মত ধ্যানযোগ্য; আৰু শৰীৰভৃত্, দেহধাৰীৰ পালনকৰ্তা। তেওঁ মহৈশ্বৰ্যসম্পন্ন, শ্ৰেষ্ঠ, প্ৰাচীন আত্মা, বিশাল-নয়ন, আৰু গৰুড়ধ্বজধাৰী—এই নামৰে প্ৰভু স্তুত হয়।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotional recollection through divine epithets: contemplating the Lord as the inner dweller (heart-lotus), the sustainer of all beings, and the all-seeing ancient Self. Such remembrance supports dharmic living by orienting the mind toward reverence, restraint, and inner steadiness.
Bhishma is reciting a sequence of sacred names and attributes of Viṣṇu (in the style of a litany of epithets), continuing his instruction on dharma by recommending praise and contemplation of the Lord’s qualities.