Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas - Brahma Purana Adhyaya 34 | Assamese | Vedapath

Vyasa

Brahma Purana Adhyaya 34Daksha yajna destructionSati self-immolation Brahma Purana101 Shlokas

Adhyaya 34: Daksha’s Sacrifice, Sati’s Self-Immolation, and Uma’s Tapas

অধ্যায় ৩৪ত শিৱ (ৰুদ্ৰ/শংকৰ) আৰু প্ৰজাপতি দক্ষৰ সৈতে হোৱা বিচ্ছেদ-ৱৈৰাৰ কাৰণকথা বৰ্ণিত। ব্ৰহ্মাই দাক্ষৰ ভব্য যজ্ঞত শিৱে আগতে বিঘ্ন ঘটোৱা আৰু তাৰ ফলত দেৱতাসকলৰ ভয় জন্মা কথাৰে শিৱক স্বতন্ত্ৰ বিশ্বশক্তি ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পাছত দাক্ষৰ গৃহত কন্যাসকলৰ সমাৱেশত শিৱপত্নী সতী অনাহূতা আহি সভাত অপমানিত হয়। সতীয়ে প্ৰতিবাদ কৰি পুনর্জন্মৰ প্ৰতিজ্ঞা লয় আৰু যোগাগ্নিৰে আত্মদাহ কৰে; তাতে শিৱৰ প্ৰচণ্ড ক্ৰোধ জাগে আৰু দাক্ষ-ৰুদ্ৰৰ মাজত পৰস্পৰ শাপ-প্ৰতিশাপৰ ধাৰা চলি থাকে। তাৰ পিছত মন্বন্তৰ-পুনর্জন্ম ক্ৰমত দাক্ষ মানৱলোকে পুনর্জাত হয় আৰু সতী হিমৱান-মেনাৰ কন্যা উমা ৰূপে জন্ম লয়। কশ্যপৰ উপদেশত হিমৱানে মহৎ সন্ততি কামনা কৰে; সন্ততিৰ দ্বাৰা পিতৃমোক্ষৰ দৃষ্টান্ত শুনি উমা আৰু তেওঁৰ ভগ্নীসকল (অপৰ্ণা, একপৰ্ণা, একপাটলা)ৰ কঠোৰ তপস্যা বৰ্ণিত হয়। ব্ৰহ্মাই হস্তক্ষেপ কৰি শিৱক উমাৰ নিৰ্ধাৰিত বৰ বুলি নিশ্চিত কৰে আৰু অন্তত শিৱৰ পৰম উপাধিসমূহ স্তৱিত হয়।

Chapter Arc

{"opening_hook":"Brahmā resumes the etiological memory of Dakṣa’s earlier yajña—already once shattered by Rudra—so that the reader enters a world where even the devas tremble and seek refuge at Kailāsa, establishing Śiva’s non-derivative sovereignty.","rising_action":"Dakṣa convenes his daughters in a domestic-cum-ritual assembly; Satī arrives without invitation, meets public slight and the deliberate omission of Śiva from honor, and turns the scene into a debate on dharma: paternal authority versus marital allegiance and the inviolability of Rudra’s status.","climax_moment":"Satī, unable to bear the insult to Tryambaka, vows rebirth and performs agneyī dhāraṇā—yogic ignition—entering fire by her own will; the act becomes both protest and metaphysical transition, immediately summoning Śiva’s wrath and the logic of curse-and-countercurse that binds ritual history to cosmic time.","resolution":"The narrative is re-stitched through manvantara logic: Dakṣa’s rebirth among humans and Satī’s rebirth as Umā, daughter of Himavān and Menā; Kaśyapa’s counsel on progeny as ancestor-liberation motivates Himavān’s tapas; Umā and her sisters’ austerities culminate in Brahmā’s intervention, confirming Śarva/Maheśvara as Umā’s destined husband and closing with Śiva’s transcendent epithets and immeasurable forms.","key_verse":"“By the fire of yoga she abandoned that body, vowing again to be born for Śaṅkara; thus the Lord’s power is not bound by sacrifice, nor by the gods’ ordinances.” (Memorable teaching of the chapter; phrased as a faithful sense-translation rather than a fixed critical-edition citation.)"}

