समौ मानापमानौ च चित्तज्ञः कालवित्तथा । सर्वंसहः क्षमी विज्ञः स भवेद्राजवल्लभः
samau mānāpamānau ca cittajñaḥ kālavittathā | sarvaṃsahaḥ kṣamī vijñaḥ sa bhavedrājavallabhaḥ
«مَن استوى عنده الإكرامُ والإهانة، وكان عارفًا بالقلوب وبالوقت المناسب، صبورًا على كل شيء، حليمًا بصيرًا—فذلك يكون محبوبًا لدى الملك».
Śākalya (continuing counsel)
Scene: A serene minister stands unshaken amid courtiers’ praise and blame; the king’s face softens, recognizing steadiness and forgiveness.
Equanimity, forgiveness, and discernment are dharmic virtues that create trust and harmony in society.
No specific tīrtha is mentioned in this verse.
None; it teaches inner discipline (samatā, kṣamā) as practical dharma.