Adhyaya 172

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महा देवि लिंगं तद्भरतेश्वरम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं नातिदूरं व्यवस्थितम्

قال الإِشْوَرَةُ: «ثمّ، أيتها الإلهة العظمى، ينبغي أن تُقصَدَ اللِّينغا المسمّى بهاراتيشڤرا، القائم غير بعيدٍ من هناك في الجهة الشمالية».

Verse 2

भरतोनाम राजाऽभूदाग्नीध्रः प्रथितः क्षितौ । यस्येदं भारतं वर्षं नाम्ना लोकेषु गीयते

كان هناك ملكٌ يُدعى بهاراتا، من نسل آغنيدهرا، ذائع الصيت في الأرض؛ وبسببه تُنشَدُ هذه البلاد في العوالم باسم «بهاراتا-ڤرشا».

Verse 3

स च चक्रे तपो घोरं क्षेत्रेऽस्मिन्पार्वति प्रिये । दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

وأجرى هو تقشّفًا شديدًا في هذا الكْشِتْرَة المقدّس، يا بارڤتي الحبيبة؛ وبعد أن أقام مهيشڤرا (شِڤا) هنا إقامةً لائقة، واصل تلك الرياضة ألفَ سنةٍ إلهية.

Verse 4

पुत्रकामो नरश्रेष्ठः पूजयामास शंकरम् । ततस्तुष्टः स भगवान्वरं दातुं समुत्सुकः

وكان ذلك الفاضل من الرجال يبتغي البنين، فعبدَ شَنْكَرَة. عندئذٍ رضي الربّ المبارك، وتشوّق إلى أن يمنحه نعمةً (وَرًا).

Verse 5

अष्टौ पुत्रान्ददौ तस्मै कन्यां चैकां यशस्विनीम् । स तु प्राप्याभिलषितं कृतकृत्यो नराधिपः

فمنحه ثمانيةَ أبناءٍ، وابنةً واحدةً ذاتَ مجدٍ وسمعة. فلما نال ما اشتهى، أحسّ ذلك الملكُ أن غايته قد تمّت واكتملت.

Verse 6

भारतं नवधा कृत्वा पुत्रेभ्यः प्रददौ पृथक् । तेषां नामांकितान्येव ततो द्वीपानि जज्ञिरे

قسّم بهاراتا إلى تسعة أقسام، وخصّ كلَّ ابنٍ بنصيبه على حدة. ثم نشأت جزرٌ (دڤيبا) تحمل أسماءهم عينها.

Verse 7

इन्द्रद्वीपः कसेरुश्च ताम्रवर्णो गभस्तिमान् । नागद्वीपस्तथा सौम्यो गान्धर्वस्त्वथ चारुणः

وهي: إندرَدڤيبا وكاسيرو؛ تامرافَرْنا وغَبَهَسْتِمان؛ ناغَدڤيبا وسَوْمْيا؛ ثم غاندھرفا وتشَارونا.

Verse 8

अयं तु नवमो द्वीपः कुमार्या संज्ञितः प्रिये । अष्टौ द्वीपाः समुद्रेण प्लाविताश्च तथापरे

وأما هذا فهو الدڤيبا التاسع، ويُسمّى «كوماريا»، يا حبيبة. وأما الدڤيبات الثمانية الأخرى فقد غمرها المحيط.

Verse 9

ग्रामादिदेशसंयुक्ताः स्थिताः सागरमध्यगाः । एक एव स्थितस्तेषां कुमार्याख्यस्तु सांप्रतम्

كانت مزوّدة بالقرى وسائر المساكن، قائمةً في وسط البحر. غير أنّه الآن لم يبقَ منها إلا واحدٌ—وهو المسمّى «كوماريا».

Verse 10

बिंदुसरः प्रभृत्येव सागराद्दक्षिणोत्तरम् । योजनानां सहस्रं तु एकं विस्तीर्ण एव तु

ابتداءً من بِندو-سَرَس، يمتدّ من المحيط نحو الجنوب ونحو الشمال؛ ويُقال إن عرضه ألفُ يوجَنا.

Verse 11

योजनानां सहस्राणि नव दैर्घ्यं प्रकीर्तितम् । तस्यैतज्जृम्भितं देवि भरतस्य महात्मनः

أُعلِن أن طوله تسعةُ آلافِ يوجَنَة. يا ديفي، هذا هو الامتدادُ الجليلُ العظيمُ المنسوبُ إلى بهاراتا ذي النفسِ العظيمة.

Verse 12

षट्पञ्चाशदश्वमेधान्गंगामनु चकार यः । यस्त्रिंशद्यमुनाप्रान्ते भरतो लोकपूजितः

بهاراتا، الموقَّر في العالم، أقام ستةً وخمسين من قرابين الأشفاميدها على ضفاف الغانغا، وأقام ثلاثين على شاطئ اليَمُنا.

Verse 13

स चेश्वरप्रसादेन मोदते दिवि देववत्

وبفضلِ نعمةِ إيشڤارا يفرحُ في السماء كإلهٍ من الآلهة.

Verse 14

यस्तत्प्रतिष्ठितं लिंगं भारतं पूजयिष्यति । स सर्वयज्ञदानानां फलं प्रापयिता धुवम्

مَن يعبدُ ذلك اللِّنگا المُثبَّت—بهاراتيشڤارا—فإنه ينالُ يقينًا الثمرةَ الكاملةَ لجميعِ القرابينِ والصدقات.

Verse 15

कार्त्तिक्यां कृत्तिका योगे यस्तं पश्यति मानवः । न स पश्यति स्वप्नेपि नरकं घोरदारुणम्

في شهرِ كارتِّيكا، حين يقعُ اقترانُ كْرِتِّيكا، فإن الإنسانَ الذي يشهدُ ذلك اللِّنگا لا يرى—حتى في المنام—الجحيمَ المروِّعَ الشديدَ القسوة.

Verse 172

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भरतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

هكذا ينتهي الفصل الثاني والسبعون بعد المئة، المسمّى «وصف عظمة بهاراتيشڤارا»، في القسم الأول من «مهاطميا حقل برابهاسا»، ضمن «برابهاسا خَنْدَ» السابع من «شري سكَندا مهابورانا»، في «إكاشيتي-ساهسري سَمهِتا».