ध्यायमानस्ततः काले अपश्यं पक्षिणं परम् । हारकुन्देन्दुसंकाशं बकं गोक्षीरपाण्डुरम्
dhyāyamānastataḥ kāle apaśyaṃ pakṣiṇaṃ param | hārakundendusaṃkāśaṃ bakaṃ gokṣīrapāṇḍuram
وبينما كنتُ أتأمّل في ذلك الحين، أبصرتُ طائرًا عجيبًا—كُركيًا متلألئًا كالإكليل والياسمين والقمر، أبيضَ شاحبًا كلبنِ البقر.
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Revā (Narmadā) tirtha-region (Revākhaṇḍa frame)
Type: kshetra
Scene: A lone ascetic in meditation amid an endless, dark, wave-tossed expanse; a luminous milk-white crane appears, its body shining like moonlight and jasmine garlands, becoming the focal point of wonder.
Steady meditation culminates in divine signs and revelations, even in the darkest cosmic conditions.
No geographic tīrtha is named; the focus is on a visionary encounter during pralaya.
Meditation (dhyāna) is the implied discipline leading to the vision.