वैकुंठैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरः स्वयम् । कैलासे प्रमथैः सार्धं स्वैरं क्रीडत्युमापतिः
vaikuṃṭhaiśvaryamāsādya hareritthaṃ haraḥ svayam | kailāse pramathaiḥ sārdhaṃ svairaṃ krīḍatyumāpatiḥ
وهكذا، بعدما نال مجدَ سيادةِ فايكونثا (Vaikuṇṭha) لهاري، فإن هارا نفسه—أوماپتي (Umāpati)—يمرح بحرّية على كايلاسا (Kailāsa) مع البراماثات (Pramathas).
Skanda (narrator) to Agastya (deduced from Kāśīkhaṇḍa convention)
Tirtha: Kailāsa
Type: peak
Listener: Śaunaka and other Ṛṣis (contextual)
Scene: Śiva (Umāpati) on snow-bright Kailāsa, surrounded by pramathas/gaṇas in joyous attendance; a subtle Vaikuṇṭha radiance (golden-blue aura) overlays the scene, indicating the attained 'Vaikuṇṭha-aiśvarya'.
Divine abodes symbolize fulfilled sovereignty and bliss; harmony between Hari and Hara is upheld in Purāṇic theology.
Kailāsa and Vaikuṇṭha are mentioned as divine realms; the chapter remains situated within the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-centered teaching.
None; it is descriptive, portraying Śiva’s divine freedom and abode.