Thematic Essence

{"primary_theme":"Rudra’s sovereignty over sacrifice and the Satī→Umā rebirth arc (yajña-bhaṅga, yogic self-immolation, tapas, and destined union).","secondary_themes":["Ritual without reverence: critique of yajña-pride and social honor-politics in sacred assemblies","Curse as cosmological mechanism: imprecation linking ethics, ritual history, and manvantara cycles","Progeny as ancestor-liberation: Kaśyapa’s counsel to Himavān and the dharmic value of offspring","Tapas as world-ordering force: ascetic heat compelling divine adjudication"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter advances a Purāṇic Śaiva doctrine compatible with the Adi-Purāṇa frame: Rudra is an independent cosmic authority whose recognition is prerequisite for sacrificial legitimacy, while cyclical time (manvantara) integrates rupture into continuity through rebirth and re-ordination.","adi_purana_significance":"As ‘First Purāṇa’ style narrative theology, it supplies an origin-explanation (etiology) for a major pan-Purāṇic myth while explicitly mapping it onto manvantara succession—showing how primordial conflicts become templates for later cosmic and social order."}

Emotional Journey

{"opening_rasa":"अद्भुत (adbhuta)","climax_rasa":"रौद्र (raudra)","closing_rasa":"शान्त (shanta)","rasa_transitions":["adbhuta → भयानक (bhayanaka) → वीर (vira) → करुण (karuna) → रौद्र (raudra) → अद्भुत (adbhuta) → शान्त (shanta)"],"devotional_peaks":["Satī’s uncompromising defense of Tryambaka’s honor as a form of bhakti grounded in dharma","The agneyī dhāraṇā moment: yogic surrender that turns grief into vow and metaphysical passage","Umā’s tapas ‘heating the worlds,’ culminating in Brahmā’s authoritative confirmation of Śiva as her goal"]}

Tirtha Focus

{"tirthas_covered":["कैलास (Kailāsa)","एकाम्रक (Ekāmraka)","वाराणसी (Vārāṇasī)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":"Manvantara-linked rebirth logic is foregrounded: Dakṣa’s reappearance in a later cycle and Satī’s rebirth as Umā integrate mythic event into cyclical cosmology; curse-and-boon function as instruments of time’s continuity."}

Shlokas in Adhyaya 34

Verse 1

ब्रह्मोवाच यो ऽसौ सर्वगतो देवस् त्रिपुरारिस् त्रिलोचनः उमाप्रियकरो रुद्रश् चन्द्रार्धकृतशेखरः //

এতিয়া চৌত্রিশতম অধ্যায় আৰম্ভ; 34.1 প্ৰথম শ্লোক-স্থান, অৰ্থ প্ৰসঙ্গৰ পৰা গ্ৰহণীয়।

Verse 2

विद्राव्य विबुधान् सर्वान् सिद्धविद्याधरान् ऋषीन् गन्धर्वयक्षनागांश् च तथान्यांश् च समागतान् //

চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ দ্বিতীয় শ্লোক-স্থান নিৰ্দেশিত; ইয়াত কোৱা কথা প্ৰসঙ্গ অনুসাৰে মননীয়।

Verse 3

जघान पूर्वं दक्षस्य यजतो धरणीतले यज्ञं समृद्धं रत्नाढ्यं सर्वसंभारसंभृतम् //

চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ তৃতীয় শ্লোক-স্থান; পবিত্ৰ বাক্যৰ মর্ম প্ৰসঙ্গ অনুসাৰে ভালদৰে বুজিব লাগে।

Verse 4

यस्य प्रतापसंत्रस्ताः शक्राद्यास् त्रिदिवौकसः शान्तिं न लेभिरे विप्राः कैलासं शरणं गताः //

চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ চতুৰ্থ শ্লোক-স্থান নিৰ্দেশিত; ইয়াত কোৱা ধৰ্মাৰ্থ প্ৰসঙ্গ অনুসাৰে বিবেচনীয়।

Verse 5

स आस्ते तत्र वरदः शूलपाणिर् वृषध्वजः पिनाकपाणिर् भगवान् दक्षयज्ञविनाशनः //

পঞ্চম শ্লোক—ইয়াত মূল পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে ‘৫’ কেৱল সংকেতমাত্ৰ।

Verse 6

महादेवो ऽकले देशे कृत्तिवासा वृषध्वजः एकाम्रके मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदो हरः //

ষষ্ঠ শ্লোক—ইয়াত মূল শ্লোক উপলব্ধ নহয়; ‘৬’ কেৱল ক্ৰমাংক।

Verse 7

मुनय ऊचुः किमर्थं स भवो देवः सर्वभूतहिते रतः जघान यज्ञं दक्षस्य देवैः सर्वैर् अलंकृतम् //

সপ্তম শ্লোক—মূল পাঠ নথকাৰণে ‘৭’ কেৱল সংকেত।

Verse 8

न ह्य् अल्पं कारणं तत्र प्रभो मन्यामहे वयम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः //

অষ্টম শ্লোক—ইয়াত শ্লোকপাঠ দিয়া নাই; ‘৮’ কেৱল নিৰ্দেশ।

Verse 9

ब्रह्मोवाच दक्षस्यासन्न् अष्ट कन्या याश् चैवं पतिसंगताः स्वेभ्यो गृहेभ्यश् चानीय ताः पिताभ्यर्चयद् गृहे //

নৱম শ্লোক—ইয়াত মূল শ্লোক উপলব্ধ নহয়; ‘৯’ কেৱল ক্ৰম-নিৰ্দেশ।

Verse 10

ततस् त्व् अभ्यर्चिता विप्रा न्यवसंस् ताः पितुर् गृहे तासां ज्येष्ठा सती नाम पत्नी या त्र्यम्बकस्य वै //

ইয়াত দশম শ্লোকত পুৰাণাৰ্থ সংক্ষেপে নিৰূপিত হৈছে।

Verse 11

नाजुहावात्मजां तां वै दक्षो रुद्रम् अभिद्विषन् अकरोत् संनतिं दक्षे न च कांचिन् महेश्वरः //

ইয়াত একাদশ শ্লোকত শ্ৰদ্ধাসহ ধৰ্মৰ মহিমা প্ৰকাশিত হৈছে।

Verse 12

जामाता श्वशुरे तस्मिन् स्वभावात् तेजसि स्थितः ततो ज्ञात्वा सती सर्वास् तास् तु प्राप्ताः पितुर् गृहम् //

ইয়াত দ্বাদশ শ্লোকত সৎকৰ্মৰ ফলপ্ৰাপ্তিৰ ইংগিত দিয়া হৈছে।

Verse 13

जगाम साप्य् अनाहूता सती तु स्वपितुर् गृहम् ताभ्यो हीनां पिता चक्रे सत्याः पूजाम् असंमताम् ततो ऽब्रवीत् सा पितरं देवी क्रोधसमाकुला //

ইয়াত ত্ৰয়োদশ শ্লোকত জ্ঞান আৰু বৈৰাগ্যৰ প্ৰশংসা কৰা হৈছে।

Verse 14

सत्य् उवाच यवीयसीभ्यः श्रेष्ठाहं किं न पूजसि मां प्रभो असत्कृताम् अवस्थां यः कृतवान् असि गर्हिताम् अहं ज्येष्ठा वरिष्ठा च मां त्वं सत्कर्तुम् अर्हसि //

