Adhyaya 355

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवगुप्तेश्वरं प्रिये । तत्र पश्चिमवायव्ये यत्र सोमोऽकरोत्तपः

قال إيشڤارا: ثمّ، أيتها المهاديڤي الحبيبة، ينبغي أن تمضي إلى دِڤَغُبْتِيشْوَرا. فهناك، في الجهة الغربية-الشمالية الغربية، الموضع الذي قام فيه سوما (إله القمر) بالتقشّف والنسك.

Verse 2

गुप्तो भूत्वा कुष्ठरोगाल्लज्जयाधोमुखः स्थितः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रभासक्षेत्र उत्तमे

إذ ابتُلي بداء الجُذام، ظلّ مستترًا، مطأطئ الوجه خجلًا، ألفَ سنةٍ إلهيةً في حقلِ برابهاسا المقدّس الأسمى.

Verse 3

ततः प्रत्यक्षतां यातः सर्वदेवपतिः शिवः । तुष्टो बभूव चंद्रस्य क्षयनाशं तथाऽकरोत्

ثم ظهر شيفا، ربّ جميع الآلهة، ظهورًا عيانًا. ولما رضي، أزال عن تشاندرا ذبولَه وانحسارَه.

Verse 4

क्षयरोगविनिर्मुक्तस्ततोऽभून्मृगलांछनः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सुरासुरनमस्कृतम्

فلما تحرّر من داء الهزال، عُرف حينئذٍ باسم «مِرِگالانْچَنَ». ثم أقام لِنْغًا عظيمًا تُجِلّه الآلهةُ والعفاريتُ (الأسورا) بالسجود.

Verse 5

गुप्तस्तेपे तपो यस्मात्तस्माद्गुप्तेश्वरः स्मृतः । सर्वकुष्ठहरो देवो दर्शनात्स्पर्शनादपि

ولأنه أدّى التقشّف سرًّا، ذُكر لذلك باسم «غوبتيشڤارا». ذلك الإله يزيل كلَّ جذامٍ: بمجرد رؤيته، بل وحتى بلمسه.

Verse 6

सोमवारे विशेषेण यस्तल्लिंगं प्रपूजयेत् । तस्यान्वयेऽपि देवेशि कुष्ठी कश्चिन्न जायते

يا إلهة، من يعبد ذلك اللِنْغا، ولا سيّما يوم الاثنين، فلن يُولد في سلالته أحدٌ مصابٌ بالجُذام.

Verse 354

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुप्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमो ऽध्यायः

هكذا تنتهي السورة/الفصل الخامس والخمسون بعد الثلاثمائة، المسمّى «وصف عظمة غوبتيشڤرا»، ضمن «مهاطميا حقل برابهاسا» الأول من الكتاب السابع «برابهاسا خَنْدَه»، في «شري سكَندَ مهابورانا» ذي الواحد والثمانين ألف بيت.