Adhyaya 90

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नितीर्थं त्वया प्रोक्तं ब्रह्मतीर्थं च यत्पुरा । न तयोः कथितोत्पत्तिर्माहात्म्यं च महामते

قال الحكماء: «لقد ذكرتَ من قبل أغنيتيرثا وكذلك برهمتيرثا، ولكن يا عظيمَ الهمة لم تُحدّثنا بعدُ عن نشأتهما ولا عن عظمتهما المقدّسة».

Verse 2

तस्माद्विस्तरतो ब्रूहि एकैकस्य पृथक्पृथक् । न वयं तृप्तिमापन्नाः शृण्वतस्ते वचोऽमृतम्

«فلذلك فاشرَحْ لنا بتفصيلٍ، كلَّ واحدٍ على حدة؛ فإننا لم نرتوِ بعدُ ونحن نصغي إلى كلماتك الشبيهة بالرحيق.»

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । अग्नितीर्थसमुद्भूतां सर्वसौख्यावहां शुभाम्

قال سوتا: «هنا سأقصّ عليكم حكايةً مُذهِبةً للآثام، نشأتْ على صلةٍ بأغنيتيرثا؛ مباركةً، جالبةً لكل سعادة».

Verse 4

सोमवंशसमुद्भूतः प्रतीपो नाम भूपतिः । पुरासीच्छौर्यसंपन्नो ब्रह्मज्ञानविचक्षणः

كان في سالف الزمان ملكٌ يُدعى براتِيبا، منحدرًا من السلالة القمرية (سومَفَمْشا)، موفورَ الشجاعة، بصيرًا بمعرفة البراهمان.

Verse 5

तस्य पुत्रद्वयं जज्ञे सर्वलक्षणलक्षितम् । देवापिः प्रथमस्तत्र द्वितीयः शंतनुर्द्विजाः

ورُزق ولدين اثنين، موسومين بكل العلامات المباركة: الأول ديفاپي، والثاني—يا ذوي الولادتين—شَمْتَنُو.

Verse 6

अथो शिवपदं प्राप्ते प्रतीपे नृपसत्तमे । तपोऽर्थं राज्यमुत्सृज्य देवापिर्नियर्यौ वनम्

ثم لما بلغ براتِيبا—خيرَ الملوك—مقامَ شيفا، ترك ديفاپي المُلك ابتغاءَ التَّقشّف (تَبَس) ومضى إلى الغابة.

Verse 7

ततश्च मंत्रिभिः सर्वैः शंतनुस्तस्य चानुजः । पितृपैतामहे राज्ये सत्वरं सन्नियोजितः

وبعد ذلك، أقام جميعُ الوزراء أخاه الأصغر شَمْتَنُو سريعًا على مُلك آبائه وأجداده.

Verse 8

एतस्मिन्नंतरे शक्रो न ववर्ष क्रुद्धाऽन्वितः । यावद्द्वादशवर्षाणि तस्मि न्राज्यं प्रशासति

وفي تلك الأثناء كان شَكْرَة (إندرا) ممتلئًا غضبًا، فلم يُنزل المطر اثنتي عشرة سنة ما دام يحكم المملكة.

Verse 9

अतः कृच्छ्रं गतः सर्वो लोकः क्षुत्परिपीडितः । चामुंडासदृशो जातो यो न मृत्युवशंगतः

لذلك وقع الناس جميعًا في كربٍ شديد، تعذّبهم المجاعة؛ ومن لم يقع بعدُ تحت سلطان الموت صار هزيلاً كأنّه تشاموندا حيّة.

Verse 10

संत्यक्ताः पतिभिर्नार्यः पुत्राश्च पितृभिर्निजैः । मातरश्च तथा पुत्रैर्लोकेष्वन्येषु का कथा

هُجِرَتِ الزوجاتُ من أزواجهنّ، وتُرِكَ الأبناءُ من آبائهم أنفسهم؛ بل إنّ الأمهاتِ أيضًا خذلهنّ أبناؤهنّ—فما الحاجة إلى ذكر سائر الناس؟

Verse 11

दैवयोगात्क्वचित्किंचित्कस्यचिद्यदि दृश्यते । सस्यं सिद्धमसिद्धं वा ह्रियते वीर्यतः परैः

وإنْ شاءت الأقدارُ أن يُرى في موضعٍ ما شيءٌ يسيرٌ من الحَبّ يملكه أحدٌ، فإنّ الآخرين يغتصبونه بالقوّة، سواءٌ أكان الزرعُ قد نضج أم لم ينضج.

