कपाली चैव देवेशः करवीरं तथा पुनः । ओंकारं परमं पुण्यं वशिष्ठाश्रममेव च । यत्र कोटिः स्मृता देवि रुद्राणां कामरूपिणाम्
kapālī caiva deveśaḥ karavīraṃ tathā punaḥ | oṃkāraṃ paramaṃ puṇyaṃ vaśiṣṭhāśramameva ca | yatra koṭiḥ smṛtā devi rudrāṇāṃ kāmarūpiṇām
وفيه كَبَالِي، وكذلك ديفيشا؛ وكَرَفيرَ مرةً أخرى؛ وأومكارا بالغ القداسة؛ وآشرم فَشِشْطَه أيضًا—حيث، يا ديفي، يُتَذَكَّر أن كوṭي (كروْر) من الرودرا، القادرين على اتخاذ الصور كما يشاؤون، يقيمون.
Śiva
Tirtha: Kapālī; Deveśa; Karavīra; Oṃkāra; Vaśiṣṭhāśrama (within Prabhāsa)
Type: kshetra
Listener: Devī (explicitly addressed: ‘देवि’)
Scene: A grand sacred tableau: Kapālī and Deveśa liṅgas in adjacent sanctums; a Karavīra grove; an Oṃkāra shrine with the praṇava symbol glowing above a liṅga; Vaśiṣṭha seated in an āśrama with a kamandalu; in the sky and around the grove, countless subtle Rudra-forms shimmer, each taking varied shapes (kāmarūpin).
Prabhāsa is not merely a place but a living Śaiva cosmos—inhabited in memory and presence by innumerable Rudra-powers.
Prabhāsa-kṣetra, especially the sites named Kapālī, Deveśa, Karavīra, Oṃkāra, and Vaśiṣṭhāśrama.
No explicit rite; the verse implicitly commends tīrtha-darśana and smaraṇa (recollection) of the Rudras’ presence.