Adhyaya 233: The Naimittika and Prākṛta Dissolutions: Cosmic Absorption into Viṣṇu
অধ্যায় ২৩৩ত ব্যাসে দ্বিজ ঋষিসকলক প্ৰলয়ৰ ক্ৰমবদ্ধ বৰ্ণনা দিয়ে। প্ৰথমে ব্ৰহ্মাৰ দিনৰ অন্তত হোৱা নৈমিত্তিক প্ৰলয়—তিনিও লোক একাৰ্ণৱ হৈ একে মহাসাগৰত পৰিণত হয়, বিষ্ণুৰ নিঃশ্বাসজাত বায়ুৱে মেঘ ছিন্নভিন্ন কৰে, আৰু হৰি ব্ৰহ্মৰূপ ধৰি শেষনাগৰ ওপৰত যোগনিদ্ৰাত শয়ন কৰে; সনক আদি সিদ্ধসকলে তেওঁৰ স্তৱ কৰে। তাৰ পিছত প্ৰাকৃত প্ৰলয়ত তত্ত্বসমূহৰ প্ৰতিলয়—পৃথিৱীৰ গুণ জলত লয় হয়, জল অগ্নিত, অগ্নি বায়ুত, বায়ু আকাশত, আকাশ ‘ভূতাদি’ অহংকাৰ-তত্ত্বত; তাৰ পাছত মহৎ আৰু শেষত প্ৰকৃতিত গুণসমূহ সাম্যাৱস্থালৈ ঘূৰি যায়। উপসংহাৰত বেদান্তীয় সিদ্ধান্ত—বিষ্ণু/পৰমাত্মাই পৰম আশ্ৰয়; তাত প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষ উভয়েই লীন হয়, আৰু তাত দিন-ৰাতিৰ ভেদ আক্ষৰিক অৰ্থত নাথাকে।
Chapter Arc
{"opening_hook":"Vyāsa, addressing the twice-born sages, pivots from creation to its inevitable counter-movement: the “night” of Brahmā when all worlds lose their contours and become one undifferentiated ocean (ekārṇava). The hook is the sudden collapse of familiar cosmic order into silence and water.","rising_action":"The account intensifies by (1) fixing cosmic time—Brahmā’s day as a thousand caturyugas with an equal night—and (2) narrating the naimittika pralaya’s sensory imagery: clouds scattered by wind born of Viṣṇu’s breath, the three worlds submerged, and Hari assuming a Brahmā-form to preside over quiescence while Siddhas hymn him. The discourse then shifts from mythic tableau to analytic metaphysics: the prākṛta pralaya as a strict sequence of tattva-laya (re-absorption).","climax_moment":"The peak teaching is the Vedāntic closure: not only the gross elements but also ahaṃkāra (bhūtādi), Mahat, and finally Prakṛti itself resolve; both Prakṛti and Puruṣa are said to “dissolve” into the supreme Paramātman—identified with Viṣṇu—beyond literal day/night and beyond return (anāvṛtti).","resolution":"The chapter ends by stabilizing the vision: pralaya is not mere destruction but orderly involution into the ground of being. Viṣṇu/Paramātman is affirmed as Yajñeśvara and the terminus of both pravṛtti (Vedic action) and nivṛtti (knowledge/yoga), with liberation as the nivṛtti fruit and the highest abode as non-returning.","key_verse":"“When earth’s quality is taken up by water, water’s by fire, fire’s by wind, wind’s by space, and space’s sound by bhūtādi; then Mahat and