Verse 12

शुष्का महीरुहाः सर्वे तथा ये च जलाशयाः । नद्यश्च स्वल्पतोयाश्च गंगाद्या अपि संस्थिताः

جفّت الأشجار كلّها، وكذلك البركُ والخزّانات. وصارت الأنهارُ قليلةَ الماء—حتى الغانغا وغيرها من الأنهار العظيمة انحسرت إلى جريانٍ خفيفٍ رقيق.

Verse 13

एवं वृष्टेः क्षये जाते नष्टे धर्मपथे तथा । लोकेऽस्मिन्नस्थिसंघातैः पूरिते भस्मना वृते

وهكذا، لمّا انقطع المطر وضاع سبيلُ الدارما، امتلأ هذا العالمُ بأكوامِ العظام، وغُطّي بالرماد.

Verse 14

न कश्चिद्यजनं चक्रे न स्वाध्यायं न च व्रतम् । एवमालोक्यते व्योम वृष्ट्यर्थं क्षुत्समाकुलैः

لم يقم أحد بتقديم القرابين، ولا بتلاوة النصوص المقدسة، ولا بأي نذر. وهكذا، وهم يعانون من الجوع، ظل الناس ينظرون إلى السماء، يتوقون إلى المطر.

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु विश्वामित्रो महामुनिः । चर्मास्थिशेषसर्वांगो बुभुक्षार्त इतस्ततः

في ذلك الوقت بالذات، كان الحكيم العظيم فيشفاميترا - الذي تحول جسده كله إلى مجرد جلد وعظم - يتجول هنا وهناك، يعاني من الجوع.

Verse 16

परिभ्रमंस्ततः प्राप्य कंचिद्ग्रामं निरुद्वसम् । मृतमर्त्योद्भवैव्याप्तमस्थिसंघैः समंततः

وبينما كان يتجول، وصل إلى قرية مهجورة، مملوءة من كل جانب بأكوام من عظام الموتى.

Verse 17

अथ तत्र भ्रमन्प्राप्तश्चंडालस्य निवेशनम् । शून्ये गोऽस्थिसमाकीर्णे दुर्गंधेन समावृते

ثم، وبينما كان يتجول هناك، وصل إلى مسكن تشان دالا - مهجور، ومتناثر بعظام البقر، ومحاط برائحة كريهة.

Verse 19

अथापश्यन्मृतं तत्र सारमेयं चिरोषितम् । संशुष्कं गन्धनिर्मुक्तं गृहप्रांते व्यवस्थितम्

هناك رأى كلباً ميتاً كان ملقى هناك منذ فترة طويلة - جافاً تماماً، وخالياً من الرائحة - ملقى عند حافة المنزل.

Verse 20

ततश्च श्रपयामास सुसमिद्धे हुताशने । क्षुत्क्षामो भोजनार्थाय ततः पाकाग्रमेव च

ثم غلّاه في نارٍ موقدةٍ جيدًا؛ وقد أنهكه الجوع طالبًا القوت، فمكث هناك بعينه ينتظر حتى يتمّ نضجه.

Verse 21

समादाय पितॄंस्तर्प्य यावदग्नौ जुहोति सः । तावद्वह्निः परित्यज्य समस्तमपि भूतलम्

فأخذه، وأرضى الآباء الأسلاف (Pitṛs) بتقدمة التَّرْپَنة، وشرع يصبّ القرابين في النار؛ غير أنّ النار، ما دام يقدّم تلك القرابين، تركت موضعها وامتدّت على وجه الأرض كلّه.

Verse 22

गतश्चादर्शनं सद्यः सर्वेषां क्षितिवासिनाम् । चित्ते कोपं समाधाय शक्रस्योपरि भूरिशः

وفي الحال غاب عن أنظار جميع سكان الأرض؛ وقد أثبت الغضب في قلبه، فحوّل ذلك الجبار سخطه إلى شَكْرَة (Śakra/إندرا).

