Shloka 20
अग्राहा: शाश्वत: कृष्णो लोहिताक्ष: प्रतर्दन: । प्रभूतस्त्रिककुब्धाम पवित्र मड़लं परम्
agrāhyaḥ śāśvataḥ kṛṣṇo lohitākṣaḥ pratardanaḥ | prabhūtas trikakubdhāma pavitra-maṇḍalaṁ param ||
ভীষ্মে ক’লে—তেওঁ মনেও অগ্ৰাহ্য, শাশ্বত; কৃষ্ণ—সকলৰ চিত্তক নিজৰ ফালে টানি লোৱা পৰমানন্দস্বৰূপ প্ৰভু; লোহিতাক্ষ, ৰক্তবৰ্ণ নয়ন; প্ৰতর্দন, যিয়ে কালান্তত প্ৰাণীৰ সংহাৰ কৰে। তেওঁ জ্ঞান-ঐশ্বৰ্য আদি গুণে সমৃদ্ধ; ঊৰ্ধ্ব-অধঃ-মধ্য—ত্রিদিশাৰ আশ্ৰয় আৰু আধাৰ; সকলোকে পবিত্ৰ কৰা—নিশ্চয় পৰম মঙ্গলময় মণ্ডল।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine (here praised as Kṛṣṇa) transcends ordinary mental grasp, yet is the sustaining ground of the cosmos and the purifier of beings; devotion is grounded in recognizing both transcendence (agrāhya, śāśvata) and immanence (support of all directions, source of auspiciousness).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and praise, offering a litany of divine epithets for Kṛṣṇa/Vāsudeva—describing his eternal nature, cosmic sovereignty, role in dissolution, and power to purify—within a broader discourse on dharma and sacred remembrance.