Adhyaya 320
Aghīrāstra-ādi-Śānti-kalpaḥ (Rite for Pacification of Aghora-Astra and Other Weapons)
এই অধ্যায়ত ভগৱান অগ্নি (ঈশ্বৰ) কৰ্মাৰম্ভৰ আগতে যুদ্ধশক্তি আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডীয় শক্তিসমূহক বিধিপূৰ্বক সামঞ্জস্য কৰি ৰক্ষাবিধান বৰ্ণনা কৰে। সৰ্বকৰ্মসিদ্ধিদায়ক ‘অস্ত্ৰযাগ’ত মণ্ডলৰ মাজত শিৱাস্ত্ৰ স্থাপন কৰি, পূৰ্ব দিশৰ পৰা দিশাক্ৰমে বজ্ৰ আদি অস্ত্ৰ বিন্যাস কৰা হয়। তেনেদৰে গ্ৰহপূজাত মাজত সূৰ্য আৰু পূৰ্বস্থানৰ পৰা ক্ৰমে অন্য গ্ৰহ স্থাপন কৰি শুভফলৰ বাবে গ্ৰহ-সমন্বয় স্থাপন কৰা হয়। মূল উপদেশ অঘোৰ-অস্ত্ৰৰ জপ আৰু হোমেৰে ‘অস্ত্ৰশান্তি’ কৰা; ই গ্ৰহদোষ, ৰোগ, মাৰি/উপদ্ৰৱ, শত্রুবল আৰু বিনায়ক-সম্পৰ্কীয় বিঘ্ন শমায়। লক্ষ/অযুত/সহস্ৰ জপসংখ্যা আৰু তিল, ঘৃত, গুগ্গুলু, দূৰ্বা, অক্ষত, জবা আদি দ্ৰব্য উল্কাপাত, ভূমিকম্প, বনপ্ৰৱেশ, ৰক্তসদৃশ বৃক্ষৰস, ঋতুবিপৰীত ফলধাৰণ, মহামাৰী, হাতীৰ বিকাৰ, গৰ্ভপাত আৰু যাত্ৰা-শকুন আদি নিমিত্ত অনুসাৰে নিৰ্দিষ্ট। শেষত ন্যাস আৰু পঞ্চবক্ত্ৰ দেৱতাৰ ধ্যান কৰি জয় আৰু পৰম সিদ্ধি লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे मण्डलानि नामोनविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अघीरास्त्रादिशान्तिकल्पः ईश्वर उवाच अस्त्रयागः पुरा कार्यः सर्वकर्मसु सिद्धिदः मध्ये पूज्यं शिवाद्यस्त्रं वज्रादीन् पूर्वतः क्रमात्
এইদৰে অগ্নি মহাপুৰাণত ৩১৯তম অধ্যায় ‘মণ্ডলানি’ নামে পৰিচিত। এতিয়া ৩২০তম অধ্যায়—‘অঘীৰাস্ত্ৰাদি শান্তিকল্প’ আৰম্ভ হয়। ঈশ্বৰ ক’লে: প্ৰথমে অস্ত্ৰযাগ কৰা উচিত; ই সকলো কৰ্মত সিদ্ধি দিয়ে। মধ্যত শিৱাদি অস্ত্ৰ পূজা কৰিব, আৰু পূৰ্ব দিশৰ পৰা ক্ৰমে বজ্ৰাদি পূজা কৰিব।
Verse 2
पञ्चचक्रं दशकरं रणादौ पूजितं जये ग्रहपूजा रविर्मध्ये पूर्वाद्याः सोमकादयः
পঞ্চচক্ৰ আৰু দশকৰ (দশ ভাগ) যুক্ত এই বিন্যাস ৰণৰ আৰম্ভণিতে পূজিত হলে জয় দিয়ে। গ্ৰহপূজাত সূৰ্য মধ্যত থাকে, আৰু পূৰ্ব দিশৰ পৰা ক্ৰমে চন্দ্ৰ আদি গ্ৰহ থাকে।
Verse 3
सर्व एकादशस्थास्तु ग्रहाः स्युः ग्रहपूजनात् अस्त्रशान्तिं प्रवक्ष्यामि सर्वोत्पातविनाशिनीं
গ্ৰহপূজাৰ ফলত সকলো গ্ৰহ একাদশ স্থানত শুভভাৱে স্থিত হয়। এতিয়া মই সকলো উৎপাত বিনাশিনী অস্ত্ৰ-শান্তি বিধান বৰ্ণনা কৰিম।