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे वह्नौ मर्त्यलोकाद्विनिर्गते । विशेषात्पीडिता लोका येऽवशिष्टा धरातले

وفي تلك الأثناء، لما اندفعت النار خارج عالم البشر، اشتدّ البلاء على من بقي من الكائنات على وجه الأرض.

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे देवा ब्रह्मविष्णुपुरः सराः । वह्नेरन्वेषणार्थाय वभ्रमुर्धरणीतले

وفي تلك الأثناء، أخذت الآلهة—يتقدّمهم براهما وفيشنو—تجوب أرجاء الأرض طلبًا لتتبّع تلك النار.

Verse 25

अथ तैर्भ्रममाणैश्च प्रदृष्टोऽभूद्गजो महान् । निश्वसन्पतितो भूमौ वह्नितापप्रपीडितः

ثمّ، وبينما كانوا يطوفون، رأوا فيلًا عظيمًا—يلهث وقد سقط على الأرض، معذَّبًا بشدة بحرارة النار.

Verse 26

अथ देवा गजं दृष्ट्वा पप्रच्छुस्त्वरयाऽन्विताः । कच्चित्त्वया स दृष्टोऽत्र कानने पावको गज

فلما رأى الآلهةُ الفيلَ سألوه على عَجَل: «يا أيها الفيل، هل رأيتَ تلك النار هنا في هذه الغابة؟»

Verse 27

गज उवाच । वंशस्तंबेऽत्र संकीर्णे संप्रविष्टो हुताशनः । सांप्रतं तेन निर्दग्धः कृच्छ्रादत्राहमागतः

قال الفيل: «لقد دخلت النار (هوتاشانا) في كتلةٍ كثيفة من الخيزران هنا. والآن، وقد لُذِعتُ بها، جئتُ إلى هنا بمشقةٍ عظيمة.»

Verse 28

अथ तैर्वेष्टितस्तस्मिन्वंशस्तंबे हुताशनः । देवैर्दत्त्वा गजेंद्रस्य शापं पश्चाद्विनिर्गतः

ثمّ لما أحاطت الآلهةُ بالنار هناك في كتلة الخيزران، خرجت بعد ذلك—بعد أن أنزلت أولًا لعنةً على سيد الفيلة.

Verse 29

यस्मात्त्वयाहमादिष्टो देवानां वारणाधम । तस्मात्तव मुखे जिह्वा विपरीता भविष्यति

«لأنك أمرتني نيابةً عن الآلهة، يا أحقرَ الفيلة؛ فلهذا ستنقلبُ لسانُك في فمك.»

Verse 30

एवं शप्त्वा गजं शीघ्रं नष्टो वैश्वानरः पुनः । देवाश्चापि तथा पृष्ठे संलग्नास्तद्दिदृक्षया

وهكذا، بعدما لعن الفيل سريعًا، توارى فَيْشْفانَرَةُ (النار) مرةً أخرى؛ وتبِعَته الآلهةُ عن كثبٍ من وراءه، شوقًا لرؤية ما سيقع.

Verse 31

अथ दृष्टः शुकस्तैश्च भ्रममाणैर्महावने । भोभोः शुक त्वया वह्निर्यदि दृष्टो निवेद्यताम्

ثمّ، وبينما كانوا يهيمون في الغابة العظيمة، رأوا ببغاءً. «هيه، هيه، أيها الببغاء—إن كنت قد رأيت النار (وَهْنِي) فأخبرنا بها».

Verse 32

शुक उवाच । योऽयं संदृश्यते दूराच्छमीगर्भे च पिप्पलः । एतस्मिंस्तिष्ठते वह्निरश्वत्थे सुरसत्तमाः

قال شُكَة: «إن شجرةَ البيبّلا (الأشوَتثا) التي تُرى من بعيد، والقائمة في جوف شجرةِ الشَّمِي—ففي تلك الأشوَتثا بعينها، يا خيرةَ الآلهة، تقيم النار (وَهْنِي)».

