Adhyaya 200

Verse 1

ईश्वर उवाच । एवं विध्वंसिते यज्ञे गतास्ते ब्राह्मणा गृहम् । अप्राप्तकामना देवि ये चान्ये तत्र वै गताः

قال الإيشڤرا: لما دُمِّرت الذبيحة على هذا النحو، رجع أولئك البراهمة إلى بيوتهم؛ وكذلك الآخرون الذين قدموا إلى هناك، يا ديفي، انصرفوا وقد خابت رغباتهم.

Verse 2

हरोऽपि विगतामर्षः कैलासं पर्वतं गतः

وهارا أيضًا، وقد زال غضبه، عاد إلى جبل كايلاسا.

Verse 3

एतस्मिन्नेव काले तु तारकोनाम दानवः । उत्पन्नः स महाबाहुर्देवानां बलदर्पहा

وفي ذلك الوقت بعينه وُلِدَ دَانَفٌ يُدعى تاراكا، عظيمَ الساعدين، حطّم قوة الآلهة وكبرياءهم.

Verse 4

तेन इन्द्रादिकान्सर्वान्सुराञ्जित्वा महाहवे । स्वर्गः स्वैर्व्यापितो देवि ब्रह्मलोकं ततो गताः । ऊचुः सुरा दुःखयुक्ता ब्रह्माणं पर्वतात्मजे

وبعد أن غلب إندرا وسائر الآلهة في معركة عظيمة، ملأ السماء بجنوده واستولى عليها. ثم، يا ديفي ابنة الجبل، مضت الآلهة مثقلة بالحزن إلى برهمالوكه وخاطبت برهما.

Verse 5

तारकेण सुरश्रेष्ठ स्वर्गान्निर्वासिता वयम् । स्वयमिन्द्रः समभवद्वसवोऽन्ये तथा कृताः

«بسبب تاراكا، يا خيرَ الآلهة، طُرِدنا من السماء. وقد صار هو نفسه إندرا، وأُخضِعَ سائرُ الفاسو أيضًا لأمره.»

Verse 6

रुद्राः साध्यास्तथा विश्वे अश्विनौ मरुतस्तथा । आदित्याश्च वधोपायं तस्माद्वद पितामह

«والرودرا، والسادھيا، والفيشفه-ديفا، والأشفينان، والماروت، والآديتيا كذلك؛ فلذلك، يا جدَّنا الأكبر، أخبرنا بوسيلة قتله.»

Verse 7

ब्रह्मोवाच । अवध्यः स तु सर्वेषां देवानामिति मे मतिः । ऋते तु शांकरं तेजो नान्येन विनिपात्यते । तस्माद्गच्छत भद्रं वो देवदेवं महेश्वरम्

قال براهما: «في تقديري هو لا يُقهَر أمام جميع الآلهة. ولا يُصرَع إلا بتجلّي شَانْكَرَا، ولا بغيره. فاذهبوا—وليكن لكم الخير—إلى مَهِيشْفَرَا، إله الآلهة».

Verse 8

तस्य भार्या मृता पूर्वं जाता हिमवतो गृहे । तस्यां च जायते पुत्रः स हनिष्यति तारकम् । तस्मात्प्रसादयध्वं वै तदर्थं शूलपाणिनम्

«إن زوجته قد ماتت من قبل ثم وُلِدت من جديد في بيت هِيمَفَت. ومنها سيولد ابنٌ يقتل تَارَكَة. فلأجل ذلك بعينه، استرضوا حقًّا ربَّ الرمح الثلاثي (شِيفا).»

Verse 9

ततो देवैः समादिष्टः कामदेवो वरानने । मृतभार्यं हरं गत्वा ततः पीडय सायकैः

ثم، أيتها الإلهة الحسناء، إن كاماديفا—مكلَّفًا من الآلهة—دنا من هَرَا الذي ماتت قرينته، وشرع يؤذيه بسهامه.

Verse 10

अयं गच्छतु ते भ्राता वसंतश्च मनोहरः

فليذهب معك هذا الربيعُ البهيّ «فَسَنْتَا»—وهو أخوك.

Verse 11

स तथेति प्रतिज्ञाय कैलासं पर्वतं गतः । ततो दृष्ट्वा महादेवः कामदेवं धृतायुधम्

فأجاب: «ليكن كذلك»، ومضى إلى جبل كَيْلَاسَا. ثم رأى مَهَادِيفَا كاماديفا وهو قابضٌ على سلاحه مستعدًّا.

Verse 12

वसन्तसहितं देवि रुद्रोऽन्धकनिषूदनः । गंगाद्वारमनुप्राप्य अपश्यद्यावदग्रतः

يا إلهة، إنَّ رودرا—قاتل أندهاكا—بلغ غَنْغادْوارا (Gaṅgādvāra) فرأى فَسَنْتا أمامه.

