ऋतुकालाभिगामी यः स्वदारनिरतश्च यः । स सदा ब्रह्मचारी हि विज्ञेयः स गृहाश्रमी
ṛtukālābhigāmī yaḥ svadāranirataśca yaḥ | sa sadā brahmacārī hi vijñeyaḥ sa gṛhāśramī
مَن يقتربُ (من زوجتِه) في موسمِ الرِّتُو (ṛtu) المعيَّن فقط، ومَن يلازمُ زوجتَه الشرعيةَ وحدَها؛ فذلك ربُّ البيت يُعرَف حقًّا بأنه براهمتشاري (brahmacārī) دائم، وإن كان من أهلِ الأشرم المنزلي.
Sūta (deduced, Brāhma Khaṇḍa dharma-narration context)
Scene: A householder with calm, ascetic-like aura—simple clothing, japa-mālā, household shrine—standing beside his wife with mutual respect; a subtle halo suggests ‘ever-brahmacārī’ purity within domestic life.
True brahmacarya is defined by disciplined, dharmic living—even within marriage—through fidelity and restraint.
No tīrtha is praised; the verse is an ethical definition within gṛhastha-dharma.
The rule is ṛtukāla-niyama (proper timing) and svadāra-niyama (exclusive devotion to one’s spouse).