Verse 33

अत्रस्थो यः कुलायो म आसीच्छिशुसमन्वितः । संदग्धस्तत्प्रतापेन अहंकृच्छ्राद्विनिर्गतः

«إن عُشّي الذي كان هنا، ومعه فراخي، قد احترق بحرارة بأسه؛ وأما أنا فلم أنجُ إلا بمشقةٍ عظيمة».

Verse 34

तच्छ्रुत्वा तैः सुरैः सर्वैः शमीगर्भः स तत्क्षणात् । वेष्टितः पावकोऽप्याशु शुकं शप्त्वा विनिर्गतः

فلما سمع ذلك جميعُ الآلهة أحاطوا في الحال بجوف شجرة الشَّمِي؛ وخرج بافاكَةُ (أغني) سريعًا أيضًا—بعد أن لعن شُكَةَ.

Verse 35

अहं यस्मात्त्वया पाप देवानां संनिवेदितः । तस्माच्छुक न ते वाणी विस्पष्टा संभविष्यति

لأنك أيها الآثم قد رفعت خبري إلى الآلهة، فلذلك يا شوكا لن يصير كلامك واضحًا فصيحًا.

Verse 36

एवमुक्त्वा जातवेदा देवादर्शनवांछया । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे देवस्य परमेष्ठिनः

فلما قال ذلك، انطلق جاتافيداس (أغني) شوقًا إلى رؤية الآلهة، إلى البقعة المقدسة هاطاكِشْوَرا، حقل الربّ الأعلى.

Verse 37

जलाशयं सुगम्भीरं पूर्वोत्तरदिक्संस्थितम् । दृष्ट्वा तत्र प्रविष्टस्तु निभृतं च समाश्रितः

فلما رأى غديرًا عميقًا جدًا قائمًا نحو الشمال الشرقي، دخله ولاذ في داخله خفيًّا في سكون.

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे तत्र मत्स्यकच्छपदर्दुराः । वह्निप्रतापनिर्दग्धा दृश्यंते शतशो मृताः

وفي تلك الأثناء شوهدت هناك—بالمئات—أسماك وسلاحف وضفادع ميتة، قد أحرقتها حرارة النار اللاهبة.

Verse 39

अथ चैकोऽर्धनिर्दग्ध आयुःशेषेण दर्दुरः । तस्माज्जलाद्विनिष्क्रांतो दृष्टो देवैश्च दूरतः

ثم خرج ضفدع واحد—قد احترق نصفه، لا يبقى له إلا بقية من عمره—من ذلك الماء، فرآه الآلهة من بعيد.

Verse 40

पृष्टश्च ब्रूहि चेद्भेक त्वया दृष्टो हुताशनः । तदर्थमिह संप्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

وسُئِلَ الضِّفدعُ: «تكلَّمْ، أيُّها الضِّفدعُ—هل رأيتَ هوتاشَنَ (أغني، إلهَ النار)؟ فلأجلِ ذلك بعينهِ قَدِمَتْ إلى هنا جميعُ الآلهةِ مع فاسَفَ (إندرا)».

Verse 41

भेक उवाच । अस्मिञ्जलाशये वह्निः सांप्रतं पर्यवस्थितः । तस्यैते जलमध्यस्था मृता भूरिजलोद्भवाः

قال الضِّفدعُ: «في هذا الغديرِ يقيمُ الآنَ وَهْنِي (أغني). وبسببِه ماتتْ هذه الكائناتُ المولودةُ من الماء، الساكنةُ في وسطِ الماء».

Verse 42

अस्माकं निधनं प्राप्तं कुटुम्बं सुरसत्तमाः । अहं कृच्छ्रेण निष्क्रांत एतस्माज्जलसंश्रयात्

«يا خيرَ الآلهةِ وأفضلَهم، لقد نزل الموتُ بأهلِ بيتي جميعًا. أمّا أنا فلم أخرج من هذا الملجأِ المائيّ إلا بمشقّةٍ عظيمة».

Verse 43

तच्छ्रुत्वा ते सुराः सर्वे सर्वतस्तं जलाशयम् । वेष्टयित्वा स्थितास्तत्र वह्निर्भेकं शशाप ह

فلما سمعوا ذلك أحاطتِ الآلهةُ جميعًا بذلك الغدير من كلِّ جانب ووقفوا هناك؛ ثم إنَّ أغني (النار) لعنَ الضِّفدعَ.