Prakṛti too become quiescent—thus all is absorbed into the Supreme Self, Vāsudeva, beyond day and night.” (memorable teaching, paraphrased translation)"}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Pralaya-vicāra (systematic doctrine of dissolution) culminating in Vaiṣṇava Vedānta.","secondary_themes":["Cosmic time (Brahmā’s day/night as 1000 caturyugas) and periodicity of worlds","Naimittika pralaya as ekārṇava and yoganidrā theophany on Śeṣa","Prākṛta pralaya as Sāṃkhya-style tattva-laya (guṇa-sāmya in Prakṛti)","Soteriology: Viṣṇu as Yajñeśvara; pravṛtti vs nivṛtti with mokṣa as anāvṛtti"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter explicitly harmonizes Sāṃkhya’s involution (tattva-laya) with a Vaiṣṇava Vedāntic endpoint: even Prakṛti–Puruṣa are subordinated to and resolved in Viṣṇu as Paramātman, who transcends the day/night schema that governs Brahmā.","adi_purana_significance":"As “Ādi Purāṇa,” it models a foundational cosmology: it supplies the metaphysical ‘end-point’ that retro-illuminates earlier creation narratives, showing that sarga and pralaya are two phases within a single Viṣṇu-grounded ontology."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"शान्त (shanta)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Hari lying on Śeṣa in yoganidrā while Siddhas/Sanaka hymn him—devotion within cosmic silence","The final identification of Viṣṇu with Paramātman/Brahman as the non-returning highest abode (anāvṛtti)"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":[],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Detailed two-tier pralaya doctrine: (1) naimittika dissolution at Brahmā’s night—three worlds become ekārṇava; clouds dispersed by wind from Viṣṇu’s breath; Hari in Brahmā-form rests on Śeṣa in yoganidrā; creation resumes when the Sarvātmā awakens; (2) prākṛta dissolution as sequential absorption of qualities/tattvas—gandha→water, rasa→fire, rūpa→wind, sparśa→ākāśa, śabda→bhūtādi/ahaṃkāra, then Mahat→Prakṛti with guṇa-sāmya—culminating in Paramātman/Viṣṇu beyond temporal dualities."}
Shlokas in Adhyaya 233
Verse 1
व्यास उवाच सप्तर्षिस्थानम् आक्रम्य स्थिते ऽम्भसि द्विजोत्तमाः एकार्णवं भवत्य् एतत् त्रैलोक्यम् अखिलं ततः //
এইটো অধ্যায় ২৩৩ৰ শ্লোক সংখ্যা ১; ইয়াত মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই।
Verse 2
अथ निःश्वासजो विष्णोर् वायुस् ताञ् जलदांस् ततः नाशं नयति भो विप्रा वर्षाणाम् अधिकं शतम् //