ইয়াত চতুৰ্দশ শ্লোকত ভক্তিৰ পাৱনতা আৰু শান্তি প্ৰতিপাদিত হৈছে।

Verse 15

ब्रह्मोवाच एवम् उक्तो ऽब्रवीद् एनां दक्षः संरक्तलोचनः //

এইটো চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ পঞ্চদশ শ্লোক।

Verse 16

दक्ष उवाच त्वत्तः श्रेष्ठा वरिष्ठाश् च पूज्या बालाः सुता मम तासां ये चैव भर्तारस् ते मे बहुमताः सति //

এইটো চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ ষোড়শ শ্লোক।

Verse 17

ब्रह्मिष्ठाश् च व्रतस्थाश् च महायोगाः सुधार्मिकाः गुणैश् चैवाधिकाः श्लाघ्याः सर्वे ते त्र्यम्बकात् सति //

এইটো চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ সপ্তদশ শ্লোক।

Verse 18

वसिष्ठो ऽत्रिः पुलस्त्यश् च अङ्गिराः पुलहः क्रतुः भृगुर् मरीचिश् च तथा श्रेष्ठा जामातरो मम //

এইটো চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ অষ্টাদশ শ্লোক।

Verse 19

तैश् चापि स्पर्धते शर्वः सर्वे ते चैव तं प्रति तेन त्वां न बुभूषामि प्रतिकूलो हि मे भवः //

এইটো চৌত্রিশতম অধ্যায়ৰ ঊনবিংশ শ্লোক।

Verse 20

इत्य् उक्तवांस् तदा दक्षः संप्रमूढेन चेतसा शापार्थम् आत्मनश् चैव येनोक्ता वै महर्षयः तथोक्ता पितरं सा वै क्रुद्धा देवी तम् अब्रवीत् //

ইয়াত ‘২০’ শ্লোক-সংখ্যাৰ উল্লেখ আছে; মূল শ্লোক অনুপস্থিত, সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।

Verse 21

सत्य् उवाच वाङ्मनःकर्मभिर् यस्माद् अदुष्टां मां विगर्हसि तस्मात् त्यजाम्य् अहं देहम् इमं तात तवात्मजम् //

ইয়াত ‘২১’ শ্লোক-সংখ্যা মাত্ৰ উল্লেখ আছে; মূল শ্লোক নথকাৰণে অনুবাদ দিয়া নাযায়।

Verse 22

ब्रह्मोवाच ततस् तेनापमानेन सती दुःखाद् अमर्षिता अब्रवीद् वचनं देवी नमस्कृत्य स्वयंभुवे //

ইয়াত ‘২২’ শ্লোক-সংখ্যা উল্লেখ আছে; মূল পাঠ নথকাৰণে অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।

Verse 23

सत्य् उवाच येनाहम् अपदेहा वै पुनर् देहेन भास्वता तत्राप्य् अहम् असंमूढा संभूता धार्मिकी पुनः गच्छेयं धर्मपत्नीत्वं त्र्यम्बकस्यैव धीमतः //

ইয়াত ‘২৩’ শ্লোক-সংখ্যা আছে; মূল শ্লোক নথকাৰণে অনুবাদ দিয়া সম্ভৱ নহয়।

Verse 24

ब्रह्मोवाच तत्रैवाथ समासीना रुष्टात्मानं समादधे धारयाम् आस चाग्नेयीं धारणाम् आत्मनात्मनि //

ইয়াত ‘২৪’ শ্লোক-সংখ্যা উল্লেখ আছে; মূল পাঠ অবিহনে পবিত্ৰাৰ্থ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়।

Verse 25

ततः स्वात्मानम् उत्थाप्य वायुना समुदीरितः सर्वाङ्गेभ्यो विनिःसृत्य वह्निर् भस्म चकार ताम् //

পঁচিশতম শ্লোক—ইয়াত মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে কেৱল সংখ্যাৰ নিৰ্দেশ দেখা যায়।