Verse 44

यस्माद्भेक त्वया मूढ देवेभ्योऽहं निवेदितः । तस्मात्त्वं भविता नूनं विजिह्वोऽत्र धरातले

«لأنك أيُّها الضِّفدعُ الأحمقُ قد بلّغتَ عنّي الآلهةَ، فلهذا ستغدو يقينًا بلا لسانٍ هنا على وجهِ الأرض».

Verse 45

एवमुक्त्वा ततः स्थानात्ततो वह्निर्विनिर्गतः । तावत्स ब्रह्मणा प्रोक्तः स्वयमेव महात्मना

فلما قال ذلك، انصرف أغني من ذلك الموضع. وفي تلك اللحظة خاطبه براهما العظيم النفس بنفسه.

Verse 46

भोभो वह्ने किमर्थं त्वं देवान्दृष्ट्वा प्रगच्छसि । त्वमाद्यश्चैव सर्वेषामेतेषां संस्थितो मुखम्

«يا أغني، لِمَ تنصرف بعد أن رأيت الآلهة؟ أنت الأوّل بينهم جميعًا؛ بل إنك قائمٌ بوصفك ‘فمَ’ هذه الآلهة.»

Verse 47

त्वय्याहुतिर्हुता सम्यगादित्यमुपतिष्ठते । आदित्याज्जायते वृष्टिर्वृष्टेरन्नं ततः प्रजाः

«إذا صُبَّت القُربانُ فيك على الوجه الصحيح بلغت الشمس. ومن الشمس ينشأ المطر، ومن المطر يكون الطعام، ومن الطعام تقوم معايشُ الأحياء.»

Verse 48

तस्माद्धाता विधाता च त्वमेव जगतः स्थितः । संतुष्टे धार्यते विश्वं त्वयि रुष्टे विनंक्ष्यति

«فلذلك أنت وحدك قائمٌ سندًا للعالم ومُقدِّرًا لنظامه. إذا رضيتَ استقام الكون، وإذا غضبتَ مال إلى الهلاك.»

Verse 49

अग्निष्टोमादिका यज्ञास्त्वयि सर्वे प्रतिष्ठिताः । अथ सर्वाणि भूतानि जीवंति तव संश्रयात्

«إن يَجْنَةَ أغنيشْطوما وسائر القرابين كلّها قائمةٌ عليك. حقًّا، جميع الكائنات تحيا متكئةً على حمايتك.»

Verse 50

त्वमग्ने सर्वभूतानामन्तश्चरसि सर्वदा । तेनैवान्नं च पानं च जठरस्थं पचत्यलम

يا أغني، أنت تتحرك دائمًا داخل جميع الكائنات. وبهذه القوة ذاتها، تهضم الطعام والشراب المستقر في البطن.

Verse 51

तस्मात्कुरु प्रसादं त्वं सर्वेषां च दिवौकसाम् । कोपस्य कारणं ब्रूहि यतस्त्यक्त्वा प्रगच्छसि

لذلك، كن رحيمًا تجاه جميع سكان السماء. أخبرنا عن سبب غضبك الذي جعلك تتركنا وترحل.

Verse 52

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवस्य परमेष्ठिनः । प्रोवाच प्रणयात्कोपं कृत्वा नत्वा च पद्मजम्

قال سوتا: عند سماع تلك الكلمات من الرب الأعلى (براهما)، تحدث حينها - وقد تظاهر بالغضب بدافع المودة - بعد أن انحنى للمولود من اللوتس.

Verse 53

अग्निरुवाच । अहं कोपं समाधाय शक्रस्योपरि पद्मज । प्रणष्टो जगदुत्सृज्य यस्मात्तत्कारणं शृणु

قال أغني: يا مولود اللوتس، بعد أن صببت غضبي على شاكرا (إندرا)، اختفيت تاركًا العالم. اسمع الآن سبب ذلك.

Verse 54

अनावृष्ट्या महेन्द्रस्य संजातश्चौषधीक्षयः । ततोऽस्म्यहं श्वमांसेन विश्वामित्रेण योजितः

بسبب فشل ماهيندرا في إرسال المطر، نفدت النباتات والأعشاب. حينها أُجبرت على تناول لحم الكلاب، مقيدًا من قبل فيشفاميترا.