Verse 4
ग्रहरोगादिशमनीं मारीशत्रुविमर्दनीं विनायकोपतप्तिघ्नमघोरास्त्रं जपेन्नरः
মানুহে অঘোৰ-অস্ত্ৰ মন্ত্ৰ জপ কৰা উচিত; ই গ্ৰহদোষ, ৰোগ আদি শমায়, মাৰী আদি শত্রুক দমন কৰে আৰু বিনায়কৰ অপ্ৰসন্নতাৰ পৰা হোৱা তাপ নাশ কৰে।
Verse 5
लक्षं ग्रहादिनाशः स्यादुत्पाते तिलहोमनम् दिव्ये लक्षं तदर्धेन व्योमजोत्पातनाशनं
লক্ষ জপ/আহুতিত গ্ৰহাদি দোষ নাশ হয়; উৎপাত হ’লে তিল-হোম কৰা উচিত। দিব্য (আকাশীয়) উৎপাতত লক্ষ আহুতি, আৰু তাৰ অর্ধে ব্যোমজ উৎপাত নাশ হয়।
Verse 6
घृतेन लक्षपातेन उत्पाते भुमिजे हितम् घृतगुग्गुलुहोमे च सर्वोत्पातादिमर्दनम्
ভূমিজ (পাৰ্থিৱ) উৎপাতত ঘৃতৰে লক্ষ আহুতি দিয়া হিতকৰ। ঘৃত আৰু গুগ্গুলুৰে কৰা হোমে সকলো উৎপাত আদি দমন কৰে।
Verse 7
दूर्वाक्षताज्यहोमेन व्याधयो ऽथ घृतेन च सहस्रेण तु दुःखस्वप्ना विनशन्ति न संशयः
দূৰ্বা, অক্ষত আৰু ঘৃতৰে কৰা হোমে ব্যাধি শমায়; আৰু ঘৃতৰ সহস্ৰ আহুতিত দুখদ স্বপ্ন নাশ হয়—সন্দেহ নাই।
Verse 8
अयुताद् ग्रहदोषघ्नो जवाघृतविमिश्रितात् विनायकार्तिशमनमयुतेन घृतस्य च
দহ হাজাৰ পৰিমাণত জবা (জপা) ফুল আৰু ঘিউ মিহলাই আহুতি দিলে গ্ৰহদোষজনিত দুখ-কষ্ট নাশ হয়; আৰু ঘিউৰ দহ হাজাৰ আহুতিত বিনায়কজনিত বিঘ্ন-পীড়া শমিত হয়।
Verse 9
भूतवेदालशान्तिस्तु गुग्गुलोरयुतेन च महावृक्षस्य भङ्गेतु व्यालकङ्के गृहे स्थिते
ভূত-ৱেতাল শান্তিৰ বাবে গুগ্গুলুৰ দহ হাজাৰ পৰিমাণে শান্তিকৰ্ম কৰা উচিত; তদ্ৰূপ মহাবৃক্ষ অশুভভাৱে ভাঙিলে, অথবা গৃহত সাপ বা কঙ্ক (বক) আদি অমঙ্গলসূচক উপস্থিত থাকিলে, সেই একে শান্তিবিধি পালনীয়।
Verse 10
आरण्यानां प्रवेशे दूर्वाज्याक्षतहावनात् उल्कापाते भूमिकम्पे तिलाज्येनाहुताच्छिवम्
অৰণ্যত প্ৰৱেশৰ সময়ত দূৰ্বা, ঘিউ আৰু অক্ষতৰে হৱন কৰা উচিত; আৰু উল্কাপাত বা ভূমিকম্প হ’লে তিল আৰু ঘিউৰ আহুতিত মঙ্গল লাভ হয়।
Verse 11
रक्तस्रावे तु वृक्षाणामयुताद् गुग्गुलोः शिवं अकाले फलपुष्पाणां राष्ट्रभङ्गे च मारणे
গছৰ পৰা ৰক্তস্ৰাৱৰ দৰে ৰস ওলাই আহিলে গুগ্গুলুৰ দহ হাজাৰ পৰিমাণে শান্তি কৰিলে মঙ্গল হয়; কিন্তু অকালে ফল-ফুল ওলালে সেয়া ৰাষ্ট্ৰভংগ আৰু মৃত্যুৰ সূচক।
Verse 12
द्विपदादेर्यदा मारि लक्षार्धाच्च तिलाज्यतः हस्तिमारीप्रशान्त्यर्थं करिणीदन्तवर्धने
