अत्र दत्तं हुतं जप्तं तपस्तप्तं कृतं हि यत् । तत्सर्वं चाक्षयं प्रोक्तं सप्तकल्पावधि प्रिये
atra dattaṃ hutaṃ japtaṃ tapastaptaṃ kṛtaṃ hi yat | tatsarvaṃ cākṣayaṃ proktaṃ saptakalpāvadhi priye
يا حبيبة، كلُّ ما يُتصدَّق به هنا، وما يُقرَّب في القربان، وما يُتلى جَپًا، وما يُنجَز بالزهد والتقشّف—فإنه كلَّه يُعلَن غيرَ فانٍ، باقياً إلى سبعةِ كَلْپات.
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Priye/Bhāminī (beloved lady)
Scene: Pilgrims perform dāna, homa flames rise, japa beads in hand, ascetics in tapas; above them a cosmic clock/kalpa imagery indicating ‘seven kalpas’ of undiminishing merit, with akṣaya light raining down.
Place intensifies practice: righteous acts done in a mahā-tīrtha are said to yield enduring, imperishable merit.
Prabhāsa-kṣetra, where dāna, homa, japa, and tapas become akṣaya.
Perform dāna (charity), homa (oblations), japa (mantra-recitation), and tapas (austerity) within the kṣetra for imperishable results.