निर्वैरेण समेनाथ सुखदुःखभवाभवैः । ब्रह्मादिकीटपर्यन्तं किमेव क्लिश्यते जगत्
nirvaireṇa samenātha sukhaduḥkhabhavābhavaiḥ | brahmādikīṭaparyantaṃ kimeva kliśyate jagat
يا ربّ، أنتَ بلا عداوةٍ ومتكافئٌ في نظرك إلى الجميع. ومع ذلك، عبر اللذّة والألم، وعبر الولادة واللاولادة، لِمَ يُبتلى العالمُ بالعناء—من براهما إلى أصغر حشرة؟
Nandabhadra (within Nārada’s narration)
Scene: A panoramic hierarchy of beings—Brahmā above, humans mid, insects below—linked by a single thread of suffering (pleasure/pain cycles), while the Lord stands serene and equal.
Suffering is confronted as a universal condition, inviting deeper understanding of karma and grace through devotion.
Implied setting is Kapileśvara at Bahūdaka-kuṇḍa; the verse itself discusses universal suffering.
None; it is part of a devotional inquiry (gāthā/stotra).