Verse 55

एतस्मात्कारणान्नष्टो न कामान्न च संभ्रमात् । अभक्ष्यभक्षणाद्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

لهذا السبب اختفيتُ—لا عن شهوةٍ ولا عن اضطراب. لقد خفتُ من أكلِ المحرَّم؛ وهذه هي الحقيقة التي نطقتُ بها.

Verse 56

तच्छ्रुत्वा स चतुर्वक्त्रः शक्रमाह ततः परम् । युक्तमेव शिखी प्राह किमर्थं न च वर्षसि

فلما سمع ذلك ذو الوجوه الأربعة (براهما) خاطب شَكرا (إندرا) بعد ذلك: «لقد قال أغني قولًا صائبًا. فلأي سببٍ لا تُنزل المطر؟»

Verse 57

शक्र उवाच । ज्येष्ठं भ्रातरमुल्लंघ्य शंतनुः पृथिवीपतिः । पितृपैतामहे राज्ये स निविष्टः पितामह

قال شَكرا: «يا جدّي، إن الملك شَنتنو، سيّد الأرض، قد تجاوز أخاه الأكبر وجلس في المُلك الموروث عن الآباء والأجداد.»

Verse 58

एतस्मात्कारणाद्वृष्टिः संनिरुद्धा मया प्रभो । तद्ब्रूहि किं करोम्यद्य त्वं प्रमाणं पितामह

«لهذا السبب، يا ربّ، حبستُ المطر. فقل لي ماذا أفعل اليوم—أنت الحُجّة والمرجع، يا جدّي.»

Verse 59

पितामह उवाच । तस्याक्रमस्य संप्राप्तं पापं तेन महीभुजा । उपभुक्तमवृष्ट्याद्य तस्माद्वृष्टिं कुरु द्रुतम्

قال الجدّ (براهما): «إن الإثم الناشئ عن تلك المخالفة قد لحق بذلك الملك؛ وقد ذاق اليوم ثمرته بالجفاف. فأنزل المطر سريعًا.»

Verse 60

मद्वाक्याद्याति नो नाशं यावदेतज्जगत्त्रयम् । अकालेनापि देवेन्द्र सस्याभावाद्बुभुक्षया

بكلمتي لا يهلك هذا العالم ذو العوالم الثلاثة. يا سيد الآلهة، إنّ التأخّر ولو كان خارج الأوان—إذا خابت الزروع—يجلب الجوع.

Verse 61

एतस्मिन्नंतरे शक्र आदिदेश त्वरान्वितः । पुष्करावर्तकान्मेघान्वृष्ट्यर्थं धरणीतले

وفي تلك الأثناء، أمر شَكْرَةُ (إندرا) على عَجَلٍ سُحُبَ «بوشكارافارتَكا» أن تُفيض المطر على وجه الأرض طلبًا للغيث.

Verse 62

तेऽपि शक्रसमादेशात्समस्तधरणीतलम् । तत्क्षणात्पूरयामासुर्गर्जन्तो विद्युदन्विताः

فامتثلت السحب لأمر إندرا، فملأت في الحال سطح الأرض كلَّه، وهي تُرعد رعدًا شديدًا وتصحبها ومضات البرق.

Verse 63

अथाब्रवीत्पुनर्ब्रह्मा देवैः सार्धं हुताशनम् । अग्निहोत्रेषु विप्राणां प्रत्यक्षो भव पावक । सांप्रतं त्वं वरं मत्तः प्रार्थयस्वाभिवांछितम्

ثم خاطب براهما، مع الآلهة، هوتاشَنَةَ (أغني) مرةً أخرى: «يا بافاكا، تجلَّ ظهورًا بيّنًا في شعائر الأَغْنِيهوترا التي يقيمها البراهمة. والآن سلْني العطية التي تتمناها».

Verse 64

अग्निरुवाच । अयं जलाशयः पुण्यो मन्नाम्ना पृथिवीतले । ख्यातिं यातु चतुर्वक्त्र वह्नितीर्थमिति स्मृतम्

قال أغني: «يا ذا الوجوه الأربعة، ليشتهر هذا الغدير المقدّس على ظهر الأرض باسمي، وليُذكَر باسم “فَهْنِيتيرثا”.»