Verse 26

तद् उपश्रुत्य निधनं सत्या देव्याः स शूलधृक् संवादं च तयोर् बुद्ध्वा याथातथ्येन शंकरः दक्षस्य च विनाशाय चुकोप भगवान् प्रभुः //

ছাব্বিশতম শ্লোক—ইয়াত মূল শ্লোক-পাঠ উপলব্ধ নহয়; কেৱল সংখ্যা দেখুওৱা হৈছে।

Verse 27

श्रीशंकर उवाच यस्माद् अवमता दक्ष सहसैवागता सती प्रशस्ताश् चेतराः सर्वास् त्वत्सुता भर्तृभिः सह //

সাতাশতম শ্লোক—মূল পাঠ নথকাৰণে ইয়াত কেৱল ক্ৰমসংখ্যাৰ নিৰ্দেশ আছে।

Verse 28

तस्माद् वैवस्वते प्राप्ते पुनर् एते महर्षयः उत्पत्स्यन्ति द्वितीये वै तव यज्ञे ह्य् अयोनिजाः //

আঠাশতম শ্লোক—ইয়াত শ্লোকৰ মূল বাক্য দিয়া নাই; কেৱল সংখ্যা উল্লেখ আছে।

Verse 29

हुते वै ब्रह्मणः सत्त्रे चाक्षुषस्यान्तरे मनोः अभिव्याहृत्य सप्तर्षीन् दक्षं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

ঊনত্রিশতম শ্লোক—মূল শ্লোকপাঠ নথকাৰণে ইয়াত কেৱল সংখ্যা-নিৰ্দেশ উপলব্ধ।

Verse 30

भविता मानुषो राजा चाक्षुषस्यान्तरे मनोः प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसः //

এইটো ব্ৰহ্মপুৰাণৰ ত্ৰিংশত্তম শ্লোক; ইয়াৰ ভাব ধৰ্ম আৰু পবিত্ৰ স্মৰণৰ বাবে গ্ৰহণীয়।

Verse 31

दक्ष इत्य् एव नाम्ना त्वं मारिषायां जनिष्यसि कन्यायां शाखिनां चैव प्राप्ते वै चाक्षुषान्तरे //

এইটো ব্ৰহ্মপুৰাণৰ একত্ৰিংশত্তম শ্লোক; ই ধৰ্মৰ বিস্তাৰ কৰে, শ্ৰদ্ধাৰে পাঠ আৰু শ্ৰৱণীয়।

Verse 32

अहं तत्रापि ते विघ्नम् आचरिष्यामि दुर्मते धर्मकामार्थयुक्तेषु कर्मस्व् इह पुनः पुनः //

এইটো দ্বাত্ৰিংশত্তম শ্লোক, পাৱন; ই পুৰাণোক্ত তত্ত্বৰ ইংগিত দিয়ে আৰু সাধুজনে আদৰ কৰিবলগীয়া।

Verse 33

ततो वै व्याहृतो दक्षो रुद्रं सो ऽभ्यशपत् पुनः //

এইটো ত্ৰয়স্ত্ৰিংশত্তম শ্লোক; পুৰাণ-পরম্পৰাত নিবদ্ধ; ধৰ্মজ্ঞান বৃদ্ধিৰ বাবে মনত ধাৰণীয়।

Verse 34

दक्ष उवाच यस्मात् त्वं मत्कृते क्रूर ऋषीन् व्याहृतवान् असि तस्मात् सार्धं सुरैर् यज्ञे न त्वां यक्ष्यन्ति वै द्विजाः //

এইটো চতুস্ত্ৰিংশত্তম শ্লোক, পবিত্ৰাৰ্থপ্ৰদ; পুৰাণ শ্ৰৱণ-পাঠৰ ফল দেখুৱাবলৈ উপদিষ্ট।

Verse 35

कृत्वाहुतिं तव क्रूर अपः स्पृशन्ति कर्मसु इहैव वत्स्यसे लोके दिवं हित्वायुगक्षयात् ततो देवैस् तु ते सार्धं न तु पूजा भविष्यति //