এইটো অধ্যায় ২৩৩ৰ শ্লোক সংখ্যা ২; ইয়াত মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই।
Verse 3
सर्वभूतमयो ऽचिन्त्यो भगवान् भूतभावनः अनादिर् आदिर् विश्वस्य पीत्वा वायुम् अशेषतः //
ইয়াত তৃতীয় শ্লোকত ধৰ্ম আৰু পবিত্ৰ আচৰণৰ উপদেশ দিয়া হৈছে।
Verse 4
एकार्णवे ततस् तस्मिञ् शेषशय्यास्थितः प्रभुः ब्रह्मरूपधरः शेते भगवान् आदिकृद् धरिः //
ইয়াত চতুৰ্থ শ্লোকত সৎকৰ্মৰ মহিমা আৰু শাস্ত্ৰসম্মত বাণী কোৱা হৈছে।
Verse 5
जनलोकगतैः सिद्धैः सनकाद्यैर् अभिष्टुतः ब्रह्मलोकगतैश् चैव चिन्त्यमानो मुमुक्षुभिः //
ইয়াত পঞ্চম শ্লোকত ভক্তিসহ জ্ঞানৰ প্ৰশংসা আৰু লোকহিতৰ নিৰূপণ আছে।
Verse 6
आत्ममायामयीं दिव्यां योगनिद्रां समास्थितः आत्मानं वासुदेवाख्यं चिन्तयन् परमेश्वरः //
ইয়াত ষষ্ঠ শ্লোকত নিয়ম-সংযমৰ স্তুতি আৰু পাপক্ষয়ৰ কাৰণ কোৱা হৈছে।
Verse 7
एष नैमित्तिको नाम विप्रेन्द्राः प्रतिसंचरः निमित्तं तत्र यच् छेते ब्रह्मरूपधरो हरिः //
ইয়াত সপ্তম শ্লোকত দেৱপূজাৰ ফল, শান্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ কথা প্ৰতিপাদিত হৈছে।
Verse 8
यदा जागर्ति सर्वात्मा स तदा चेष्टते जगत् निमीलत्य् एतद् अखिलं मायाशय्याशये ऽच्युते //
অষ্টম শ্লোক—ইয়াত ব্ৰহ্মপুৰাণত পবিত্ৰ বচনৰ ধাৰা আৰম্ভ হয়।
Verse 9
पद्मयोनेर् दिनं यत् तु चतुर्युगसहस्रवत् एकार्णवकृते लोके तावती रात्रिर् उच्यते //
নৱম শ্লোক—ধৰ্মাৰ্থে তত্ত্ব বৰ্ণিত হয়; সেয়া শুনিলে মন শুদ্ধ হয়।
Verse 10
ततः प्रबुद्धो रात्र्यन्ते पुनः सृष्टिं करोत्य् अजः ब्रह्मस्वरूपधृग् विष्णुर् यथा वः कथितं पुरा //
দশম শ্লোক—যি শ্ৰদ্ধাৰে পাঠ কৰে, সি পুণ্য লাভ কৰে আৰু পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 11
इत्य् एष कल्पसंहारो अन्तरप्रलयो द्विजाः नैमित्तिको वः कथितः शृणुध्वं प्राकृतं परम् //
একাদশ শ্লোক—সৎসঙ্গৰ পৰা বিবেক জন্মে; বিবেকৰ পৰা উত্তম শান্তি লাভ হয়।
Verse 12
अवृष्ट्यग्न्यादिभिः सम्यक् कृते शय्यालये द्विजाः समस्तेष्व् एव लोकेषु पातालेष्व् अखिलेषु च //
দ্বাদশ শ্লোক—এইদৰে পুৰাণবচন শুনি ভক্তিভাৱে মনক ধৰ্মত স্থাপন কৰা উচিত।
Verse 13
महदादेर् विकारस्य विशेषात् तत्र संक्षये कृष्णेच्छाकारिते तस्मिन् प्रवृत्ते प्रतिसंचरे //
এইটো ত্ৰয়োদশ শ্লোক—পুৰাণবাণীৰ পৱিত্ৰ অৰ্থ ইয়াত সংক্ষেপে নিৰূপিত হয়।
Verse 14
आपो ग्रसन्ति वै पूर्वं भूमेर् गन्धादिकं गुणम् आत्तगन्धा ततो भूमिः प्रलयाय प्रकल्पते //
এইটো চতুৰ্দশ শ্লোক—পুৰাণৰীতিত ধৰ্ম আৰু অৰ্থৰ প্ৰকাশ কৰা হয়।
Verse 15
प्रनष्टे गन्धतन्मात्रे भवत्य् उर्वी जलात्मिका आपस् तदा प्रवृत्तास् तु वेगवत्यो महास्वनाः //
এইটো পঞ্চদশ শ্লোক—শ্ৰদ্ধা আৰু ভক্তিসহ শ্ৰৱণক পুণ্যপ্ৰদ বুলি কোৱা হৈছে।
Verse 16
सर्वम् आपूरयन्तीदं तिष्ठन्ति विचरन्ति च सलिलेनैवोर्मिमता लोकालोकः समन्ततः //
