यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या श्रुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रिताभिः । दीप्तस्तमांसि नुदति स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि
yasya praṇamya caraṇau varadasya bhaktyā śrutvā ca vāgbhiramalābhirataṃdritābhiḥ | dīptastamāṃsi nudati svakarairvivasvāṃstaṃ śaṃkaraṃ śaraṇadaṃ śaraṇaṃ vrajāmi
إلى شانكرا، واهب الملجأ، ألجأُ وأعتصم؛ هو الذي إذا سُجِدَ لقدميه المانحتين للنعَم بعبادةٍ خالصة، وسُمِعَ اسمه بكلماتِ ثناءٍ طاهرةٍ لا تكلّ، أزاحَ الظلماتِ كما تُبدِّدُ الشمسُ المشرقةُ العتمةَ بأشعتها.
Dhruva
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: A devotee bows at Śiva’s boon-giving feet; luminous rays emanate like the sun, pushing away darkness; the air is filled with pure hymns, steady and tireless.
Devotional surrender and pure praise of Śiva dispel inner darkness (ignorance) as surely as the sun dispels night.
The stotra is embedded in Prabhāsakṣetra Māhātmya, supporting Prabhāsa as a place of purification through Śiva-bhakti.
Praṇāma (bowing to Śiva’s feet) and stotra-śravaṇa/pāṭha (hearing/reciting pure hymns).