Devī-tattva, Śakti–Śaktimān doctrine, Kāla–Māyā cosmology, and Māheśvara Yoga instruction
ब्रह्मजन्मा हरेर्मूर्तिर्ब्रह्मविष्णुशिवात्मिका / ब्रह्मेशविष्णुजननी ब्रह्माख्या ब्रह्मसंश्रया
brahmajanmā harermūrtirbrahmaviṣṇuśivātmikā / brahmeśaviṣṇujananī brahmākhyā brahmasaṃśrayā
সেই হৰিৰ মূর্তি, যাৰ পৰা ব্ৰহ্মাৰ জন্ম; তেওঁ ব্ৰহ্মা-বিষ্ণু-শিৱাত্মিকা। তেওঁ ব্ৰহ্মা, ঈশ (শিৱ) আৰু বিষ্ণুৰ জননী—‘ব্ৰহ্ম’ নামে খ্যাত, আৰু ব্ৰহ্মতেই আশ্ৰিতা তথা ব্ৰহ্মৰূপা।
Lord Kurma (Vishnu) instructing King Indradyumna (Ishvara Gita context)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It identifies the supreme principle with Brahman itself—self-established, the ultimate ground in which even the creator-god (Brahmā) and the Trimūrti functions arise—pointing to an Absolute beyond sectarian division.
The verse supports Ishvara-centered contemplation: meditating on the one Reality (Brahman) manifesting as Brahmā–Viṣṇu–Śiva through Śakti, a key orientation for Pāśupata-style devotion allied with jñāna (knowledge of non-dual ground).
It presents Śiva and Viṣṇu (along with Brahmā) as expressions of a single supreme essence, emphasizing synthesis and non-sectarian unity characteristic of the Kurma Purana’s Śaiva–Vaiṣṇava integration.