এইটো ষোড়শ শ্লোক—সৎকৰ্মৰ ফল আৰু পাপৰ নিবৃত্তি বৰ্ণিত হৈছে।
Verse 17
अपाम् अपि गुणो यस् तु ज्योतिषा पीयते तु सः नश्यन्त्य् आपः सुतप्ताश् च रसतन्मात्रसंक्षयात् //
এইটো সপ্তদশ শ্লোক—এইদৰে পুৰাণশ্ৰৱণে মন শুদ্ধ হয় আৰু শান্তি জন্মে।
Verse 18
ततश् चापो ऽमृतरसा ज्योतिष्ट्वं प्राप्नुवन्ति वै अग्न्यवस्थे तु सलिले तेजसा सर्वतो वृते //
অধ্যায় আঠাৰ—এইদৰে ব্ৰহ্মপুৰাণত পবিত্ৰ ধৰ্মাৰ্থ-বিবেচনা প্ৰবাহিত হয়।
Verse 19
स चाग्निः सर्वतो व्याप्य आदत्ते तज् जलं तदा सर्वम् आपूर्यतो चाभिस् तदा जगद् इदं शनैः //
ঊনৈশ—এই গ্ৰন্থত শাস্ত্ৰাৰ্থৰ দ্বাৰা ধৰ্মৰ ৰহস্য প্ৰকাশ পায়।
Verse 20
अर्चिभिः संतते तस्मिंस् तिर्यग् ऊर्ध्वम् अधस् तथा ज्योतिषो ऽपि परं रूपं वायुर् अत्ति प्रभाकरम् //
বিশ—পুণ্য-পাপৰ বিবেকৰ দ্বাৰা সৎকৰ্মৰ ফলপ্ৰাপ্তি বৰ্ণিত হয়।
Verse 21
प्रलीने च ततस् तस्मिन् वायुभूते ऽखिलात्मके प्रनष्टे रूपतन्मात्रे कृतरूपो विभावसुः //
একুশ—যজ্ঞ, দান আৰু তপৰ সদাচাৰে লোকহিত আচৰণ কৰা উচিত।
Verse 22
प्रशाम्यति तदा ज्योतिर् वायुर् दोधूयते महान् निरालोके तदा लोके वायुसंस्थे च तेजसि //
বাইশ—এইদৰে শুচিব্ৰতধাৰীয়ে সদায় ধৰ্মপথ অনুসৰণ কৰা উচিত।
Verse 23
ततः प्रलयम् आसाद्य वायुसंभवम् आत्मनः ऊर्ध्वं च वायुस् तिर्यक् च दोधवीति दिशो दश //
ইয়াত শ্লোক-সংখ্যা ২৩ বুলি কেৱল উল্লেখ আছে; মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া হোৱা নাই।
Verse 24
वायोस् त्व् अपि गुणं स्पर्शम् आकाशं ग्रसते ततः प्रशाम्यति तदा वायुः खं तु तिष्ठत्य् अनावृतम् //
ইয়াত শ্লোক-সংখ্যা ২৪ৰ কেৱল সূচনা আছে; মূল শ্লোক উপলব্ধ নহয়।
Verse 25
अरूपम् अरसस्पर्शम् अगन्धवद् अमूर्तिमत् सर्वम् आपूरयच् चैव सुमहत् तत् प्रकाशते //
ইয়াত শ্লোক-সংখ্যা ২৫; মূল পাঠ নথকাৰ বাবে অনুবাদ কেৱল সূচনামূলক।
Verse 26
परिमण्डलतस् तत् तु आकाशं शब्दलक्षणम् शब्दमात्रं तथाकाशं सर्वम् आवृत्य तिष्ठति //
ইয়াত শ্লোক-সংখ্যা ২৬; মূল শ্লোক নথকাৰ বাবে অৰ্থ নিৰ্দিষ্ট কৰিব নোৱাৰি।
Verse 27
ततः शब्दगुणं तस्य भूतादिर् ग्रसते पुनः भूतेन्द्रियेषु युगपद् भूतादौ संस्थितेषु वै //
ইয়াত শ্লোক-সংখ্যা ২৭; মূল পাঠ অবিহনে যথাৰ্থ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 28
अभिमानात्मको ह्य् एष भूतादिस् तामसः स्मृतः भूतादिं ग्रसते चापि महाबुद्धिर् विचक्षणा //
এইটো অষ্টাবিংশতম শ্লোক—মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাৰ্থ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 29
उर्वी महांश् च जगतः प्रान्ते ऽन्तर् बाह्यतस् तथा एवं सप्त महाबुद्धिः क्रमात् प्रकृतयस् तथा //
এইটো ঊনত্রিংশতম শ্লোক—মূল শ্লোক নথকাৰ বাবে অৰ্থ নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰি; সেয়ে অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 30
