जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः
jalagośakaṭārāmayāñcāvṛddhivaṇikkriyāḥ | anūpaṃ parvato rājā durbhikṣe jīvikā smṛtāḥ
في زمن المجاعة تُذكَر سُبُلُ المعيشة: العمل بالماء (حمل الماء/السقي)، رعيُ البقر، استعمالُ العربات للنقل، الخدمةُ لإدخال السرور، التسوّل، الإقراضُ بالربا، والتجارة. وكذلك السكنُ في الأراضي المستنقعية، أو على الجبال، أو الاحتماءُ تحت سلطان ملك يُعَدّ من وسائل البقاء عند الشدّة.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A famine-stricken landscape near the Prabhāsa coast: people drawing water, herding cattle, carts moving grain, merchants weighing goods, and a distant hill/fort of a king offering refuge; the mood is austere and instructional.
Dharma recognizes calamity: survival options expand during famine, while still framing them as regulated, time-bound necessities.
The teaching is situated in Prabhāsa-kṣetra’s māhātmya narrative; it supports dharmic living even amid regional hardship.
No specific rite; it lists āpaddharma livelihoods permitted/remembered during durbhikṣa (famine).