Verse 65

अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा श्रद्धा समन्वितः । अग्निसूक्तं जपित्वा च त्वां प्रपश्यति सादरम् । तस्य तुष्टिस्त्वया कार्या द्रुतं मद्वाक्यतः प्रभो

هنا، من ينهض عند الفجر، ويغتسل بإيمانٍ وخشوع، ويتلو «أغني-سوكْتا» (Agni-sūkta)، ثم يتأمّلك بإجلال—فامنحه سريعًا رضاك ونعمتك، أيها الرب، وفقًا لكلمتي.

Verse 66

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र यः प्रातरुत्थाय स्नात्वा वै वेदविद्द्विजः । अग्निसूक्तं जपित्वा च वीक्षयिष्यति मां ततः

قال شري براهما: «هنا، إنّ البراهمن العارف بالڤيدا، إذا نهض عند الفجر واغتسل وتلا أغني-سوكْتا (Agni-sūkta)، فسيراني بعد ذلك.»

Verse 67

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य सकलं लप्स्यते फलम् । अनेकजन्मजं पापं नाशमेष्यति पावक

سينال الثمرة الكاملة لقربان أغنيشْطوما (Agniṣṭoma)، وستفنى الخطايا المتراكمة عبر ولادات كثيرة، يا بافاكا (أغني).

Verse 68

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्विरराम पितामहः । पावकोऽपि च विप्राणामग्निहोत्रेषु संस्थितः

قال سوتا: لما قال ذلك، سكت الجدّ الموقَّر (براهما)؛ وكذلك استقرّ بافاكا (أغني) في شعائر الأَغنيهوترَ (agnihotra) لدى البراهمة.

Verse 69

एवं तत्र समुद्भूतं वह्नितीर्थं महाद्भुतम् । तत्र स्नातो नरः प्रातः सर्वपापैः प्रमुच्यते

وهكذا نشأ هناك «فَهْني-تيرثا» (Vahnitīrtha) العجيب العظيم. ومن اغتسل فيه صباحًا تحرّر من جميع الخطايا.

Verse 70

अग्निरुवाच ममातृप्तस्य लोकेश तावद्द्वादशवत्सरान् । क्षुत्पीडासंवृते मर्त्ये न प्राप्तं कुत्रचिद्धविः

قال أغني: «يا ربَّ العوالم، إنّي بقيتُ غيرَ مُرتوٍ، اثنتي عشرةَ سنةً في عالمِ البشرِ المغمورِ والمقهورِ بالجوع، فلم يصلْ إليَّ في أيِّ موضعٍ قُربانٌ (هَفِس) قطّ».

Verse 71

भविष्यंति तथा यज्ञा कालेन महता विभो । संजातैः पशुभिर्भूयः सस्यादैरपरैर्भुवि

«ومع مرورِ زمنٍ طويل، أيّها الجبّار، ستعودُ القرابينُ والذبائحُ (اليَجْنَ) إلى الظهور؛ حين تُولَدُ على الأرضِ الحيواناتُ بكثرةٍ من جديد، ومعها الحبوبُ وسائرُ الغلالِ والثمار.»

Verse 72

श्रीब्रह्मोवाच । अत्र ये ब्राह्मणाः केचिन्निवसंति हुताशन । वसोर्द्धाराप्रदानेन ते त्वां नक्तंदिनं सदा

قال شري براهما: «يا هوتاشانا (النار المقدّسة)، إنّ هنا بعضَ البراهمة مقيمين. وبإقامةِ “فَسوردھارا” (سَيلٍ متواصلٍ من السمن المصفّى) سيُغذّونك ويُرضونك على الدوام، ليلًا ونهارًا».

Verse 73

तर्पयिष्यंति सद्भक्त्या ततः पुष्टिमवाप्स्यसि । तेऽपि काम्यैर्मनोऽभीष्टैर्भविष्यंति समन्विताः

«وبإخلاصِ البهكتي سيُرضونك؛ ومن ذلك تنالُ الامتلاءَ والقوّة. وهم أيضًا سيُمنَحون ما يُشتهى، وتتحقّق لهم مُراداتُ القلوب.»