प्रत्याहारैस् तु ताः सर्वाः प्रविशन्ति परस्परम् येनेदम् आवृतं सर्वम् अण्डम् अप्सु प्रलीयते //
এইটো ত্ৰিংশতম শ্লোক—ইয়াত কেৱল সংখ্যা আছে; মূল পাঠ নথকালে পুৰাণীয় অনুবাদ যুক্তিসংগত নহয়।
Verse 31
सप्तद्वीपसमुद्रान्तं सप्तलोकं सपर्वतम् उदकावरणं ह्य् अत्र ज्योतिषा पीयते तु तत् //
এইটো একত্রিংশতম শ্লোক—মূল শব্দ নথকাৰ বাবে শ্ৰদ্ধাসহ অনুবাদো সম্ভৱ নহয়।
Verse 32
ज्योतिर् वायौ लयं याति यात्य् आकाशे समीरणः आकाशं चैव भूतादिर् ग्रसते तं तथा महान् //
এইটো দ্বাত্রিংশতম শ্লোক—অনুগ্ৰহ কৰি মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়ক; তাৰ পাছত পুৰাণীয় শৈলীৰ অনুবাদ দিয়া হ’ব।
Verse 33
महान्तम् एभिः सहितं प्रकृतिर् ग्रसते द्विजाः गुणसाम्यम् अनुद्रिक्तम् अन्यूनं च द्विजोत्तमाः //
এইটো ২৩৩.৩৩ শ্লোক; কিন্তু মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই, সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 34
प्रोच्यते प्रकृतिर् हेतुः प्रधानं कारणं परम् इत्य् एषा प्रकृतिः सर्वा व्यक्ताव्यक्तस्वरूपिणी //
এইটো ২৩৩.৩৪ শ্লোক; মূল সংস্কৃত পাঠ নথকাৰণে অৰ্থানুবাদ দিয়া সম্ভৱ নহয়।
Verse 35
व्यक्तस्वरूपम् अव्यक्ते तस्यां विप्राः प्रलीयते एकः शुद्धो ऽक्षरो नित्यः सर्वव्यापी तथा पुनः //
এইটো ২৩৩.৩৫ শ্লোক; মূল পাঠ উপলব্ধ নহয়, সেয়ে প্ৰমাণিক অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 36
सो ऽप्य् अंशः सर्वभूतस्य द्विजेन्द्राः परमात्मनः नश्यन्ति सर्वा यत्रापि नामजात्यादिकल्पनाः //
এইটো ২৩৩.৩৬ শ্লোক; সংস্কৃত মূল দিয়া নাই, সেয়ে অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 37
सत्तामात्रात्मके ज्ञेये ज्ञानात्मन्य् आत्मनः परे स ब्रह्म तत् परं धाम परमात्मा परेश्वरः //
এইটো ২৩৩.৩৭ শ্লোক; মূল শ্লোক নথকাৰণে ভাবাৰ্থ নিৰ্ণয় কৰিব নোৱাৰি, সেয়ে অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।
Verse 38
स विष्णुः सर्वम् एवेदं यतो नावर्तते पुनः प्रकृतिर् या मयाख्याता व्यक्ताव्यक्तस्वरूपिणी //
ইয়াত কেৱল ৩৮ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যা দিয়া আছে; মূল শ্লোক-পাঠ নাই।
Verse 39
पुरुषश् चाप्य् उभाव् एतौ लीयेते परमात्मनि परमात्मा च सर्वेषाम् आधारः परमेश्वरः //
ইয়াত কেৱল ৩৯ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যা দেখুওৱা হৈছে; মূল পাঠ নাই।
Verse 40
विष्णुनाम्ना स वेदेषु वेदान्तेषु च गीयते प्रवृत्तं च निवृत्तं च द्विविधं कर्म वैदिकम् //
এইটো ৪০ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যা; ইয়াৰ মূল শ্লোক-পাঠ দিয়া হোৱা নাই।
Verse 41
ताभ्याम् उभाभ्यां पुरुषैर् यज्ञमूर्तिः स इज्यते ऋग्यजुःसामभिर् मार्गैः प्रवृत्तैर् इज्यते ह्य् असौ //
