Shloka 50
अशोकस्तारणस्तार: शूर: शौरिजनिेश्वर: । अनुकूल: शतावर्त: पद्मी पद्मनिभेक्षण:
aśokas tāraṇas tāraḥ śūraḥ śaurir janeśvaraḥ | anukūlaḥ śatāvartaḥ padmī padmanibhekṣaṇaḥ ||
ভীষ্মে ক’লে—সেই অশোক, সকলো শোকৰ পৰা মুক্ত; তাৰণ, যিয়ে সংসাৰসাগৰ পাৰ কৰায়; আৰু তাৰ, যিয়ে জন্ম-জৰা-মৃত্যুৰ ভয়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। তেওঁ শূৰ; শৌৰি (বসুদেৱ-নন্দন); জনেশ্বৰ, সকলো জীৱৰ অধিপতি। তেওঁ অনুকূল, অন্তৰ্যামী আত্মা হোৱাৰ বাবে সকলোৰে হিতকাৰী; শতাৱর্ত, ধৰ্মৰক্ষাৰ বাবে শত শত অৱতাৰ ধাৰণ কৰা; পদ্মী, পদ্মধাৰী; আৰু পদ্মনিভেক্ষণ, পদ্মসম কোমল দৃষ্টিযুক্ত।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme Lord through epithets that emphasize ethical and spiritual assurance: the divine is sorrowless and removes sorrow, rescues beings from the cycle of birth-aging-death, remains benevolent to all as the inner Self, and repeatedly manifests to protect dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and extols the Lord by reciting a sequence of divine names/attributes. This verse is part of that litany, identifying the deity (commonly understood as Viṣṇu/Kṛṣṇa) as protector, savior, and compassionate ruler.