माहेश्वरं तथा सांबं सौरं सर्वार्थसंचयम् । पराशरोक्तं परमं मारीचं भार्गवाह्वयम्
māheśvaraṃ tathā sāṃbaṃ sauraṃ sarvārthasaṃcayam | parāśaroktaṃ paramaṃ mārīcaṃ bhārgavāhvayam
وكذلك يوجد «الماهَيْشْوَرا» و«السّامْبا» و«السّاورا»—وهي خلاصةٌ جامعةٌ لجميع المقاصد. وفيها أيضًا الأسمى الذي نطق به باراشَرا؛ و«المارِيتشا»؛ وما يُعرَف باسم «البهارْغَفا».
Unnamed narrator within the Prabhāsakṣetra-māhātmya context (likely Sūta continuing the account)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A grand ‘compendium’ vision: Śiva (Māheśvara) and Sūrya (Saura) flank a central manuscript labeled ‘Sarvārtha-saṃcaya’; nearby stands Sāmba (as a princely figure associated with Kṛṣṇa’s line), while ṛṣis Parāśara, Marīci, and Bhṛgu appear as luminous seers blessing the transmission.
Purāṇic Dharma includes Śaiva and Saura streams, presented as comprehensive guides to life’s aims (artha) and sacred conduct.
The surrounding narrative glorifies Prabhāsa-kṣetra; this particular verse continues the catalog of texts rather than a site-description.
None in this verse.