Verse 74

संक्रांति समये येषां वसोर्धाराप्रदायिनाम् । भविष्यति क्षुतं वह्ने हूयमाने तवानल

«وفي وقتِ السَّنكرانتي، للذين يقدّمون “فَسوردھارا”، يا نار: حين تُسكَبُ القرابينُ، ينهضُ فيك “كْشوتا” — علامةٌ واستجابةٌ في لهيبك، يا أنالا».

Verse 75

तेषां पापं च यत्किंचिज्ज्ञानतोऽज्ञानतः कृतम् । तद्यास्यति क्षयं सर्वमाजन्ममरणांतिकम्

أيُّ ذنبٍ لهم—فُعِل عن علمٍ أو عن جهل—سيُمحى كلُّه محوًا تامًّا، حتى ما تراكم منذ الميلاد إلى نهاية العمر.

Verse 76

त्वयि तुष्टिं गते पश्चाद्भविष्यति महीपतिः । शिबिर्नाम सुविख्यात उशीनरसमुद्रवः

بعد أن تنالَ رضاك الكامل، سيظهر على الأرض ملكٌ مشهور يُدعى «شِبِي» (Śibi)، مولودٌ في سلالة الأوشينارا (Uśīnara).

Verse 77

स कृत्वा श्रद्धया युक्तः सत्रं द्वादशवार्षिकम् । वसोर्द्धाराप्रदानेन वर्षं त्वां तर्पयिष्यति । कलशस्य च वक्त्रेणाविच्छिन्नेन दिवानिशम्

وهو، مقرونٌ بالإيمان، سيقيم قربان السَّترا (satra) اثنتي عشرة سنة. ثم بتقدمة الفاسوردھارا (vasordhārā) سيُرضيك سنةً كاملة—من فم الكَلَشَة (kalaśa) بفيضٍ غير منقطع، ليلًا ونهارًا.

Verse 78

ततस्तुष्टिं परां प्राप्य परां पुष्टिमवाप्स्यसि । पूज्यमानो धरापृष्ठे सर्वैर्वेदविदां वरैः

ثم إذ تنال الرضا الأعلى، ستبلغ القوتَ والازدهار الأعلى—إذ تُعبَد وتُكرَّم على ظهر الأرض من جميع أفاضل العارفين بالڤيدا.

Verse 79

अद्यप्रभृति यत्किंचित्कर्म चात्र भविष्यति । शांतिकं पौष्टिकं वापि वसोर्द्धारासमन्वितम् । संभविष्यति तत्सर्वं तव तृप्तिकरं परम्

منذ اليوم فصاعدًا، أيُّ عملٍ طقسيّ يُقام هنا—للسَّكينة (śānti) أو للنماء والبركة (puṣṭi)—إذا اقترن بالفاسوردھارا (vasordhārā) فسيغدو كلُّه مُرضيًا لك غايةَ الرضا.

Verse 80

अपि यद्वैश्वदेवीयं कर्म किंचिद्द्विजन्मनाम् । वसोर्द्धाराविहीनं च निष्फलं संभविष्यति

حتى أيُّ طقسٍ من طقوس الفيشڤاديفا يقوم به ذوو الولادتين، إن خلا من «فاسوردھارا» صار عملاً بلا ثمرة.

Verse 81

यस्माद्भवति संपूर्णं कर्म यज्ञादिकं हि तत् । शांतिकं वैश्वदेवं च पूर्णाहुतिरिहोच्यते

لأن به يكتمل العمل—أي الذبيحة (يَجْنَ) وما يتبعها من مراسم—فلذلك يُسمّى هنا «بورناأهوتي»، القربان المُتمِّم، لطقوس الشانتيكا وللفيشڤاديفا أيضاً.

Verse 82

यः सम्यक्छ्रद्धया युक्तो वसोर्द्धारां प्रदास्यति । स कामं मनसा ध्यातं समवाप्स्यति कृत्स्नशः

من قدّم «فاسوردھارا» على الوجه الصحيح وهو مقرون بإيمانٍ صادق، نال كاملاً كلَّ ما تمناه وتأمّله في قلبه.