এইটো অধ্যায় ৩৪ৰ ৩৫তম শ্লোক; ইয়াত কেৱল সংখ্যা আছে, মূল পাঠ পালে তেতিয়াহে সঠিক অনুবাদ সম্ভৱ।

Verse 36

रुद्र उवाच चातुर्वर्ण्यं तु देवानां ते चाप्य् एकत्र भुञ्जते न भोक्ष्ये सहितस् तैस् तु ततो भोक्ष्याम्य् अहं पृथक् //

এইটো অধ্যায় ৩৪ৰ ৩৬তম শ্লোক; মূল শ্লোকপাঠ নথকাৰ বাবে নিশ্চিত অনুবাদ দিয়া নাযায়।

Verse 37

सर्वेषां चैव लोकानाम् आदिर् भूर्लोक उच्यते तम् अहं धारयाम्य् एकः स्वेच्छया न तवाज्ञया //

এইটো অধ্যায় ৩৪ৰ ৩৭তম শ্লোক; ইয়াত কেৱল সংখ্যা, মূল বাক্য পালে তেতিয়াহে অনুবাদ সম্ভৱ।

Verse 38

तस्मिन् धृते सर्वलोकाः सर्वे तिष्ठन्ति शाश्वताः तस्माद् अहं वसामीह सततं न तवाज्ञया //

এইটো অধ্যায় ৩৪ৰ ৩৮তম শ্লোক; মূল পাঠ পালে ইয়াৰ অৰ্থ যথাযথভাৱে অনুবাদ কৰিব পাৰি।

Verse 39

ब्रह्मोवाच ततो ऽभिव्याहृतो दक्षो रुद्रेणामिततेजसा स्वायंभुवीं तनुं त्यक्त्वा उत्पन्नो मानुषेष्व् इह //

এইটো অধ্যায় ৩৪ৰ ৩৯তম শ্লোক; মূল শ্লোক নেদেখিলে অনুবাদ সম্পূৰ্ণ নহয়।

Verse 40

यदा गृहपतिर् दक्षो यज्ञानाम् ईश्वरः प्रभुः समस्तेनेह यज्ञेन सो ऽयजद् दैवतैः सह //

এইটো চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ চল্লিশতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া নাই।

Verse 41

अथ देवी सती यत् ते प्राप्ते वैवस्वते ऽन्तरे मेनायां ताम् उमां देवीं जनयाम् आस शैलराट् //

এইটো চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ একচল্লিশতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া নাই।

Verse 42

सा तु देवी सती पूर्वम् आसीत् पश्चाद् उमाभवत् सहव्रता भवस्यैषा नैतया मुच्यते भवः //

এইটো চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ বিয়াল্লিশতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া নাই।

Verse 43

यावद् इच्छति संस्थानं प्रभुर् मन्वन्तरेष्व् इह मारीचं कश्यपं देवी यथादितिर् अनुव्रता //

এইটো চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ তেতাল্লিশতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া নাই।

Verse 44

सार्धं नारायणं श्रीस् तु मघवन्तं शची यथा विष्णुं कीर्तिर् उषा सूर्यं वसिष्ठं चाप्य् अरुन्धती //

এইটো চতুৰ্দশ অধ্যায়ৰ চুয়াল্লিশতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া নাই।

Verse 45

नैतांस् तु विजहत्य् एता भर्तॄन् देव्यः कथंचन एवं प्राचेतसो दक्षो जज्ञे वै चाक्षुषे ऽन्तरे //

ইয়াত শ্লোকৰ মূল পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাৰ্থ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি শ্লোকটো দিয়ক।

Verse 46

प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश् चापि प्रचेतसाम् दशभ्यस् तु प्रचेतोभ्यो मारिषायां पुनर् नृप //

Verse 47

जज्ञे रुद्राभिशापेन द्वितीयम् इति नः श्रुतम् भृग्वादयस् तु ते सर्वे जज्ञिरे वै महर्षयः //

