ययातिरुवाच । महावैनायिकीं शांतिं वद मे मुनिसत्तम । के मंत्राः किं विधानं च परं कौतूहलं हि मे
yayātiruvāca | mahāvaināyikīṃ śāṃtiṃ vada me munisattama | ke maṃtrāḥ kiṃ vidhānaṃ ca paraṃ kautūhalaṃ hi me
قال يَياطي: يا أفضلَ الحكماء، أخبرني عن شعيرة السَّكينة العظمى الخاصة بفينايكا—ما المانترا التي تُتلى، وما هي طريقتها؟ فإنني مملوءٌ بفضولٍ شديد.
Yayāti
Tirtha: Mahāvināyakī-Śānti (requested)
Listener: Śaunaka and ṛṣis (implied)
Scene: King Yayāti, crowned yet humble, sits before sage Pulastya in a forest āśrama; he asks about Mahāvināyakī-śānti, gesturing toward a small Gaṇeśa icon and ritual implements.
Right practice begins with right inquiry—seeking mantra and vidhi from a qualified sage is itself part of dharma.
The question occurs within the Arbuda Khaṇḍa’s Vināyaka context, preparing for a tīrtha-linked ritual instruction.
An explicit request for the mantras and vidhāna of the Mahāvināyakī śānti (details begin in the following verses).