Verse 13

दत्तायुधं कामदेवं दुद्रुवे स भयात्पुनः । ततो वाराणसीं गत्वा नैमिषं पुष्करं तथा

فلما رأى كاماديفا بسلاحه، فرَّ ثانيةً من الخوف؛ ثم مضى إلى فاراناسي، وإلى نايميṣa، وكذلك إلى بوشكرا (Puṣkara).

Verse 14

श्रीकंठं रुद्रकोटिं च कुरुक्षेत्रं गयां तथा । ज्वालामार्गं प्रयागं च विशालामर्बुदं शुभम्

ومضى أيضًا إلى شريكانثا (Śrīkaṇṭha) وإلى رودراكوتي (Rudrakoṭi)، وإلى كوروكشيترا (Kurukṣetra) وغايا (Gayā)؛ وإلى جفالا مارغا (Jvālāmārga) وبراياغا (Prayāga)، وإلى فيشالا (Viśālā) وأربودا (Arbuda) المباركتين.

Verse 15

बहून्वर्षगणानेवं भ्रमन्स धरणीतले । कामदेवभयाद्देवि देवदेवो महेश्वरः

وهكذا ظلّ يهيم على وجه الأرض سنين كثيرة؛ ويا إلهة، كان ماهيشڤارا (Maheśvara)—ربّ الآلهة—مهيبًا مُخيفًا لكاماديفا.

Verse 16

अवैक्षत तदा कामं विस्फार्य नयनं तदा । तृतीयं देवदेवेशि देवदेवस्त्रिलोचनः

حينئذٍ نظر إلهُ الآلهة، ذو العيون الثلاث (تريلوتشانا)، إلى كاما مُوسِّعًا نظره؛ يا سيدةَ ربّ الآلهة، ففتح العينَ الثالثة.

Verse 17

तस्य तं वीक्षमाणस्य संजाताः पावकार्चिषः । ताभिः स धनुषा युक्तो भस्मसात्समपद्यत

وبينما كان يحدّق فيه اندلعت ألسنةُ النار؛ فأصابته، وهو لا يزال قابضًا على قوسه، فتحوّل إلى رماد.

Verse 18

तं दग्ध्वा भगवाञ्छंभुर्गत्वा रोषस्य निर्णयम् । निवासमकरोत्तत्र क्षेत्रे प्राभासिके शुभे

وبعد أن أحرقه، فإن الربَّ المبارك شَمبهو (Śambhu)، وقد حسم غضبه وأطفأه، اتخذ مقامه هناك في حقل برابهاسا (Prābhāsa) المقدّس المبارك.

Verse 19

तस्मिन्दग्धे तदा कामे रतिः शोकपरायणा । विललाप सुदुःखार्ता पतिभक्तिपरायणा

فلما احترق كاما (Kāma) حينئذٍ، غلب الحزنُ رَتي (Rati)، فندبت في ألمٍ شديد، مخلصةً كل الإخلاص لزوجها.

Verse 20

हा नाथनाथ भोः स्वामिन्किं जहासि पतिव्रताम् । पतिव्रतां पतिप्राणां कस्मान्मां त्यजसि प्रभो

«وا حسرتاه، يا سيّدَ سيّدي! يا مولاي—لِمَ تترك زوجةً وفيّة؟ لِمَ تهجرني يا حبيبي، وأنا التي زوجُها روحُ حياتها؟»

Verse 21

एवं विलपतीं तां तु वागुवाचाशरीरिणी । मा त्वं रुद विशालाक्षि पुनरेव पतिस्तव

وبينما كانت تندب هكذا، نطق صوتٌ بلا جسد: «لا تبكي، يا واسعةَ العينين؛ سيعود زوجُكِ من جديد».

Verse 22

प्रसादाद्देवदेवस्य उच्छ्वास्यति शिवस्य तु । एतां वाचं रतिः श्रुत्वा ततः स्वस्था बभूव ह

بنعمة شِيفا، إلهِ الآلهة، سيعود إليه النفس فيحيا من جديد. فلما سمعت رَتِي هذه الكلمات سكنت واطمأنّت.

Verse 23

ततो देवाः शिवं नत्वा प्रार्थयामासुरीश्वरि । कलत्रसंग्रहं देव कुरु कार्यार्थसंग्रहे

ثم إن الآلهة انحنوا لشِيفا وتضرّعوا: «يا ربّ، أَعِدْ قرينته ونظام بيته، لكي يتمّ مقصد العالم على وجه الكمال».

Verse 24

एष कामस्त्वया दग्धः क्रोधेन महता स्वयम् । विना तेन विभो नष्टा सृष्टिर्वै धरणीतले

«إن هذا كاما قد أحرقتَه أنت بنفسك بغضب عظيم. وبدونه، يا ربّ، تفسد الخليقة على ظهر الأرض حقًّا.»