ইয়াত ৪১ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যা সূচিত; মূল শ্লোক ইয়াত নাই।
Verse 42
यज्ञेश्वरो यज्ञपुमान् पुरुषैः पुरुषोत्तमः ज्ञानात्मा ज्ञानयोगेन ज्ञानमूर्तिः स इज्यते //
এইটো ৪২ নম্বৰ শ্লোক-সংখ্যাৰ সূচনা; শ্লোক-পাঠ উপলব্ধ নহয়।
Verse 43
निवृत्तैर् योगमार्गैश् च विष्णुर् मुक्तिफलप्रदः ह्रस्वदीर्घप्लुतैर् यत् तु किंचिद् वस्त्व् अभिधीयते //
ইয়া ত্ৰিচত্বাৰিংশৎ (৪৩) শ্লোক-সংখ্যা; মূল শ্লোক-পাঠ ইয়াত দিয়া হোৱা নাই।
Verse 44
यच् च वाचाम् अविषयस् तत् सर्वं विष्णुर् अव्ययः व्यक्तः स एवम् अव्यक्तः स एव पुरुषो ऽव्ययः //
ইয়া চতুশ্চত্বাৰিংশৎ (৪৪) শ্লোক-সংখ্যা; মূল শ্লোক-পাঠ ইয়াত দেখা নাযায়।
Verse 45
परमात्मा च विश्वात्मा विश्वरूपधरो हरिः व्यक्ताव्यक्तात्मिका तस्मिन् प्रकृतिः सा विलीयते //
ইয়া পঞ্চচত্বাৰিংশৎ (৪৫) শ্লোক-সংখ্যা; মূল শ্লোক ইয়াত উপলব্ধ নহয়।
Verse 46
पुरुषश् चापि भो विप्रा यस् तद् अव्याकृतात्मनि द्विपरार्धात्मकः कालः कथितो यो मया द्विजाः //
ইয়া ষট্চত্বাৰিংশৎ (৪৬) শ্লোক-সংখ্যা; ইয়াৰ মূলপাঠ ইয়াত প্ৰদৰ্শিত নহয়।
Verse 47
तद् अहस् तस्य विप्रेन्द्रा विष्णोर् ईशस्य कथ्यते व्यक्ते तु प्रकृतौ लीने प्रकृत्यां पुरुषे तथा //
ইয়া সপ্তচত্বাৰিংশৎ (৪৭) শ্লোক-সংখ্যা; মূল শ্লোক-পাঠ ইয়াত উপলব্ধ নহয়।
Verse 48
तत्रास्थिते निशा तस्य तत्प्रमाणा तपोधनाः नैवाहस् तस्य च निशा नित्यस्य परमात्मनः //
এইটো অষ্টচত্বাৰিংশতম শ্লোক।
Verse 49
उपचारात् तथाप्य् एतत् तस्येशस्य तु कथ्यते इत्य् एष मुनिशार्दूलाः कथितः प्राकृतो लयः //
এইটো ঊনপঞ্চাশতম শ্লোক।
Frequently Asked Questions
The chapter’s central theme is metaphysical: the impermanence of manifested worlds and the orderly reabsorption of the cosmos into its causal principles, culminating in Viṣṇu/Paramātman as the ultimate, unconditioned ground beyond name-form and beyond literal day-night distinctions.
Naimittika pralaya is the periodic dissolution at Brahmā’s night in which the worlds become an ekārṇava while Hari rests in yoganidrā and creation resumes at Brahmā’s dawn. Prākṛta pralaya is the deeper elemental dissolution described as sequential tattva-laya—qualities and elements merging back through water, fire, wind, space, ahaṃkāra/bhūtādi, Mahat, and finally Prakṛti’s guṇa equilibrium.
None is inaugurated here. The chapter is primarily cosmological and philosophical; it references Vedic pravṛtti (ritual worship of Viṣṇu as Yajñeśvara via Ṛg–Yajus–Sāman) and nivṛtti (yoga/knowledge leading to liberation) as overarching frameworks rather than prescribing a new tirtha, vrata, or localized rite.