Verse 48

आद्ये त्रेतायुगे पूर्वं मनोर् वैवस्वतस्य ह देवस्य महतो यज्ञे वारुणीं बिभ्रतस् तनुम् //

Verse 49

इत्य् एषो ऽनुशयो ह्य् आसीत् तयोर् जात्यन्तरे गतः प्रजापतेश् च दक्षस्य त्र्यम्बकस्य च धीमतः //

Verse 50

तस्मान् नानुशयः कार्यो वरेष्व् इह कदाचन जात्यन्तरगतस्यापि भावितस्य शुभाशुभैः जन्तोर् न भूतये ख्यातिस् तन् न कार्यं विजानता //

ই ব্ৰহ্মপুৰাণৰ পঞ্চাশতম শ্লোক; ইয়াত মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই, সেয়ে কেৱল সূচনামূলক অনুবাদ দিয়া হৈছে।

Verse 51

मुनय ऊचुः कथं रोषेण सा पूर्वं दक्षस्य दुहिता सती त्यक्त्वा देहं पुनर् जाता गिरिराजगृहे प्रभो //

ই ব্ৰহ্মপুৰাণৰ একাৱন্নতম শ্লোক; মূল শ্লোক ইয়াত উপলব্ধ নহয়, সেয়ে ই সূচনামূলক অনুবাদ।

Verse 52

देहान्तरे कथं तस्याः पूर्वदेहो बभूव ह भवेन सह संयोगः संवादश् च तयोः कथम् //

ই ব্ৰহ্মপুৰাণৰ বাহান্নতম শ্লোক; ইয়াত মূল পাঠ নাই, সেয়ে ই তথ্যসূচক অনুবাদ।

Verse 53

स्वयंवरः कथं वृत्तस् तस्मिन् महति जन्मनि विवाहश् च जगन्नाथ सर्वाश्चर्यसमन्वितः //

ই ব্ৰহ্মপুৰাণৰ ত্ৰেপন্নতম শ্লোক; মূল শব্দ ইয়াত নাই, সেয়ে ই কেৱল সূচনামূলক।

Verse 54

तत् सर्वं विस्तराद् ब्रह्मन् वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे पुण्यां कथां चातिमनोहराम् //

ই ব্ৰহ্মপুৰাণৰ চৌৱন্নতম শ্লোক; মূল পাঠ ইয়াত দিয়া হোৱা নাই, সেয়ে ই সূচনামূলক অনুবাদ।

Verse 55

ब्रह्मोवाच शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः कथां पापप्रणाशिनीम् उमाशंकरयोः पुण्यां सर्वकामफलप्रदाम् //

ইয়াত শ্লোকৰ মূল সংস্কৃত পাঠ দিয়া নাই; সেয়ে যথাযথ অনুবাদ সম্ভৱ নহয়। অনুগ্ৰহ কৰি পাঠ দিয়ক।

Verse 56

कदाचित् स्वगृहात् प्राप्तं कश्यपं द्विपदां वरम् अपृच्छद् धिमवान् वृत्तं लोके ख्यातिकरं हितम् //

Verse 57

केनाक्षयाश् च लोकाः स्युः ख्यातिश् च परमा मुने तथैव चार्चनीयत्वं सत्सु तत् कथयस्व मे //

Verse 58

कश्यप उवाच अपत्येन महाबाहो सर्वम् एतद् अवाप्यते ममाख्यातिर् अपत्येन ब्रह्मणा ऋषिभिः सह //

Verse 59

किं न पश्यसि शैलेन्द्र यतो मां परिपृच्छसि वर्तयिष्यामि यच् चापि यथादृष्टं पुराचल //

Verse 60

वाराणसीम् अहं गच्छन्न् अपश्यं संस्थितं दिवि विमानं सुनवं दिव्यम् अनौपम्यं महर्धिमत् //