Verse 25

भगवानुवाच । एष कामो मया दग्धः क्रोधेन सुरसत्तमाः । तस्मादनंग एवैष प्रजासु प्रचरिष्यति । तद्वीर्यस्तत्प्रभावश्च विना देहं भविष्यति

قال الربّ: «يا خِيارَ الآلهة، لقد أحرقتُ هذا كاما بغضبي. فلذلك سيسري بين المخلوقات باسم أَنَنْغا (عديم الجسد)، وتبقى قوّته وتأثيره قائمين بلا جسدٍ مادي.»

Verse 26

देवा ऊचुः । भगवन्कुरु पूर्वं त्वं संस्मरस्व रतीश्वरम् । हिताय सर्व लोकानां यथा नः प्रत्ययो भवेत्

قالت الآلهة: «يا ربّ، افعل هذا أولًا: تذكّر وأَعِدْ ربَّ رَتِي، كاما، لخير العوالم كلّها، لكي يثبت يقينُنا.»

Verse 27

ततः स स्मृतवान्कामं स्वयं देवो महेश्वरः । ततस्तच्छाश्वतं लिंगं समुत्तस्थौ महीतले

ثم إنَّ المهيشفرا، الإله العظيم بنفسه، تذكَّر كاما؛ فبعد ذلك نهض اللِّينغا الأزلي على وجه الأرض.

Verse 28

कृतस्मरः पुनस्तत्र अनंगो बलवांस्तथा । तेनोढा शैलजा तेन शंकरेण महात्मना

هناك عاد كاما يُدعى «كريتسمارا» من جديد—هو أنَنْغا بلا جسد ومع ذلك قويّ؛ وهناك أيضًا زُفَّت شيلَجا (بارفتي) إلى شنكره العظيم النفس.

Verse 29

जातः स्कन्दः सुरश्रेष्ठस्तारको येन सूदितः । पतितेनैव लिंगेन यस्माच्चैव कृतस्मरः

ومن هذا الحدث المقدّس وُلِد سكَندا، أرفع الآلهة شأنًا، الذي قَتَلَ تارَكا. ولأن كاما، بسقوط اللِّينغا نفسه، استعاد الذِّكرى وقوّته، اشتهر هذا الموضع باسم «كريتسمارا».

Verse 30

तस्मात्कृतस्मरो लोके कीर्त्यते स महीतले । तं दृष्ट्वा न जडो नांधो नासुखी न च दुर्भगः । जायते तु कदा मर्त्यो न दरिद्रो न रोगवान्

لذلك يُمَجَّد في العالم وعلى الأرض باسم «كريتسمارا». ومن أبصر ذلك الموضع المقدّس لا يُولَد إنسانٌ بليدًا، ولا أعمى، ولا شقيًّا، ولا منحوسًا؛ ولا يُولَد فقيرًا ولا مريضًا.

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । दग्धो यथा स्मरः पूर्वं पुनर्वीर्यान्वितः स्थितः

وهكذا قد أخبرتك بكل ما سألتني عنه: كيف إنَّ سمارا (كاما)، وإن كان قد احترق من قبل، عاد فثبت من جديد وهو متمتّع بالقوّة.

Verse 32

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं कुण्डं दक्षिणेन कृतस्मरात् । कामकुंडेति वै नाम यत्रोद्भूतः पुनः स्मरः

قال الإيشڤارا: هناك بعينه بركةٌ مقدّسة إلى جنوب كريتسمارا. واسمها حقًّا «كاماكُندَ» لأن سمارا (كاما) قد نهض فيها من جديد.

Verse 33

अनंगरूपी देव्यत्र स्नानाद्वै रूपवान्भवेत् । इक्षवस्तत्र वै देयाः सुवर्णं गास्तथैव च । वस्त्राणि चैव विधिवद्ब्राह्मणे वेदपारगे

يا أيتها الإلهة أننغارُوبي، من اغتسل هنا صار حسنَ الهيئة حقًّا. وهناك ينبغي أن تُعطى قصبُ السكر صدقةً، وكذلك الذهبُ والبقر؛ وأن تُقدَّم الثيابُ على الوجه الشرعي لبرهمنٍ عارفٍ بالڤيدا.

Verse 200

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कामकुण्डमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विशततमोऽध्यायः

وهكذا تنتهي السورةُ الثانيةُ بعد المئتين، المعنونة «وصفُ عظمةِ كاماكُندَ»، في قسمِ برابهاسا ضمن «مهاطميا حقلِ برابهاسا»، من «شري سكَندَ مهاپورانا»، في السamhitā ذات الواحد والثمانين ألف بيت.