Shloka 10
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
वीरासनरतैर्नित्यं स्थण्डिले शयनं तथा । शीततोयाग्नियोगश्न चर्तव्यो धर्मबुद्धिभि:
vīrāsanaratair nityaṃ sthaṇḍile śayanaṃ tathā | śītato-yāgni-yogaś ca kartavyo dharmabuddhibhiḥ ||
মহাদেৱে ক’লে—সি সদায় বীৰাসনত ৰত থাকিব আৰু উন্মুক্ত মাটিত শয়ন কৰিব। ধৰ্মবুদ্ধিসম্পন্ন বাণপ্ৰস্থসকলে ‘শীত-তোয়-অগ্নি-যোগ’ও পালন কৰিব—অৰ্থাৎ শীতকালৰ ৰাতিত ঠাণ্ডা পানীত বহি বা থিয় হৈ থকা, বৰ্ষাত খোলা ঠাইত শোৱা, আৰু গ্ৰীষ্মত পঞ্চাগ্নি-তপ সহ্য কৰা।
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches disciplined simplicity and seasonal austerity as a dharmic regimen: steady posture (vīrāsana), sleeping on bare ground, and practicing heat-and-cold endurance according to the seasons, cultivating self-mastery and detachment.
Śrī Mahēśvara is instructing about ascetic/forest-dweller conduct, prescribing concrete bodily disciplines and seasonal observances as part of righteous living and spiritual training.