स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग भविष्यं कथयाम्यहम् । कृष्णद्वैपायनो व्यासोऽकथयद्यन्महद्वचः । निश्चिकेतुमनाः पश्चाद्यत्करिष्यति तच्छृणु
skaṃda uvāca | śṛṇvagastya mahābhāga bhaviṣyaṃ kathayāmyaham | kṛṣṇadvaipāyano vyāso'kathayadyanmahadvacaḥ | niściketumanāḥ paścādyatkariṣyati tacchṛṇu
قال سكَندَه: اصغِ يا أغاستيا، أيها المبارك العظيم؛ سأقصّ ما سيكون. اسمع القول الجليل الذي نطق به كريشنا-دْفايبايانا فياسا، واسمع ما سيفعله بعد ذلك، وقد عزم قلبه على الحسم.
Skanda
Listener: Agastya (Maitrāvaruṇa/Kumbhayoni)
Scene: Skanda, radiant and youthful, seated in a forest-āśrama setting, addressing Agastya with a gesture of instruction; a subtle aura suggests impending revelation, with palm-leaf manuscripts symbolizing Vyāsa’s utterance.
Sacred history is transmitted through guru-to-sage dialogue; the Purāṇa frames future events as dharmic instruction.
Kāśī remains the setting-context of the Kāśīkhaṇḍa, though this verse mainly introduces a future narrative.
None; it is a narrative transition introducing Vyāsa and forthcoming actions.