Srimad Bhagavatam — Shashtha Skandha, Shloka 5
Nārāyaṇa-kavaca — The Armor of Lord Nārāyaṇa
श्रीविश्वरूप उवाच धौताङ्घ्रिपाणिराचम्य सपवित्र उदङ्मुख: । कृतस्वाङ्गकरन्यासो मन्त्राभ्यां वाग्यत: शुचि: ॥ ४ ॥ नारायणपरं वर्म सन्नह्येद् भय आगते । पादयोर्जानुनोरूर्वोरुदरे हृद्यथोरसि ॥ ५ ॥ मुखे शिरस्यानुपूर्व्यादोंङ्कारादीनि विन्यसेत् । ॐ नमो नारायणायेति विपर्ययमथापि वा ॥ ६ ॥
śrī-viśvarūpa uvāca dhautāṅghri-pāṇir ācamya sapavitra udaṅ-mukhaḥ kṛta-svāṅga-kara-nyāso mantrābhyāṁ vāg-yataḥ śuciḥ
শ্ৰী বিশ্বৰূপে ক’লে—ভয় আহিলে প্ৰথমে হাত-পা ধুই আচমন কৰিব, পবিত্ৰ হৈ উত্তৰমুখে বহি কুশ স্পৰ্শ কৰি মৌন থাকিব। তাৰ পাছত অষ্টাক্ষৰ আৰু দ্বাদশাক্ষৰ মন্ত্ৰে কৰ-অঙ্গন্যাস কৰি ‘ওঁ নমো নাৰায়ণায়’ জপ কৰি পাদৰ পৰা ক্ৰমে জানু, উৰু, উদৰ, হৃদয়, বক্ষ, মুখ আৰু শিৰত ন্যাস কৰিব; তাৰ পিছত বিপৰীত ক্ৰমতো কৰিব। এইদৰে নাৰায়ণ-কৱচ ধাৰণ হয়।
FAQs
This verse instructs that when fear arises one should take shelter of the Narayana-centered “armor,” mentally placing divine protection over the body—signifying complete dependence on Nārāyaṇa.
Viśvarūpa teaches this protective discipline as a devotional safeguard in times of danger, directing the practitioner to consciously invoke Nārāyaṇa’s protection through sacred placement (nyāsa).
When anxiety or threat arises, remember Nārāyaṇa, recite His name/mantra, and cultivate mindful God-centered protection—training the mind to respond to fear with surrender rather than panic.