अपठस्यापि मूर्खस्य सर्वावस्थां गतस्य च । उत्तरादुत्तरं शक्रो दातुं न तु भृगूत्तम
apaṭhasyāpi mūrkhasya sarvāvasthāṃ gatasya ca | uttarāduttaraṃ śakro dātuṃ na tu bhṛgūttama
حتى لغير المتعلّم، وحتى للأحمق، وحتى لمن سقط في كل حالٍ من الأحوال—لا يقدر إندرا أن يمنح عطايا أرفع فأرفع؛ أمّا أنتَ، يا أكرمَ آلِ بهṛغو، فتستطيع أن تهب ما هو أسمى من ذلك.
Śiva (Īśvara)
Listener: Pilgrimage-inquirer audience (typically sages/śaunaka-style assembly in Purāṇic framing)
Scene: A divine speaker (Śiva or a great deity) extols Bhṛgu as ‘best of Bhṛgus,’ contrasting Indra’s limited boon-giving with the higher salvific grant available through the sage/kṣetra.
Divine uplift at a sacred center can surpass worldly or even heavenly power; grace can reach beyond learning or social condition.
The Bhṛgu-associated sacred region (Bhṛgukṣetra) being praised in Revā Khaṇḍa 182.
No ritual is prescribed; the verse contrasts capacities for granting higher spiritual outcomes.