यथा विष्णुः कृमिर्ज्ञेयस्ताभ्यामेव द्विजोत्तमाः । सदाशिवस्य विज्ञेयौ तथा तौ कृमिरूपकौ
yathā viṣṇuḥ kṛmirjñeyastābhyāmeva dvijottamāḥ | sadāśivasya vijñeyau tathā tau kṛmirūpakau
وكذلك—يا أفضلَ ذوي الولادتين—حتى فيشنو يُعرَف كأنه دودةٌ بإزاء هذين (شيفا وشاكتي). وهذان بدورهما يُعرَفان بإزاء سَدَاشِيفا (Sadāśiva) كأنهما على صورة الدودة، أي أقلّ بما لا يُقاس.
Sūta (Lomaharṣaṇa) (deduced)
Type: kshetra
Listener: dvijottama
Scene: A cosmic ladder dissolving into pure light: Viṣṇu small beneath Śiva-Śakti, and above them an abstract, boundless radiance labeled Sadāśiva—no anthropomorphic limit, only a luminous void-fullness.
It stresses the transcendence of Sadāśiva beyond all relative divine ranks, encouraging seekers to aim for the highest realization.
No specific sacred site is identified in this verse; it is part of a broader Tīrthamāhātmya narrative.
None in this verse; it is metaphysical teaching.