Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
বাসুদেৱে ক’লে—ধৱ, ককুভ, কদম্ব, নাৰিকেল, কুৰবক, কেতক, জাম্বু, পাটল, বট, বৰুণক, বৎসনাভ, বিল্ব, শৰল, কপিত্থ, প্ৰিয়াল, শাল আৰু তাল—এনে বহু পুষ্প-ফলপ্ৰদ বনজ গছগছনিয়ে সেই আশ্ৰম শোভিত কৰিছিল। সেয়া ফুল, ঝোপঝাড় আৰু লতাৰে ভৰপূৰ আছিল; কদলী-কুঞ্জে তাৰ সৌন্দৰ্য আৰু বঢ়াই দিছিল।
वासुदेव उवाच
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.