Mantra 1
Sukta 57
सरस्वती। यदाशसा वदतो मे विचुक्षुभे यद् याचमानस्य चरतो जनाँ अनु । यदात्मनि तन्वोऽमे विरिष्टं सरस्वती तदा पृणद् घृतेन
sárasvatī | yadā́śásā vádato me vicukṣúbhe yád yā́camānasya cárato jánāṃ ánu | yadā́tmani tanvò ’mé víriṣṭaṃ sárasvatī tádā pṛṇad ghṛténa ||
O Sarasvatī—when, speaking in hope, I am shaken; when, a suppliant wandering, I follow after men; when in my very self, in my body, there is a rift—then, O Sarasvatī, do thou fill it full with ghee.
হে সরস্বতী—যেতিয়া আশা লৈ কথা কওঁতে মোৰ অন্তৰ কঁপি উঠে; যেতিয়া ভিক্ষুক-যাচক হৈ ঘূৰি ফুৰোঁতে মানুহৰ পিছে পিছে চলোঁ; যেতিয়া মোৰ নিজৰ আত্মাত, মোৰ দেহত ফাটল-ভাঙনি দেখা দিয়ে—তেতিয়া, হে সরস্বতী, ঘৃত (ঘী) দি তাক পূৰ্ণ কৰি দিয়া।
Rishi: Unspecified in the provided excerpt (likely Atharvanic)
Devata: Sarasvatī
Chandas: Mixed/Triṣṭubh-like cadence (probable due to longer pādas; exact meter requires full pada-count verification)
{"primary_rasa":"karuna","secondary_rasa":"shanta","emotional_arc":"Vulnerability and agitation → appeal → soothing restoration","listener_experience":"A sense of being held and repaired; calm warmth spreading through the body.","intensity":5}