स्वपाणिस्पर्शनोद्भिन्नपुलकांचितविग्रहम् । पूर्व दृष्टानि चांगेषु लक्षणानि स्वरादिषु । वयःप्रमाणं वर्णं च परीक्ष्यैनमतर्कयत्
svapāṇisparśanodbhinnapulakāṃcitavigraham | pūrva dṛṣṭāni cāṃgeṣu lakṣaṇāni svarādiṣu | vayaḥpramāṇaṃ varṇaṃ ca parīkṣyainamatarkayat
فلما رأت جسده يقشعرّ وتنتصب شعيراتُه عند ملامسة يدها، ولاحظت على أعضائه العلامات التي كانت قد رأتها من قبل—في صوته وسائر سماته—تفحّصت سنَّه وقامته ولون بشرته، ثم أخذت تتأمّل أمره.
Unspecified narrator (describing the woman’s recognition process)
Scene: A woman touches a man’s hand/body; at her touch he breaks into gooseflesh. She studies his features—voice, limbs, age, stature, complexion—piecing together recognition with thoughtful gaze.
Deep bonds are portrayed as recognizable through subtle signs, yet discernment (parīkṣā) and reflection are still necessary before acceptance.
No tīrtha is named in this verse; it is a narrative description.
None.