দ্বিপদ আদি প্ৰাণীত মাৰি (মহামাৰী) দেখা দিলে তিল আৰু ঘিউসহ অর্ধ লক্ষ পৰিমাণে প্ৰতিকার/প্ৰয়োগ কৰা উচিত—ই হস্তিমাৰি প্ৰশমনৰ বাবে আৰু কৰিণী (হাতিনী)ৰ দন্তবৃদ্ধি-বলবৃদ্ধিৰ বাবে।
Verse 13
हस्तिन्यां मददृष्टौ च अयुताच्छान्तिरिष्यते अकाले गर्भपाते तु जातं यत्र विनश्यति
হস্তিনীত মদোন্মত্ত দৃষ্টি দেখা দিলে অযুত (দহ হাজাৰ) মূল্যৰ মহাশান্তি বিধান কৰা হৈছে। আৰু অকালে গৰ্ভপাত হ’লে তাত যি জন্মে সি বিনষ্ট হয় বুলি কোৱা হৈছে।
Verse 14
विकृता यत्र जायन्ते यात्राकाले ऽयुतं हुनेत् तिलाज्यलक्षहोमन्तु उत्तमासिद्धिसाधने
য’ত অশুভ বিকৃতি জন্মে, যাত্ৰাৰ সময়ত অযুত (নিৰ্দিষ্ট সংখ্যা) আহুতি দিয়া উচিত। কিন্তু উত্তম সিদ্ধি লাভৰ বাবে তিল আৰু ঘৃতৰে লক্ষ (এলাখ) হোম কৰা উচিত।
Verse 15
मध्यमायां तदर्धेन तत्पादादधमासु च यथा जपस् तथा होमः संग्रामे विजयो भवेत् अघोरास्त्रं जपेन्न्यस्य ध्यात्वा पञ्चास्यमूर्जितम्
মধ্যম আচাৰত তাৰ অর্ধ, আৰু অধম আচাৰত তাৰ চতুৰ্থাংশ লৈ—যিমান জপ সিমানেই হোম কৰা উচিত; তেতিয়া যুদ্ধত বিজয় হয়। ন্যাস কৰি, শক্তিমান পঞ্চাস্য দেৱতাৰ ধ্যান কৰি অঘোৰাস্ত্ৰ জপ কৰিব।
Frequently Asked Questions
A precise ritual-architecture of protection: mandala placement (center and directional order), graded japa/homa counts (lakṣa, ayuta, sahasra; with middle/low reductions), and substance-specific offerings (tila, ghṛta, guggulu, dūrvā, akṣata, javā) mapped to distinct omens and afflictions.
It frames protective and martial efficacy as dharmically regulated power: by nyāsa, mantra-japa, and śānti rites, the practitioner disciplines fear and violence through devotion and cosmic alignment, converting worldly success (bhukti) into a purified support for steadiness in dharma and eventual liberation (mukti).
Weapons are treated as presiding energies requiring propitiation (astra-yāga), while planets are stabilized through graha-pūjā in an ordered mandala; together they establish a harmonized field in which astra-śānti and battle-oriented rites can succeed without omen-driven obstruction.